Naar aanleiding van het 40-jarig jubileum heeft Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis, een documentaire laten maken over het fenomeen Dolle Mina. Het is een film voor een breed publiek, gebaseerd op archiefmateriaal en interviews met belangrijke Dolle Mina’s. De interviews zijn gemaakt in het kader van het video history-project van Aletta, dat er op gericht is door middel van vraaggesprekken historische informatie over vrouwenlevens vast te leggen. Door middel van interviews krijgen deze mensen de kans te vertellen over hun geschiedenis, en daarmee creëren zij een interessante bron voor historici. In de documentaire vertellen verschillende Mina’s over het ontstaan, de bloei en de neergang van de beweging. Het archiefmateriaal dat is gebruikt geeft een mooi tijdsbeeld dat de interviews ondersteunt. Ook zet de documentaire Dolle Mina, en de tweede feministische golf, in een breder perspectief. Door de slechte positie van vrouwen in de jaren 1950-1960 te laten zien, wordt duidelijk hoe veel impact de Tweede Golf op de hedendaagse samenleving heeft.

Dolle Mina wordt door veel mensen gezien als het voorbeeld bij uitstek van feminisme in Nederland. Opvallend is dat veel Mina’s dat zelf niet zo zien. Zij zien Dolle Mina als voorloper van de feministische beweging, en ze wijzen op de grote rol van politiek in Dolle Mina. Een aantal oprichters kenden elkaar van de Socialistische Jeugd, en ze waren allen al actief in sociale bewegingen. De ongelijkheid tussen vrouwen en mannen bij bijvoorbeeld de Maagdenhuisbezetting, en kennis over de vrouwenstrijd in de VS leidden tot het idee dat er ook in Nederland wat moet gebeuren. Marxistische ideeën spelen hierin een grote rol, emancipatie van vrouwen werd gezien als een noodzakelijk onderdeel van de klassenstrijd. Na de eerste acties, en de publiciteit, groeide Dolle Mina in een snel tempo. Niemand had grip op de organisatie, in allerlei steden werden nieuwe afdelingen opgericht. Dolle Mina was allesbehalve een homogene organisatie, niet alle afdelingen waren zo bezig met politiek als de oorspronkelijke groep in Amsterdam. De groep werd in oktober 1969 opgericht, kwam vanaf januari 1970 in het nieuws, waarna de snelle groei begon. Er was weinig tijd om een strategie te bedenken. Iedereen voelde wel aan dat er iets broeide, maar het enorme succes kwam totaal onverwacht. Nieuwe afdelingen begonnen enthousiast maar onvoorbereid. Het gebrek aan samenhang leidde tot versplintering. Er werd fel gediscussieerd over tal van standpunten, zoals over de vraag wat nu belangrijker was: socialisme of feminisme? Naarmate de tweede golf vorderde begon Dolle Mina aan belang in te boeten. De tijd van ludieke acties was voorbij, de nadruk kwam te liggen op het persoonlijke leven. De praatgroepen kwamen op, en binnen het feminisme, ook binnen Dolle Mina, was steeds minder ruimte voor mannen. Door de individualisering van de bewegingen bloedde Dolle Mina langzaam dood, maar in het collectieve geheugen word Dolle Mina nog steeds herinnerd als een van de belangrijkste onderdelen van de tweede feministische golf in Nederland. De ludieke acties en de vooruitstrevende standpunten zijn nog steeds bekend, en maar weinig feministische initiatieven worden zo positief herinnerd.

De dvd is een uitgave van Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis, en onder meer te bestellen via de webwinkel op Grenzeloos.org