|
Het centrale idee in het regeerakkoord is dat er minder vluchtelingen en migranten moeten komen. De komst naar Nederland dient zo moeilijk mogelijk gemaakt te worden. Zij die al in Nederland zijn en geen verblijfsvergunning hebben, moeten worden opgesloten en teruggestuurd. Onderzocht wordt of ook migranten die een strafbaar feit hebben gepleegd op het vliegtuig kunnen worden gezet. Wie niet kan worden teruggestuurd, kan wel worden gepest, bijvoorbeeld door het inhouden van kinderbijslag als een ouderavond wordt gemist. Uitsluiting en repressieHet regeerakkoord zet niet in op het verbeteren van het perspectief in de herkomstlanden, maar op uitsluiting en repressie. Op termijn moeten alle asielverzoeken buiten West-Europa ingediend worden. Een Koerd uit Irak zal dan een asielverzoek moeten indienen bij de UNHCR in Turkije (een land dat op zijn zachtst gezegd zelf een en ander tegen Koerden heeft). Herkomstlanden die niet meewerken aan de terugkeer van vluchtelingen/migranten ontvangen geen ontwikkelingshulp meer. Maar vluchtelingen en migranten zullen blijven komen zo lang zij een reden hebben om hun vaderland te verlaten. Deze politiek zal tot gevolg hebben dat er meer illegalen bij komen in Nederland. De cijfers voor de toelating heeft minister Nawijn al bedacht voordat de vluchtelingen zich ook maar bij de Nederlandse grens gemeld hebben en hun verhaal hebben verteld. Uiteindelijk moet tachtig procent van de vluchtelingen die zich bij het aanmeldcentrum melden binnen 48 werkuren weer op straat gezet worden. De laatste maanden is dit percentage al aan het stijgen naar zestig procent, drie jaar geleden was dit nog maar vijf procent. Het internationale vluchtelingenverdrag is formeel niet opgezegd, maar in de praktijk blijkt het praktisch onmogelijk om nog asiel in Nederland te krijgen. Het ontbreken van identiteitspapieren wordt een grond voor het afwijzen van een asielprocedure. Tegelijkertijd wordt tegen mensen met geldige papieren gezegd, dat ze hun land blijkbaar veilig konden verlaten, dus niet gezocht worden. Er is ook voor hen geen grond tot toelating. GezinsherenigingOok gezinshereniging en het vormen van een gezin met iemand uit het buitenland worden ontmoedigd. Het CDA, de 'gezinspartij' bij uitstek, pleit nu voor het moeilijk maken van gezinshereniging met kinderen vanaf twaalf jaar. Broertjes en zusjes vanaf zestien jaar moeten het verder maar zonder hun familie in Nederland stellen. Het over laten komen van een partner uit het buitenland, iets wat overigens vooral autochtone Nederlanders doen, wordt tegengewerkt door de leeftijd waarop dit is toegestaan te verhogen naar 21 jaar. Tegelijkertijd wordt het inkomen dat de Nederlandse partner moet verdienen verhoogt naar 130 procent van het minimumloon. Van dit bedrag moet E 3300,- betaald worden voor een inburgeringscursus. Mensen die deze cursus niet halen, krijgen geen verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Onder de mensen die niet slagen voor de test, bevinden zich veel analfabeten, en vrouwen die de zorg voor kinderen hebben en de dupe zijn van het gebrek aan kinderopvang op de taalscholen. Zij worden gekort op hun uitkering. Deze politiek, die enkel gericht is op het verlagen van de migratiecijfers, wordt verkocht onder het mom van het beschermen van de allochtone jeugd, welke anders massaal uitgehuwelijkt zou worden. Maar partners zullen hierdoor illegaal naar Nederland komen of gezinnen zullen jarenlang gescheiden leven, zoals ook het geval was in het begin van de periode van immigratie van gastarbeiders. IdentificatieplichtOm illegale vluchtelingen en migranten door middel van politiecontroles op te kunnen pakken, voert de regering de algemene identificatieplicht in. Nu al worden in Nederland mannen, vrouwen en kinderen in de gevangenis opgesloten, soms tot wel dertien maanden ‘ter voorbereiding van hun uitzetting’. Dit zal toenemen. Minister Nawijn wil hiervoor leeggekomen asielcentra tot kampen laten ombouwen. Zo blijven dezelfde mensen dezelfde plaatsen bevolken, al gebeurt dit door wetswijzigingen helaas onder andere omstandigheden. Lang niet alle mensen zonder verblijfsvergunning kunnen opgesloten worden. De politie heeft ook nog wel iets anders te doen. Dit werkt vooral sfeerverziekend, de angst onder illegalen neemt toe. Meer Nederlanders zullen denken dat als illegaliteit gelijk staat aan criminaliteit, zij beter geen illegalen kunnen helpen. Fundamentele rechten zoals gezondheidszorg zullen daardoor nog meer met de voeten getreden worden. Tegelijk valt te vrezen dat overijverige ambtenaren niet langer slechts bij uitzondering de politie zullen bellen als zij iemand zonder verblijfsvergunning voor hun balie hebben staan. Gemeentes, op het moment een belangrijke steunpilaar voor veel opvang van mensen zonder verblijfsvergunning, wordt verboden hiermee door te gaan. Het is te hopen dat de gemeentes niet voor deze druk zullen zwichten. Symbolisch voor de huidige tijd is dat de Haagse politie tijdens een aangemelde demonstratie van 'witte illegalen' op 23 september jongstleden om de identiteitsbewijzen vroeg van degenen die in zwart-wit gestreepte 'gevangenispakken' liepen. De politie vond dat dit kon omdat hier geen vergunning voor was ‘en we hebben toch identificatieplicht in Nederland’. Petra Schultz werkt bij vluchtelingenorganisatie PRIME |
