Op het programma stonden twee debatten. Als eerste kwam aan de orde de vraag hoe links weer een antiracismebeweging op kan bouwen die verschillende vormen van strijd met elkaar verbindt. Grenzeloos-redacteur Paul Mepschen hield in een column een pleidooi voor het door links terugclaimen van homo- en vrouwenstrijd. Volgens Mepschen zijn deze onderwerpen gekaapt door neoliberaal en populistisch rechts, door de nieuwe racisten, die ze gebruiken als stok om moslims mee te slaan. ‘Echte emancipatie is iets fundamenteel anders dan het neoliberale individualisme van rechts!’ Mepschen pleitte ervoor de idealen en doelen van een linkse homo- en vrouwenstrijd weer te formuleren en naar voren te schuiven om dat laatste te laten zien. Hij pleitte ook voor steun aan vrouwen en homo’s die het soms binnen conservatieve gemeenschappen moeilijk hebben. ‘Zij hebben er overigens alle belang bij dat niet alleen vrouwen- en homostrijd gestreden wordt maar ook de strijd tegen islamofobie gewonnen wordt, want die islamofobie verstikkende deken over de hele samenleving.’

In dit eerste deel van het debat lag de nadruk op het beoordelen en benoemen van de islamofobie en op de vraag wat daartegenover gesteld moet worden. Volgens Erciyas moest links inderdaad de strijd tegen islamofobie en homofobie en voor vrouwenrechten bij elkaar brengen. ‘Een van de kernmerken van het ‘nieuwe racisme’ is het blokdenken: een homogeen blok moslims of allochtonen tegenover een homogeen blok Nederlanders. Maar de moslim bestaat net zo min als de Nederlander. Er bestaan homoseksuele moslims en feministische moslims. En er bestaan antiracistische Nederlanders.’ Erciyas betoogde dat links stelling moet nemen als binnen de islamitische gemeenschap reactionaire voorstellen worden gedaan, zoals voorstellen voor seksuele segregatie of homofobie. Leo stemde daar mee in door te benadrukken dat links als vanouds weer de kampioen van vrijheid moet zijn.

De Kleijn benadrukte dat het van belang was de brug te slaan naar de ‘gewone man’ die zich om de verkeerde redenen aangetrokken voelt tot iemand als Wilders. De tramchauffeur bijvoorbeeld die met heel echte problemen te maken heeft tijdens zijn werk met sommige jongeren. Die moeten we laten zien en overtuigen dat het geen enkele zin heeft de frustratie en ergernis dat dit oplevert in racisme te laten eindigen. ‘Laten we nu eens Marokkaanse jongens en de boze blanke mannen die op Wilders dreigen te stemmen bij elkaar brengen. Laten we ze eens tegenover elkaar zetten en met elkaar praten! Dat zou een taak voor links kunnen zijn.’

Jafari ging in zijn bijdrages in op de noodzaak de islamofobie te benoemen en een antiracisme beweging op te bouwen. ‘Waar is links? Waar zijn GroenLinks en de SP in de voorbereiding van de demonstratie van 22 maart aanstaande?’

Na een korte pauze ging het debat verder over het sociaal-economische programma van de rechtse populisten. In een column kroop Cihan Ugural van Doorbraak in de huid van Wilders, die een flattax en afschaffing van de ontwikkelingshulp voorstelde en riep dat eigenlijk alle problemen in Nederland de schuld waren van ‘de allochtonen’. Het debat ging vervolgens verder als een poging om het raadsel van het neoliberalisme, de globalisering en de multiculturele samenleving op te lossen. Door het neoliberalisme en de globalisering neemt de angst en onzekerheid van mensen toe. Dat werkt als een voedingsbodem voor xenofobisch rechts. Diezelfde racisten hebben vervolgens weer een programma die de gevolgen van neoliberaal beleid verergert… Wat zet je daar als links tegenover? Gemakkelijke antwoorden zijn er niet maar de sprekers waren het er over eens dat een gezamenlijke strijd voor gedeelde belangen, als werknemers, huurders of burgers, het beste middel is om een kloof tussen verschillende bevolkingsgroepen te overbruggen. Maar dit moet gecombineerd worden met een strijd specifiek tegen racisme.

Het is nu hoog tijd om daar mee aan de slag te gaan, bijvoorbeeld met de manifestatie morgen op de Dam.