|
De oorlog tegen Irak laat zien dat het Amerikaanse imperium op dit moment in staat is om elke andere staat militair te vernietigen. Het onvermogen om vervolgens een stabiele orde te vestigen, springt daardoor alleen maar duidelijker in het oog. Het aanvankelijke enthousiasme bij een gedeelte van de Iraki's over het verdrijven van Saddam is verdwenen. Amerikaanse aannemers als Bechtel en Halliburton slagen er als political engineers wel in winstgevende contracten te verwerven. Maar als civil engineers slagen ze er niet in de nutsbedrijven weer te doen werken. Dagelijks vallen er doden aan Irakese en aan Amerikaanse zijde. De levensstandaard in Irak is nog lager dan voor de oorlog en Irak blijkt helemaal niet rijk genoeg om de kosten van de oorlog te dekken. Bijna alle voorspellingen van de tegenstanders van de oorlog zijn uitgekomen. Het is duidelijk dat de regering Bush niet in staat is geweest zich een beeld van de Arabische werkelijkheid te vormen. De fundamentele tegenstelling is dat de kapitalistische economie de Irakese olie nodig heeft, maar voor de winning van die olie zonder de bewoners van dit gebied kan. Dat er in het gebied mensen wonen, is in feite alleen maar lastig, omdat die mensen iets te zeggen willen hebben over de olierijkdom. Ook de politieke leiders die in het verleden in deze regio naar voren kwamen, konden leven van de opbrengst van de olie zonder dat ze daarbij hun bevolking nodig hadden. Periodes van harmonieuze samenwerking met de Amerikanen werden onderbroken door korte ruzies over de verdeling van de koek. Autoritaire bureaucratische staten, die hun eigen bevolking in het beste geval als een te onderhouden clientèle beschouwen, domineren de Arabische wereld. De Egyptische heersende klasse liet zich omkopen om de belangen van de Amerikanen te dienen. In Israël werd om imperialistische belangen te dienen een complete samenleving uit het niets opgebouwd en daardoor de oorspronkelijke Palestijnse cultuur volledig ontwricht. De verdeling van de Arabische wereld in staten vloeit voort uit imperialistische belangen en heeft diepe sporen achtergelaten in maatschappij en cultuur. En omdat het voor de imperialisten makkelijker zou zijn als Arabieren niet zouden bestaan, ontstaat de neiging om ze alleen maar waar te nemen als een probleem. De neoconservatieven hadden in de aanloop van de oorlog gelijk toen ze constateerden dat de Arabische wereld zich in een diepe crisis bevond, maar de onwil om zich vragen te stellen over de eigen Amerikaanse rol in een en ander, heeft geleid tot het huidige debacle. Arabieren die iets willen veranderen aan de huidige economische, maatschappelijke en politieke crisis in hun land zullen al snel merken dat ze niet op de Amerikanen hoeven te rekenen als het gaat om het doorvoeren van democratische hervormingen. De vijandige manier waarop de Amerikanen de tv-zender Al-Jazeera - een van de weinige voorbeelden van vrije media in de Arabische wereld - hebben benaderd, is daar een illustratie van. De hoop op een verlichte bezetting van Irak- bijvoorbeeld onder de vlag van de VN - is een illusie. Als er in de regering Bush of bij de Verenigde Naties mensen zitten die weten wat dat is, waarom hebben die mensen dan niet al lang geconstateerd dat wat hun satellietstaat Israël op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook doet, in ieder geval geen verlichte bezetting is. Dat wij opkomen voor terugtrekking van de bezettingstroepen betekent niet dat we niet zien dat de strijd dan de vorm van een burgeroorlog aan kan nemen. Bevrijding van buitenlandse en dictatoriale overheersing leidt op korte termijn meestal niet tot een politiek stabiele situatie, maar dat kan geen reden zijn om de voorkeur te geven aan de stabilisering van de onderdrukking van de Arabische wereld. |
