De werknemers van het ziekenhuis verklaarden dat de problemen in het nationaal Gezondheidssysteem (het ESY) die al geruime tijd voortduren, niet opgelost konden worden.

De werknemers hebben met de bezetting van het ziekenhuis gereageerd op het versneld opleggen door de regering van impopulaire besparingsmaatregelen. Ze hebben het ziekenhuis onder de directe en volledige controle van het personeel gesteld. Alle beslissingen worden vanaf nu genomen door de “algemene vergadering van de werknemers”.

Het ziekenhuispersoneel verklaarde dat “de regering echter niet van haar financiële verantwoordelijkheid is ontheven, als aan hun verzuchtingen niet wordt voldaan, zullen zij zich richten tot de plaatselijke gemeenschap om een zo breed mogelijke steun te krijgen om zo de gratis openbare gezondheidszorg te garanderen en de regering en alle neoliberale maatregelen omver te gooien.”

Vanaf 6 februari zal het personeel van het ziekenhuis enkel nog dringende zorgen verlenen, tot hun loon en al de hun verschuldigde bedragen zijn betaald. Zij vragen eveneens dat de lonen die ze nu ontvangen worden opgetrokken tot op het niveau van voor de inwerkstelling van de besparingsmaatregelen.

Volgende verklaring werd door de werknemers verspreid:

1. Wij stellen vast dat de huidige en blijvende problemen van het ESY (het nationaal gezondheidsstelsel) en aanverwante organisaties niet opgelost kunnen worden door specifieke en geïsoleerde vragen over wat onze specifieke belangen aangaat, want al die problemen zijn het resultaat van een globale antivolkse regeringspolitiek en van het mondiaal neoliberalisme.
2. Wij stellen ook vast dat wanneer we specifieke eisen stellen, we in feite het spel spelen van een brutale regeringsmacht. Deze macht doet er alles aan om zich tegen haar vijanden te richten – een macht die door het verzwakte en verdeelde volk in het zadel is geholpen, om te verhinderen dat er een eenheidsfront van het volk komt op nationaal en wereldvlak rond onze gezamenlijke belangen en eisen tegen de sociale verarming die door de politieke autoriteiten is gecreëerd.
3. Om die redenen kaderen wij onze specifieke verzuchtingen in een algemeen kader van politieke en economische eisen die door een zeer groot deel van de Griekse bevolking worden gesteld, het deel dat vandaag onder de meest brutale aanval van het kapitalisme gebukt gaat. Deze eisen moeten tot de finish verdedigd worden om ze te bekomen en dit in samenwerking met de middenklassen en de volksklassen in onze maatschappij.
4. De enige manier om er te geraken is niet enkel in de actie de legitimiteit van de regeringspolitiek in vraag te stellen, maar ook de wettelijkheid van een willekeurige, autoritaire en antivolkse politiek die met grote passen richting het totalitarisme snelt.
5. De werknemers van het algemeen ziekenhuis van Kilkis antwoorden op dit totalitarisme met democratie. Wij bezetten het openbaar ziekenhuis en wij plaatsen het onder onze directe en volledige controle. Het ziekenhuis van Kilkis zal vanaf nu werken onder zelfbeheer. De enige rechtmatige manier om beslissingen te nemen, zal de algemene vergadering van de werknemers zijn.
6. De regering is niet ontheven van haar economische verplichtingen om in personeel en uitrusting te voorzien. Als zij deze verplichtingen blijft miskennen, dan zien wij ons verplicht de bevolking te informeren over deze situatie en aan de lokale overheid, maar vooral aan de civiele maatschappij, te vragen ons met alle middelen te steunen voor:
7. • het overleven van ons ziekenhuis;
   • steun aan het recht op openbare en gratis gezondheidszorg;
   • omverwerping, door een gemeenschappelijke volkstrijd, van de huidige regering en van elke andere neoliberale politiek, vanwaar deze ook komt;
   • een diepgaande en aanzienlijke democratisering, met andere woorden ee, democratisering die aan de reële maatschappij, en niet aan derden, toelaat om beslissingen te nemen die hun toekomst aanbelangen.
8. De vakbond van het Kilkis-ziekenhuis zal vanaf 6 februari starten met een staking. Wij zullen enkel dringende zorgen verzekeren, tot de volledige betaling van de gewerkte uren en de verhoging van onze lonen tot het niveau dat ze hadden voor de aankomst van de troïka (EU-ECB –IMF). Intussen, zeer goed wetende wat onze sociale missie en onze morele verplichtingen zijn, beschermen wij de gezondheid van de burgers die naar het ziekenhuis komen door hen die het nodig hebben, gratis zorg te verlenen. We roepen de regering op haar verantwoordelijkheid te nemen, en hopen dat zij op het laatste moment zal terugkomen op haar ongeremde sociale wreedheid.
9. Wij beslissen dat een nieuwe algemene vergadering zal plaats vinden op maandag 13 februari in de hall van het nieuwe gebouw van het ziekenhuis om 11 uur, om zo de noodzakelijke procedures af te spreken, die nodig zijn om op een afdoende manier de bezetting van de administratieve diensten in werking te stellen en met succes het zelfbestuur van het ziekenhuis te realiseren. Zelfbeheer dat vanaf heden zal beginnen. De algemene vergaderingen zullen alle dagen plaats vinden en zullen het voornaamste beslissingsinstrument zijn wat betreft de werknemers en de werking van het ziekenhuis.

