|
‘We moeten rekening met jullie houden’, verklaarde de politiecommandant van Washington DC en schroefde de beveiligingsuitgaven tijdens de top in april op tot vijf miljoen dollar, inclusief een miljoen dollar aan ijshockeyuitrusting. Ook werden er honderden extra politieagenten opgetrommeld uit de omgeving om in de hoofdstad paraat te staan. Het gedrag van politie is niet alleen informatief om onze betekenis aan af te kunnen meten, maar ook om de rol van de sterke arm te ontrafelen tijdens demonstraties. De dag voor de protesten viel de politie het actiecentrum, waar activisten elkaar konden ontmoeten, eten, instructies kregen en getraind werden in geweldloos verzet, binnen. Hun rechtvaardiging was even dun als ongeloofwaardig; ze waren bang dat de brandweervoorschriften niet werden gerespecteerd. In de dagen die kwamen probeerde de politie op allerlei manieren relletjes uit te lokken; er werden onder andere zeshonderd mensen preventief opgepakt met het idee dat de top hoe dan ook door moest gaan. Op een persconferentie na de top probeerde de politie nog wel haar imago te redden; een commissaris vertelde dat hij decennia geleden ‘ook aan de andere kant van de barricades had gestaan.’ Maar laat het wangedrag van de politie ons niet afleiden van waarom we in Washington demonstreerden. Washington DC kan niet worden afgedaan als een onzinnige politiestaat, wat er gebeurde was een logisch gevolg van een verstoring van de orde. En die orde is de status-quo; grote bedrijven bepalen onze economie, vervuilen ons milieu, en creëren een cultuur van hyper-individualisme en consumentisme. Ondanks alle pogingen de protesten de kop in te drukken, is het gelukt de top twee uur later te laten beginnen. Belangrijker echter was dat onze aanwezigheid er voor heeft gezorgd, dat zoals het bestuur van het IMF toegaf, er een ‘publiek debat ontstaat’ over de beleidsmaatregelen ‘die niet iedereen bereiken’. Met de acties in Seattle heeft ook ‘A16’ de betekenis van de ‘onheilige drie-eenheid’ (WTO, IMF & WB) verduidelijkt. Zelfs de burgerlijke pers heeft af en toe geholpen om wat transparantie te creëren in de werkwijze van de organisaties. Het conservatieve New Republic Journal bijvoorbeeld opende met een stuk van de voormalige vice-president Joseph Stiglitz waarin hij het IMF veroordeelt. Het succes van de demonstraties in DC was de integratie van verschillende groepen als milieuactivisten, anarchisten, migranten, studenten, Aids-activisten, radicalen en vakbondsactivisten in de strijd tegen WB/IMF. Tegelijkertijd moeten we zien dat de integratie van de vakbeweging en etnische minderheden nog een stuk beter kan. Een andere verbetering in vergelijking met Seattle was dat directe actie aan de ene kant en het demonstreren aan de andere kant in DC niet meer gescheiden waren en juist complementair werkten. Ondanks dat de beweging nog niet duidelijk is uitgekristalliseerd, is het potentieel voor de toekomst van een anti-globaliseringsbeweging niet te ontkennen. Toby ChurchBoston Global Action Network |
