|
De grootste verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij de junta die Myanmar regeert en die naliet de bevolking te waarschuwen en nog steeds niet een effectief hulp programma gestart heeft. De enorme leger- en politie eenheden waren tot twee dagen na de cycloon vrijwel onzichtbaar in de straten van Yangoon – voorheen Rangoon. De meeste van de vier miljoen inwoners van de stad, plotseling afgesloten van drinkwater en telefoon, waren gedoemd om door knie-hoog water te waden in een poging om contact te maken met familieleden en iets te eten en te drinken te vinden. Alleen de gemeente was in staat om enige hulp te bieden aan de verarmde stadsbevolking en een redelijk effectieve distributie van de drinkwater op te zetten. Ook het aan de regering gelieerde Rode Kruis van Myanmar bood enige hulp en advies. Maar over het algemeen heeft deze ramp opnieuw aangetoond dat de junta corrupt, vervreemd en parasitair is en in het geheel niet in staat om de basis rechten en behoeften van de bevolking te waarborgen. De internationale media en humanitaire organisaties hebben dit falen terecht veroordeeld. Maar het gedrag van de zakenmensen en middenklasse in Myanmar – de voornaamste supporters van de pro-westerse oppositie met Aung San Suu Kyi als symbolische leider – heeft laten zien dat ze volledig ongeschikt zijn om de leiding van het land over te nemen, ook al heeft de oppositie ongetwijfeld veel steun. Bedrijven groot en klein joegen meteen na de cycloon de prijzen van noodzakelijke levensmiddelen op met 200 tot 400 procent. Aangezien de meerderheid van de bevolking van 50 miljoen in Myanmar kleine boeren zijn die van minder dan 1 euro per dag moeten rondkomen zal dit walgelijke winstbejag een vreselijk effect hebben op hun voeding. Vooral de zeer oude en zeer jonge mensen, nu al bedreigd door de secundaire effecten van de ramp zoals malaria, dysenterie en en andere ziektes, zullen eronder lijden. Een van de weinig openbare diensten die de armen in het land van nut is, de levering van door de overheid gesubsidieerde petroleum en olie, zou afgeschaft worden als de pro-westerse National League for Democracy van Aung San Suu Kyi de macht zou overnemen. Westerse mogendheden hebben de cycloon gebruikt om hun eigen belangen na te jagen, ze willen het land openen voor westerse investeringen op dezelfde ongelijke termen als Cambodja en een makkelijker te manipuleren overheid installeren die de toestemming aan China om gebruik te maken van de havens zou intrekken. De Franse minister van buitenlandse zaken, Bernard Kouchner, opperde op 6 mei dat westerse mogendheden gebruik moesten maken van hun wereldwijde 'recht en verplichting om te beschermen' en tegen de wil van de regering in militaire annex civiele hulp-missies het land in moesten sturen. Amerikaanse officials die de honderden journalisten en hulpverleners die in Bangkok wachten op toestemming om Myanmar binnen te gaan begeleiden hebben sterk overdreven schattingen van het aantal slachtoffers in omloop gebracht. Des te makkelijker zijn de journalisten en hulpverleners dan te winnen voor de agressieve Amerikaanse politiek van 'regime change'. Niet dat er nog veel moeite gedaan moet worden om de private liefdadigheidsorganisaties te overtuigen. Met nauwe banden met de missionaris groepen die sinds de tijden van het Britse koloniale verleden actief zijn in het grensgebied met Burma en in de verwachting dat ze indien de Burmese junta valt ze op tientallen miljoenen dollars kunnen rekenen is het merendeel van de hulpverleningsindustrie in het gebied niet in staat om zich te distantiëren van de belangen van grote mogendheden. Een kleiner aantal internationale solidariteitscampagnes wijkt af van dit deprimerende patroon. Boeddhistische groepen in Azië hebben manieren gevonden om hulpgoederen te distribueren via de tempels en kloosters in Myanmar – plaatsen waar veel van de overlevenden van de cycloon toevlucht hebben gezocht. Andere hebben contact met groepen van emigranten en ondergrondse, pro-democratische kringen in het land zelf – niet iedereen is gevallen voor het Amerikaanse charme- en dollar offensief. De komende weken gaat het er niet alleen om dat de honderdduizenden mensen die hun huizen hebben verloren en de miljoenen extra die langzaam verhongeren als gevolg van een combinatie van de incompetentie van het regime, door de Amerikanen geďnitieerde sancties en lokale profiteurs hulp krijgen. We zijn ook getuige van een strijd om de vormen van de politiek in Myanmar te veranderen, misschien zelfs inclusief de val van de verfoeilijke militaire heersers. Marc Johnson was in Yangoon toen de stad getroffen werd door de cycloon Nargis. Op het moment is hij betrokken bij hulpverlening vanuit het buurland Thailand |