Wij roepen het volk en de werknemers van alle sectoren op tot solidariteit. Wij roepen op tot medewerking van alle vakbonden en progressieve organisaties, alsook tot steun van alle media die er voor hebben gekozen de waarheid te vertellen. Wij zijn vastbesloten om verder te gaan totdat de verraders die ons land en onze mensen verkopen, het aftrappen. Het is wij of zij!

De hierboven vernoemde beslissingen zullen openbaar worden gemaakt door het organiseren van een persconferentie waarop alle media uitgenodigd zijn op woensdag 15/2/2012 om 1u30. Onze dagelijkse vergaderingen beginnen vanaf 13 februari. Wij gaan de burgers informeren over elk belangrijk evenement dat in ons ziekenhuis zal plaatsvinden door middel van persberichten en –conferenties. Wij gaan gebruik maken middelen die ons ter beschikking staan om deze evenementen bekend te maken en zo deze mobilisatie te lukken.

Wij roepen er toe op:

• dat onze medeburgers hun solidariteit betonen met onze beweging;
• dat elke burger in ons land die onrechtvaardig is behandeld protestacties voert en zich verzet tegen zijn/haar onderdrukkers;
• dat collega’s van andere ziekenhuizen gelijkaardige beslissingen nemen;
• dat andere werknemers in de openbare diensten en privé, alle vakbondsleden en progressieven ook op die wijze zouden reageren, om zo onze mobilisatie vooruit te helpen, en tot een veralgemeend arbeiders- en volksverzet te komen en tot een opstand, tot de uiteindelijke overwinning op de economische en politieke elite die vandaag ons land en de gehele wereld onderdrukt.

Een andere zelfbeheeractie van werknemers staat in de steigers bij de krant Elefthertypia, die zo’n 800 mensen tewerk stelt. Ook bij deze krant wordt het personeel al maanden niet meer betaald. Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Libcom.org. Geschreven door het personeel van het ziekenhuis van Kilkis.

Angst
De marionettenregering van de bankier Papademos heeft brede steun in het parlement en de media en blijft verklaren dat ‘de oplossing’ niet ver weg is. Toch lijkt een officieel faillissement nabij. De Griekse elite gedraagt zich als bandieten die alles proberen te stelen voordat ze het huis verlaten. Ook bedrijven die geen last hebben van de crisis en torenhoge winsten maken verlagen de salarissen drastisch, introduceren allerlei vormen van flexibele arbeid en overtreden de arbeidswetgeving zonder dat daar enige sanctie op volgt. Het voorbeeld van de Greek Steelworks SA is representatief: ondanks dat het bedrijf in 2010 een winst maakte van 227 miljoen euro en dat in de laatste twee jaar de productie met 15 procent is verhoogd, eist het dat arbeiders hetzelfde werk doen in minder uren en voor een lager loon. In dit bedrijf zijn werknemers al twee en een halve maand in staking omdat de werkgever 30 procent van het personeel wil ontslaan, de werkdag naar 5 uur per dag wil verlagen en de salarissen naar 500 euro per maand. Volgens de plannen van de regering en de trojka worden er 150.000 ambtenaren ontslagen voor 2015. De salarissen van overgeblevenen worden sterk gekort. Een nieuwe leraar op een basisschool verdient bijvoorbeeld maar 560 euro per maand.
Belastingen zijn niet langer een manier om geld in te zamelen om overheidskosten te betalen of de staatsschuld terug te betalen, maar worden gebruikt als een manier om mensen hun eigendom te ontnemen. De nieuwe belasting op onroerend goed eist van huiseigenaren een belasting die op kan lopen tot 10 euro per vierkante meter. Deze belasting is niet progressief, dus bijvoorbeeld ouderen met een pensioen van 500 euro die eigenaar zijn van een oud huis moeten 400 euro per jaar extra belasting betalen. Toen een regeringswoordvoerder gevraagd werd of mensen door deze belasting niet hun huizen dreigden te verliezen zei hij botweg dat het percentage van Grieken met een eigen huis ‘te hoog is’. Er bestaat voor privatiseringen geen enkele grens meer. Alles is te koop: stranden, eilanden, bergen, bossen, archeologische monumenten. Milieubescherming en bescherming van cultureel erfgoed vormen geen obstakel voor deze uitverkoop.
Defensie wordt grotendeels ontzien bij bezuinigen. In ruil voor de EU-leningen blijft Griekenland bijdragen aan de Duitse militaire industrie. In 2010 is de waarde van in Duitsland gekochte wapens met 42 procent toegenomen. Duitse scheepswerven hebben al 2 miljard euro ontvangen voor nieuwe onderzeeërs.

