Op 27 oktober 1992 was er een eerste gezamenlijke aktiedag in het spoor van de ITF, de internationale federatie van vervoersbonden. De oproep voor de aktie luidde: "spoorwegarbeiders zullen de treinen stopzetten, zodat passagiers ze ook in de toekomst nog kunnen nemen." Aan de werkonderbreking in het spoor deden 26 vakbonden uit 14 landen van de Europese Gemeenschap mee.
In België en Griekenland liepen er geen treinen tussen 11 en 12 uur 's morgens, terwijl er vele werkonderbrekingen waren in Italië en Spanje. In Portugal legden zo'n 2000 arbeiders het werk neer. In Duitsland, waar het recht om te staken is beperkt tot ekonomiese eisen, verspreidden de spoorwerknemers folders en hingen ze spandoeken op. Ditzelfde gebeurde in Groot-Brittannië, waar solidariteitsstakingen zijn verboden. In Frankrijk, waar de beweging gesteund werd door alle vakbonden, gingen de spoorwerkers verder dan de één-uur werkonderbreking. Ze staakten de hele dag massaal en er vond een grote demonstratie plaats buiten de kantoren van de SNCF, de Franse spoorwegmaatschappij.
De Nederlandse spoorbonden deden niet mee, met als argument: "het leeft hier niet." Maar dit hebben ze zelf opgeroepen door akkoord te gaan met de algemene richting van de NS. De propaganda-kampanje die de Vervoersbond FNV had toegezegd aan de ITF is zelfs nauwelijks van de grond gekomen. Men beperkt zich bij de kritiek op de privatisering liever tot details. "Angst om alleen te staan" overheerst sterk. In zoverre is het debat over de privatisering, dat overigens ook in andere sektoren wordt (en werd) gevoerd, ook een spiegelbeeld van de vervallen politieke kultuur van dit land. De kapitulatie is een triest gevolg van een verkeerd begrepen overwinning van de markt.
Nog een voorbeeld van verzet tenslotte. In Duitsland hebben allerlei organisaties zich verenigd in het initiatief 'Für eine bessere Bahn, Stop dem Privatisierungswahn!'. Milieu-organisaties, 'vrienden en vriendinnen van het spoor', politieke groepen, gebruikers en spoorpersoneel, stadsplanners en verkeerswetenschappers. Zij hielden op 1 november een landelijke bijeenkomst over de te voeren strategie om van de spoorreorganisatie een openbaar debat te maken. Ook veel groepen uit de ex-DDR zijn hierbij betrokken, aangezien juist die het grote slachtoffer dreigen te worden van de privatisering. Hier wordt een massale investering voorbereid in nieuwe wegenbouw, terwijl het grootste verlies aan arbeidsplaatsen bij de spoorwegen juist daar plaatsvindt.