De gruwelijke Israëlische aanval op de Palestijnse bevolking in Gaza staat niet op zichzelf. Het past in de racistische, islamofobische koers van Israël, waarin Palestijnse levens als waardeloos worden beschouwd. Gesteund door de internationale gemeenschap accepteert Israël alleen Palestijnen die buigen voor onderdrukking en grof militair geweld en bereid zijn de Israëlische voorwaarden voor vrede te accepteren. De overgrote meerderheid van de Palestijnen weigert echter te buigen. Zij verdienen onze solidariteit. Maar in plaats daarvan staat de internationale gemeenschap, inclusief de Nederlandse regering, toe dat geprobeerd wordt de Palestijnse moed en strijdbaarheid tot gort te bombarderen.

Op talloze conferenties wordt al jarenlang gesproken over vrede in het Midden-Oosten. Uitgangspunt is altijd dat de Palestijnen afzien van het grootste deel van Palestina. Zij moeten zich tevreden stellen met een klein pseudo-staatje, dat economisch volledig afhankelijk is van Israël. De vijf miljoen Palestijnse vluchtelingen moeten de hoop opgeven dat ze ooit kunnen terugkeren naar hun dorpen; het recht op een fatsoenlijk leven moeten zij vergeten. Een ander uitgangspunt is dat de Palestijnen die nog in Israël wonen accepteren dat ze minder rechten hebben dan de Israëli's. Natuurlijk kan het Palestijnse volk deze voorwaarden niet accepteren.

Door de consequente weigering te buigen voor onrechtvaardigheid hebben de Palestijnen zich de vijandschap van Israël, de Verenigde Staten en haar bondgenoten, zoals de Nederlandse regering, op de hals geraakt. Ook veel Arabische regeringen, die vooral geïnteresseerd zijn in het uitbuiten van hun eigen bevolking, vrezen een volk dat zo voor zijn vrijheid op blijft komen. Terwijl de bommen nu op Gaza vallen blijft Saoedi-Arabië geld aan de Verenigde Staten, de steunpilaar van Israël, lenen. En dat op het moment dat Amerika door de kredietcrisis zwak is en gevoelig voor Saoedische druk.

De Arabische wereld is rijk genoeg om iedereen een toekomst te bieden. In het olierijke Venezuela wordt onder president Chavez gepoogd een politiek te voeren die in het belang van de armen is. Met de olie van onder andere Saoedi-Arabië en Irak zou van Bagdad tot Casablanca een democratisch en sociaal beleid gevoerd kunnen worden. Welvarende, sociale en democratische Arabische samenlevingen zouden ook voor arme Israëli's - die nu in de rij moeten staan voor de gaarkeukens van liefdadigheidsorganisaties - een aantrekkelijk alternatief zijn. Maar zo'n alternatief willen de Arabische, Israëlische, Europese en Amerikaanse elites natuurlijk niet. Het heeft daarom weinig zin op het bloedbad in Gaza te reageren met de zoveelste morele oproep aan de regering. Veel belangrijker is het om onszelf te organiseren en collectief in actie te komen tegen het geweld en de hypocrisie en voor solidariteit met de Palestijnen.

Dit is een pamflet van Socialistische Alternatieve Politiek (SAP) en Grenzeloos, tijdschrift voor socialisme. Voor meer informatie: www.grenzeloos.org.