Verzet
De Griekse situatie kan beschreven worden als een sociale oorlog die voorlopig door de Griekse elite tegen de Griekse bevolking gevoerd wordt. Daarbij wordt de Griekse bevolking niet alleen geconfronteerd met een neoliberale regering maar ook met de EU en de Europese elite als een geheel. Griekenland is het proefkonijn van de EU, de Europese elite wil daar het beleid toetsen dat men in heel Europa wil doorvoeren. Met de huidige aanpak van de Griekse crisis willen banken en financiële elite er voor zorgen dat mensen hun winsten en verliezen blijven financieren. Voor de bevolking is er voorlopig geen uitweg uit de crisis.
De Griekse bevolking lijkt met angst geslagen te zijn. Na de massale manifestaties afgelopen zomer – die met keiharde repressie van de politie werden geconfronteerd – voerde de regering Papandreou een propagandacampagne om de bevolking te overtuigen dat de gekozen oplossing het minst slechte scenario was. Ze hamerde er ook op dat als dit scenario niet gerealiseerd werd Griekenland uit de Eurozone zou worden gezet en failliet zou gaan. Tot nu toe hebben deze argumenten een groot deel van de bevolking overtuigd. Met de vorming van de marionettenregering van Papademos – waaraan ook de conservatieven (Nieuwe Democratie) en ultrarechts (LAOS) deelnemen – werd de elite een van haar laatste politieke alternatieven ontnomen: de conservatieven die vroeger tegen de bezuinigingen waren, voeren die nu als regeringspartij door. Zolang het leven van de bevolking echter elke dag moeilijker wordt, verliezen de argumenten van de elite snel aan kracht.
De Griekse bevolking balanceert tussen angst en woede. Voor de eerste keer in de  geschiedenis werd op 28 oktober de militaire optocht ter herdenking van het verzet tegen de invasie van de Italiaanse fascisten in 1940 in Thessaloniki omgevormd tot een demonstratie tegen het regeringsbeleid. In tegenstelling tot wat mensen in West-Europa denken is de regering Papandreou omver geworpen door deze acties en niet door Angela Merkel. Ook na de formatie van de regering Papademos vinden er wilde stakingen plaats, zonder enige steun van de grote vakbonden. Veel mensen weigeren de nieuwe belastingen, de torenhoge tolheffingen en de peperdure kaartjes voor het openbaar vervoer te betalen. Volgens de eerste gegevens heeft 42 procent van huiseigenaren geweigerd de nieuwe belasting voor onroerendgoed te betalen.
Het belangrijkste is dat de bevolking zich steeds meer realiseert dat de EU en de euro het probleem, en niet de oplossing, zijn. Ze realiseren zich ook dat er alleen een uitweg uit de crisis is als ze zelf voor hun belangen opkomen. Mensen hebben steeds minder te verliezen in de komende strijd. Op dit moment is er geen politiek alternatief omdat links geen duidelijke politieke weg aan kan geven om de regering en het EU-beleid omver te werpen. Echter, de zwakheid van links zal de strijd van de bevolking niet verhinderen. Er komt een nieuwe confrontatie aan. De uitkomst van deze confrontatie zal mede worden bepaald door de vraag of die tot een kettingreactie in de rest van Europa zal leiden.

Dimitris Pavlopoulos is universitair docent aan de Vrije Universiteit, Amsterdam.

