|
De LCR vertegenwoordigt in Frankrijk de Vierde Internationale, een internationaal netwerk van revolutionair socialisten. De partij kreeg een dertigtal gemeenteraadsleden. Uiterst links ging er in het algemeen op vooruit. Lutte Ouvrière, de andere belangrijke radicaal linkse club, behaalde een soortgelijk resultaat. In een aantal gemeenten kwam radicaal links tezamen tot scores boven de tien procent. OnvredeHoe is deze doorbraak te verklaren? Krivine: “Dit maakt duidelijk hoe groot de sociale onvrede is. De economische opleving heeft deze onvrede verder vergroot. De grote welvaart wordt namelijk op onrechtvaardige wijze verdeeld. Grote delen van de bevolking halen geen enkel voordeel uit de economische opleving. Sterker nog, er is in Frankrijk een volledig nieuwe laag van werkende armen ontstaan. Volgens de laatste cijfers leven er meer dan vier miljoen werkende mensen onder de armoedegrens in dit land. De sociaal-democraten en communisten, die de regering vormen, zijn hier medeverantwoordelijk voor! Dit heeft geleid tot een radicalisering van het electoraat, die zich op drie manieren uit. Ten eerste zijn er de kiezers die een waarschuwing wilden laten horen en daarom op de Groenen hebben gestemd. Die mensen ging het erom de meerderheid niet te breken maar te waarschuwen. Voorts zijn er de kiezers die de 'gauche plurielle'-coalitie wilden afstraffen en op uiterst links hebben gestemd. Tot slot is er ook een grote groep die gewoon thuis is gebleven.” VerdeeldheidDe verdeeldheid onder radicaal links valt op. De LCR diende zeer open lijsten in, onder de naam ‘100% à gauche’. Met die open aanpak slaagde de partij erin bekende vertegenwoordigers van sociale bewegingen en vakbonden op de lijst te krijgen. Die aanpak is succesvol geweest, maar heeft de verdeeldheid tussen Lutte Ouvrière en LCR en plaatselijke (her)groeperingen niet doen verdwijnen. Dat is wel nodig, zo stelt Krivine: “Volgend jaar vinden de parlements- en presidentsverkiezingen plaats. De centrale vraag is nu of we erin gaan slagen om al die verschillende krachten van uiterst links te verzamelen rond een gemeenschappelijke campagne. Dat is de inzet. Lutte Ouvrière is hierin zeer belangrijk, maar we moeten ook al de lokale groeperingen aanspreken. Wij willen werken aan een hergroepering van de verschillende radicaal linkse, antikapitalistische krachten, om te komen tot een echte gezamenlijk campagne voor de volgende verkiezingen.” CommunistenDe kracht van radicaal links kan niet los gezien worden van de crisis van de Franse communistische partij (PCF). Het laatste wat de PCF restte waren haar gemeentelijke bastions. Bepaalde steden hadden ze al tientallen jaren in handen. Dat ze die nu hebben verloren maakt de interne crisis in de partij totaal. Krivine: “Er heerst een totale verwarring. De vrees bestaat dat veel communisten het voor gezien zullen houden. Daarom willen wij een aantal initiatieven in hun richting nemen. De meest gepolitiseerde leden van de PC hebben duidelijk sympathieën voor de LCR. Tijdens de verkiezingen hebben we al veel contacten opgedaan. We zullen zien, maar de crisis in de PC is onomkeerbaar. Ze zitten opgesloten. Als ze de regering verlaten, zijn ze niets meer. Ze hebben immers geen alternatief. En als ze in de regering blijven zullen ze de stemmen van arbeiders, werklozen, jongeren verliezen. En rechts winnen ze niets bij. Het is allerminst uitgesloten dat uiterst links de communisten electoraal voorbij gaat. De overwinning van radicaal links heeft hopelijk gevolgen voor Europees links in het algemeen. Zoals Krivine betoogt is er de laatste jaren langzaam een nieuwe radicale linkervleugel ontstaan in Europa. In Portugal, Denemarken en Schotland hebben belangrijke doorbraken plaatsgevonden, die voortkomen uit projecten van linkse samenwerking. Krivine: “Dat stellen we ook vast in het Europese parlement. Het geeft vertrouwen en maakt ons geloofwaardig. Laten we het gebruiken om ons zelfvertrouwen te vergroten en een verdere doorbraak te forceren.” Dit artikel is een intensief bewerkte en ingekorte versie van het interview van David Dessers met Alain Krivine, geschreven voor Rood, het blad van de Belgische Socialistische Arbeiderspartij (SAP). Bewerking door Paul Mepschen. |
