|
Terecht uiteraard, want zelfs een uitwedstrijd van het Nederlands elftal in Transnistrië is belangrijker dan een stompzinnige ruzie in de gelederen van ‘s lands rijkste familie. Wat hebben we eraan om met al dit interne gekonkel te worden lastiggevallen? Komen ruzies niet in de beste families voor, dus ook binnen het gerespecteerde Huis van Oranje? Toch zitten er interessante kanten aan de in februari in HP/De Tijd verschenen artikelreeks, waarin Edwin de Roy van Zuydewijn en Margarita de Bourbon van Parma zich beklagen over hun behandeling door de Koninklijke Familie. De meeste media-aandacht is uitgegaan naar de inschakeling door het Kabinet van de Koningin van de BVD om de antecedenten van Edwin te onderzoeken. Wat is de rol van Beatrix hierbij geweest? Waarom wist de regering nergens van? Hoe is het dossier precies bij de vader van Margarita terecht gekomen? En hoe zit het met de vermeende afluisterpraktijken? Oranjewatchers verheugen zich nu al op het proces waarin wellicht ook Koninklijke personen zich voor de rechter zullen moeten verantwoorden. Maar waarschijnlijk komt het helemaal niet tot een proces en wordt de hele affaire met een zak geld gesust. Minder belicht, maar zeker niet minder interessant, is het algemene beeld van de hoeders van ons vaderland dat uit de artikelreeks naar voren komt. Er is geen reden aan te nemen dat de verhalen van Margarita en Edwin verzonnen zijn - waarom zouden ze liegen? - dus beschikken we over een unieke blik in de keuken van Nederlands meest verheven familie. Wie zijn die mensen nu eigenlijk, die door de staat met jaarlijks miljoenen euro's in de watten worden gelegd? Het beeld dat uit de artikelen naar voren komt is genant en onluisterend. Binnen de ogenschijnlijk beschaafde Koninklijke familie is sprake van een genadeloze pikorde, waar Beatrix als big sister eenzaam bovenuit torent. Binnen de pikorde leiden de oranjes een oppervlakkig monotoon bestaan, gekenmerkt door materialisme en afgunst. Men waardeert gouden Rolex Oysters en roze champagne, en houdt nauwgezet bij wie er nu weer een nieuwe BMW heeft gekocht. Ondertussen slepen ze zich van de ene receptie naar de andere kasteelparty, onderwijl elkaar scherp in de gaten houdend (wie komt er wel? wie niet?), want wie ook maar enigszins uit de toon valt, ‘hoort niet meer bij de club’. Het getuigt allemaal van een verstikkende conformistische kuddementaliteit. De leeuw in zijn hemdje. En dan zijn er de anekdotes die ons wat vertellen over de fatsoensnormen van de Oranjes. Johan Friso steekt in de Koninklijke bus zijn middelvinger op naar zwaaiende Oranjefans (uiteraard houdt hij zijn hand onder het raampje, zo zijn ze ook wel weer). Bij een bezoek van wat prinsen aan een monumentaal pand in Utrecht, waar niet gerookt mag worden, gebeurt het volgende: ‘ze pakken een glas, vragen een lakei of er wat water in kan, want er zijn geen asbakken, en iedereen steekt er een op’. Uiteraard geen wereldschokkende gebeurtenis, maar wel tekenend voor de mentaliteit van deze lieden: ‘wij zijn hier de adel’. Edwin is ondanks zijn Oxford-verleden slechts een burgerjongen, en wordt daarom op de meest schofterige manieren getreiterd en tegengewerkt: uiteraard achter zijn rug om, want zo zijn ze ook wel weer. Nu hoeven we natuurlijk geen medelijden te hebben met de echtgenoot van Margarita. Belangrijker is dat we ons geen illusies hoeven te maken over de zogenaamde warme band tussen het Koningshuis en het gewone volk. Er zijn dan misschien een hoop eenvoudige burgers die om duistere redenen groot respect hebben voor de leden van het Koninklijk Huis; omgekeerd lijkt dit geenszins het geval. De artikelen in HP/De Tijd zijn wellicht wat sensationeel van karakter; ze vertellen wel een waarheid, en dat is een waarheid die we eigenlijk al kennen: de Oranje's vormen een decadente, elitaire, kleinzielig ruziënde kliek, met een diepe minachting voor de burgerij. De monarchie zou, net als de kroontjespen, het palingtrekken en de Volkswagen Kever, definitief in de geschiedenisboeken moeten worden opgenomen. Dat dit nog niet gebeurd is, behoort tot de mysteriën des levens. |