Hoe hou je dan de stemming er in? Door aan de ene kant zo veel mogelijk de taal van je tegenstrever over te nemen en aan de andere kant je concurrent zwart te maken. Voor het eerste was de nieuwe voorzitter Hans Spekman ingehuurd. In een koddig zebra hemdje sloeg hij uit het blote hoofd allerlei linkse taal uit. De PvdA is wel degelijk een linkse partij en de banken en financiële instellingen zijn de grote boosdoeners, dat soort dingen. Op die manier probeert Spekman het beeld van de PvdA van Kok (commissaris bij ING en verdediger van de bonussen) en Bos, (eerst Shell, nu accountantsbureau KPMG) te doen vergeten. Ja, de PvdA is er echt voor de gewone man en vrouw en Hans Spekman is een van hen. Van Job Cohen kan je dat natuurlijk niet zeggen, maar op zijn altijd bescheiden manier deed hij ook een duit in het zakje. Hij riep Mark Rutte op om af te treden, tot groot gejuich van de aanwezige sociaaldemocraten.
De andere kant van het verhaal nam Europarlementariër Thijs Berman voor zijn rekening. ‘Als de SP haar plannen zou uitvoeren zou dit een drama betekenen voor de werkgelegenheid en het sociale beleid op de lange termijn’, zei hij in een interview met nu.nl. ‘De SP laat de Grieken vallen als een baksteen en dat betekent een genadeslag voor de Nederlandse economie, maar dat zegt Roemer er niet bij’, aldus de PvdA Europarlementariër. Nee, dan de PvdA, dat is een echte internationalistische partij: ‘een sociaaldemocraat verliest zijn ziel als hij niet internationaal is’, aldus Berman stoer. ‘Vandaar dat wij een partijvoorzitter van de SPD hiernaartoe halen om een verhaal te houden’, zei hij apetrots. Ja, jammer dat die andere sociaaldemocratische kopstukken uit Europa als Zapatero, Papandreou, Strauss Kahn, Brown en Blair allemaal net verhinderd waren en dat ook de voormalige kopstukken van de Socialistische Internationale Ben Ali uit Tunesië en de Egyptenaar Mubarak even niet in staat waren om te komen.
Direct nadat Job Cohen de speech had gehouden waarin hij Rutte de wacht had aangezegd en verklaard had dat de liberale premier niet meer op steun van de PvdA hoefde te rekenen – behalve dan voor het overeind houden van de euro – gaf ook hij een interview aan nu.nl. Daarin bleek al direct dat de sociaaldemocratische soep niet zo heet gegeten wordt als hij op het congres werd opgediend. Er moet wel degelijk extra bezuinigd worden, volgens Cohen. ‘Daar loop ik niet voor weg.’ Om daar aan toe te voegen; ‘We zullen moeten afwachten wat het CPB zegt’. Arme, arme PvdA.

Zullen ze echt denken dat ze de kiezers kunnen overtuigen dat ze na al die jaren Kok, Bos en Melkert, nu weer een partij voor de gewone mensen zijn? Zouden ze echt menen dat zo’n zebra hemdje overtuigend werkt? Of dat het plan om het hoofdkantoor vanuit de grachtengordel te verhuizen naar Amsterdam Nieuw West – waar het inderdaad dankzij het hoofdstedelijke PvdA beleid vol staat met lege kantoorpanden – de kiezers terug zal halen? Zou er echt iemand geloven in het plan van Spekman om het ledental van de Partij van de Arbeid van 50.000 op honderdduizend te brengen? Arme, arme PvdA.

STEUN de schoonmakers, MAIL de bazen.
http://www.schoongenoeg.nu/2012/01/steun-de-schoonmakers-stuur-een-mail-naar-de-schoonmaakbaas/

Roep al je vrienden op om de schoonmakers te steunen.

De stakende schoonmakers van Nederland

Natuurlijk is het prima om te investeren in energiebesparing, duurzaamheid en een aantal grote infrastructurele projecten als wapens tegen de werkloosheid. Maar veel verder als dat soort linkse open deuren en een solidariteitstarief in de inkomstenbelasting reikt de linkse samenwerking voorlopig niet.

Heel vreemd is dat niet. De PvdA en GroenLinks kiezen op cruciale onderwerpen – zoals de pensioenen, Europa en ontslagbescherming – eerder voor het soort van ‘oplossingen’ die passen binnen het neoliberale kader dan voor een echt links alternatief. Over dat soort kwesties is links tot op het bot verdeeld.

Een ander soort samenwerking was er een paar dagen later. Cohen, Roemer en Sap liepen in Rotterdam voorop in de ‘mars van respect’, samen met duizenden stakende schoonmakers. Het elan en de kracht van die actie neemt links op sleeptouw, eerder dan andersom. Actievoerende PvdA-ers en GroenLinksers in een vakbondsdemonstratie, zo vaak zie je dat niet meer!

‘Rotterdam’ laat zien waar de kracht van samenwerking op links gevonden kan worden, waar ‘Nijmegen’ vooral de inhoudelijke zwakte van links in Nederland aantoont. Het is wellicht een dooddoener, maar niet minder waar: linkse samenwerking moet vooral op straat, van onderop en in actie vorm krijgen. De schoonmakers laten zien hoe dat werkt. Actievoeren en initiatieven nemen, zodat de hele linkse politiek er niet meer onderuit kan en de actie gaat ondersteunen. De zwakte en verdeeldheid van politiek links maakt dat dit een realistischer scenario is voor het op gang brengen van linkse eenheid en een alternatief voor rechts dan samen koffie of thee drinken of discussiëren in een zaal in Nijmegen.

Cruciaal daarin voor de komende tijd is de discussie over de nieuwe vakbeweging. Wordt dat polderen 2.0 of een keuze voor een strijdbare vakbeweging die weer mensen vanaf de werkvloer gaat organiseren? Als de regie daarbij in handen komt van PvdA en zelfs CDA prominenten, belooft dat niet veel goeds. Maar het kan ook zo maar anders aflopen. In de grootste vakbonden groeit de wil om het juist wel over een meer strijdbare boeg te gooien.

Dat andere NL kan er komen. Maar niet vanuit ‘Nijmegen’, eerder vanuit ‘Rotterdam’.

De aangekondigde vernieuwing is een rechtstreeks gevolg van het doordrukken van het pensioenakkoord door Agnes Jongerius. Dit akkoord is een splijtzwam geworden binnen de vakbeweging die al langer kampte met een reeks problemen. We hebben hierover in de vorige nummers Grenzeloos meerdere malen geschreven: een afbrokkelend ledental, vergrijzing en een gebrekkig antwoord op wijzigende arbeidsverhoudingen zoals flexibilisering. De vakbeweging leidt aan een gebrek aan zelfvertrouwen en achteruitonderhandelen over zaken als pensioenen en ontslagrecht. Schijnbare verbeteringen voor nieuwe groepen werknemers worden bereikt in ruil voor verslechteringen voor de rest. Waar het aan ontbreekt is een strategie om de solidariteit tussen verschillende groepen werknemers te organiseren en samen in actie te komen. Binnen FNV Bondgenoten en andere bonden wordt al langer gediscussieerd over de vraag wat het antwoord moet zijn op de dilemma’s waar de vakbeweging voor staat. Dat zijn discussies die zowel over inhoud als over de structuur gaan, over nieuwe vormen van democratie en draagvlak. Over verdeling van geld en tijd.

Het drama rond het pensioenakkoord heeft tot een patstelling geleid. De resultaten van het achteruitonderhandelen worden niet meer als vanzelfsprekend geaccepteerd door de achterban. Hierdoor is in de ogen van werkgevers en overheid het federatiebestuur niet langer een betrouwbare onderhandelingspartner. Agnes Jongerius mag nog wel mee op staatsbezoek naar Oman om het poldermodel aan te prijzen maar thuis loopt dit model spaak. De aangesloten vakbonden, met name de meer strijdbare delen daarvan, laten zich gelukkig niet zomaar meer beheersen. Maar een akkoord afwijzen is nog niet genoeg. De logische volgende stap zou moeten zijn: acties om een beter akkoord af te dwingen – en die stap ontbreekt.
Dat die stap niet gezet wordt, is niet alleen te wijten aan een leiding die de voorkeur geeft aan achteruitonderhandelen. Deze aanpak van de vakbondsleiding is een groot obstakel voor het daadwerkelijk organiseren van verzet en vooral voor de meer strijdbare kaderleden een enorme bron van frustratie. Maar het uitblijven van acties heeft ook te maken met het ondergraven van de machtspositie van de vakbeweging. Er zijn bijvoorbeeld bijna een miljoen ZZPers. Wie heeft er nog een normale proeftijd? Losse contracten zijn de normaalste zaak. Hoe organiseer je die mensen en voorkom je dat ze tegen elkaar uitgespeeld worden?
Het federatiebestuur had op die vragen geen antwoord. De toenemende spanningen leidden uiteindelijk tot het dilemma: of een gespleten vakbeweging of een vlucht naar voren, naar een nieuwe vakbeweging. Met de verklaring van Dalfsen werd voor het tweede gekozen.

Half vol of half leeg.
Een ding is zeker, dit voorjaar zullen we niet te maken krijgen met de ultieme botsing tussen degenen die willen polderen en degenen die een strijdbare bond willen. Ondanks het goede voorbeeld van de schoonmakers en de stijging van de SP in de peilingen kunnen we in Nederland niet spreken van een hoog niveau van klassenstrijd en klassenbewustzijn. Dat zijn woorden die de meeste mensen in de oren klinken als iets uit grootvaders tijd.
Maar het federatiebestuur kan ook niet zomaar terug naar een tijd dat de vakbond nog als sociale ANWB werd neergezet en men er op kon vertrouwen dat deze op basis van ledenaantal en argumenten wel tot enigszins aanvaardbare akkoorden zou komen. Werkgevers doen nog altijd alsof ze best willen praten, zolang de vakbeweging zich maar ‘redelijk’ (lees: inschikkelijk) opstelt. Maar in toenemende mate negeren ze de vakbeweging gewoon. Vertegenwoordigers van het personeel in de OR en vakbond worden geïnformeerd maar verder niet bij het maken van beslissingen betrokken. Werkgevers passeren hen en maken afspraken met individuele werknemers. Dat wordt goedgepraat met retoriek over ‘eigen verantwoordelijkheid’ en ‘mensen weten het zelf het beste’ – maar ondertussen staan individuele werknemers wel veel zwakker dan hun baas. En de bonden passeren gaat des te makkelijker als de leden wel op papier bestaan maar niet zichtbaar zijn op straat en in acties.
De oprichting van de nieuwe vakbeweging geeft de gelegenheid om een antwoord te geven op de veranderingen in de economie en de arbeidsverhoudingen en op het steeds meer doorwegen van het neoliberale denken over maatschappij en arbeid. Maar hoe zal dit antwoord eruitzien? Het risico dat in plaats van een strijdbaar alternatief er een nog verdere aanpassing aan deze neoliberale tendensen komt is reëel. Dat zou betekenen dat het voor bijvoorbeeld de schoonmakers lastiger gaat worden in de nieuwe bond. Mensen die een strijdbare en solidaire vakbeweging van en voor leden willen moeten opletten. Enkel het benadrukken van het belang van zo’n vakbond is niet genoeg, zo’n bond moet daadwerkelijk worden opgebouwd.
Een groot risico voor iedereen die op zoek is naar een strijdbaar en solidair alternatief is als het hele proces van het vormen van de nieuwe vakbeweging zich binnenskamers afspeelt. Vanaf de aankondiging in Dalfsen tot 16 januari – het bekend maken van de kwartiermakers – was het oorverdovend stil in de richting van (kader)leden. Het zijn mensen van buiten de bond die een voortrekkersrol spelen en het zijn de huidige voorzitters van de bonden die het uiteindelijke voorstel aan het FNV congres in juni gaan voorleggen. Hoop dat zij een strijdbare vakbond zullen aankondigen is volstrekt misplaatst.
Al het mogelijke moet in het werk worden gesteld om dit proces open te breken, om de leden erbij te betrekken. Als we een bond willen die dicht bij leden staat, waarin leden het voor het zeggen hebben, dan moeten die leden ook bij de organisatie ervan betrokken worden. Niet alleen via internetfora en informatie via de pers, maar juist met elkaar. Liefst met gezamenlijke regionale bijeenkomsten van alle aangesloten bonden. Ook moeten ledengroepen in bedrijven en sectoren actief in het besluitvormingsproces worden ingeschakeld. Daarnaast moeten de voorzitters van de bonden bij elke inbreng hun bondsraden betrekken. Een levende vereniging van 1,5 miljoen mensen richt je niet op met een clubje van nog geen twintig mensen.

Organizing of internet?
De laatste jaren zijn er veel zaken binnen de bonden veranderd die het waard zijn te behouden. De langdurige staking van de schoonmakers voor betere beloning en respect heeft veel losgemaakt. De staking heeft aangetoond dat het wel degelijk mogelijk is om moeilijk bereikbare groepen te organiseren, sterk te maken en de strijd voor hun eigen eisen te laten voeren. En die te winnen. Dit succes stimuleert niet alleen de organisatie van andere groepen aan de onderkant van de arbeidsmarkt, maar heeft ook inspirerend gewerkt naar heel andere groepen werknemers. Die zagen een bond die echt wat doet voor mensen die het meest achtergesteld worden en in de meest slechte positie zitten en werden lid.
Deze staking en andere acties hebben laten zien dat nieuwe sociale media belangrijk zijn maar dat er alleen een duurzaam sterke beweging van de grond komt als dit een goed georganiseerd samenwerkingsverband is van zelfverzekerde mensen die weten wat ze willen. Dat zijn de schoonmakers met hun schoonmaakparlement van gekozen vertegenwoordigers waar bepaald wordt wat er gaat gebeuren en hoe. Een parlement waar lief en leed gedeeld wordt, niet een parlement waar de schijndemocratie van de coalitie regeert. Niet de media of de beeldvorming maar de mensen zelf die in beweging komen bepalen het succes.
Ook in andere sectoren worden organizing initiatieven genomen of wordt er geprobeerd regionale samenwerkingsverbanden tussen actieve leden te organiseren. Deze pogingen moeten doorgaan. En daar moet liefst meer geld en tijd voor komen. Er moeten prioriteiten gesteld worden. Komt er meer geld voor marketing en internetspeeltjes? Of ligt de prioriteit bij kaderopleiding en bij bestuurders en kaderleden die in bedrijven en sectoren actief zijn?

Democratie en zeggenschap.
Leden meer zeggenschap geven, dichter bij leden staan en leden betrekken zijn uitgangspunten die genoemd worden in de verklaring van Dalfsen. Zo geformuleerd ligt het initiatief dus niet bij de leden maar bij een andere groep die iets met die leden moet.
Een democratische vakbond veronderstelt twee zaken: het primaat moet bij de vereniging liggen en de kaderleden die deze vereniging leiden moeten democratische gekozen zijn. Zij zijn echte vertegenwoordigers, geen pluche zitters. Een bond waar de macht bij de directie van de werkorganisatie ligt is geen democratische bond en zal alleen in naam dicht bij de leden staan.
Er zijn genoeg goede voorbeelden die als inspiratie kunnen dienen, maar helaas hebben we de laatste jaren te vaak gezien hoe het niet moet. We herinneren ons allemaal het gedoe rond de referenda over de sociale akkoorden. Het referendum over het sociaal akkoord in het voorjaar van 2009 was hierin het dieptepunt. Mensen die de euvele moed hadden tegen te stemmen kregen in de in de schoenen geschoven dat ze mede verantwoordelijk waren voor de verergering van de crisis! De vraagstelling voor referenda, het kiezen van het moment van een referendum en het besluitvormingsproces moeten in de handen van de vereniging, de bondsraad blijven liggen. Besluiten moeten door een bondsparlement genomen worden en bestuurders moeten door de leden gekozen worden op congressen. Iedereen kan zich daarvoor kandidaat stellen en bij de kandidaatstelling laten zien dat hij of zij draagvlak heeft. Dat geldt ook voor iedereen en voor elk orgaan dat voorstellen indient en kandidaten stelt. Draagvlak kan bijvoorbeeld zichtbaar gemaakt worden met 50 handtekeningen van leden, zoals op het laatste congres van FNV Bondgenoten werd besloten.
Er is geen alternatief voor een structuur waarin mensen zelf actief zijn en bij elkaar komen. Internetenquêtes en bedrijfsbezoekjes zijn niet alleen onvoldoende om te weten wat mensen bezig houdt, het is ook niet democratisch om op basis daarvan een organisatie te runnen. Op internet kan iedereen wat roepen. maar dit is geen democratische besluitvorming. Het verplicht tot niks, er vindt geen uitwisseling van ideeën en ervaringen plaats. Een bestuur dat op deze manier te werk zal gaan, zal vroeg of laat net zo hard als Agnes Jongerius de deksel op de neus krijgen.
Als er werkelijk één FNV komt, waarvan iedereen rechtstreeks lid kan zijn, zou een rechtstreeks gekozen bondsparlement dat bepaalt wat er gebeurt en de bestuurders controleert een grote verbetering zijn. Als dat niet gebeurt blijft de huidige versnipperde besluitvorming en de afstand tussen leden en top in stand. Als de nieuwe vakbeweging toch over sectoren versnipperd blijft moet binnen elke sector zo veel mogelijk de macht bij gekozen leden komen te liggen.
Leden moeten ruimte houden om initiatieven te nemen en samenwerkingsverbanden te organiseren. Niet alleen op papier zoals al eerder is besloten, maar ook in de praktijk. Dat betekent dat daar geld en tijd beschikbaar voor moet zijn. Een initiatief zoals de Palestina werkgroep binnen de Abvakabo moet blijven bestaan en juist niet opgesloten en dichtgetimmerd worden in een project van de werkorganisatie met een strak budget, targets, voortgangsreportages en andere bureaucratische rompslomp.
Ook dwarsverbanden tussen bedrijven en sectoren, landelijk en regionaal moeten onderdeel zijn van de nieuwe structuur. Een nieuwe vakbond moet plaats hebben voor de mensen van het vakbondscafé in Amsterdam, de leden van FNV lokaal in Oss, de schoonmakers en hun parlement. Anders zullen de goede ontwikkelingen van de laatste jaren weer vastlopen in oeverloos overleg, terwijl de wereld voorbij gaat aan een steeds minder relevante vakbeweging. De komende tijd moet alles in het werk worden gesteld om de kiemen van een solidaire en strijdbare bond te bewaren, opdat uit de kritiek op de overlegeconomie in dienst van de 1 procent een alternatief kan ontstaan. Een Hollandse lente.

Het personeel in het VO staakt om twee redenen. De minister heeft besloten om leerlingen in plaats van 1000 uur 1040 uur naar school te sturen. Daarbovenop heeft de minister in dezelfde wet ingebroken in de vrije CAO-onderhandelingen door zelf normen op te stellen voor de invulling van roostervrije dagen. Als deze wet door de Eerste Kamer wordt aangenomen houdt dit in dat de zomervakantie terug wordt gebracht naar 6 weken en we meer vrije dagen kwijt raken.

Hiet staat geen enkele compensatie tegenover, kortom, we moeten meer werken voor hetzelfde geld. De 40 uren die extra worden ingeroosterd moeten uit het schoolbudget betaald worden, als daar extra personeel voor moet worden ingezet dan zullen scholen dit zelf moeten betalen. De belachelijke afschaffing van het speciaal onderwijs betekent ook al een aanslag op dit budget. Kinderen uit het speciaal onderwijs moeten verplicht geplaatst worden en extra ondersteuning moeten scholen zelf regelen en betalen, ook daarvoor is geen compensatie.

De kwaliteitsverbetering van het VO die met name de PVV zegt na te streven, “kwantiteit leidt tot kwaliteit”, is daarom onzinnig. Om urenverhoging te verwezenlijken moet er namelijk bezuinigd worden op mentoraat, bijscholing, begeleiding, hulpmiddelen, etc. De kwaliteit van het onderwijs zal dus minder worden. Bovendien is er op geen enkele wijze aangetoond dat meer uren op school, beter prestaties opleveren. In een rapport van de OESO blijkt dat Finland aan kop staat qua prestaties maar veel minder lesuren heeft, ca 750. Nederland behoort tot de top wat betreft lesuren, 100 meer dan het EU gemiddelde. Wat is de logica om dit verder op te voeren?

De inkorting van de vakantiedagen is volgens minister Bijsterveldt een manier om de werkdruk te verminderen, het zelfde werk verdelen over meer dagen, maar de werkdruk zal juist toenemen. In de media wordt het beeld neergezet van de docent als iemand die steeds op vakantie is en zich continu ziekmeldt. Wat men niet weet is dat docenten 41,5 per week werken en dus een groot deel van die vakantie zelf verdienen. De gemiddelde ambtenaar werkt 36 of 38 uur, de vakantiedagen die wij extra hebben verdienen wij door 40 uur per week verplicht meer uren te werken.

De maatregel van Bijsterveldt gaat in tegen verschillende onderwijsrapporten waaruit blijkt dat de werkdruk in het onderwijs snel terug gedrongen moet worden. Haar voorganger heeft daarvoor zelfs afspraken gemaakt in het Actieplan Convenant Leerkracht. In plaats daarvan wil Bijsterveldt het aantal werkuren per docent verhogen. Geen enkele zichzelf respecterende beroepsgroep zou zo’n aanslag op werktijd zonder compensatie accepteren.

Uiteindelijk is dit een verkapte bezuinigingsmaatregel. Onder het mom van werkdrukverlaging mogen wij langer werken en de kosten daarvan moeten scholen verhalen op het personeel en de onderwijsmiddelen. Toch wordt dit naar buiten toe gepresenteerd als kwaliteitsverbetering. Personeel, leerlingen en ouders mogen de directe gevolgen dragen. De manier waarop de verlenging van de werkdagen tot stand komt, door bij wet vrije in te grijpen in afspraken die in de CAO zijn gemaakt, maakt deze maatregel nog verwerpelijker.

Amsterdamse scholen waarvan docenten deelnemen aan het actiecomite zijn: Caland Lyceum, Geert Groote College, Gerrit van der Veen College, Vechtstede, St. Michaëlcollege, Kennemercollege, MCO, Joke Smit, Ignatius Gymnasium, Bredero Lyceum, Barlaeus Gymnasium, Amstellyceum en de OSB. Stuur deze e-mail door naar vrienden, kennissen en collega’s.

Actiecomité Linke Leraren
actiecomite@linkeleraren.nl
www.facebook.com/linkeleraren

Wie meer wil weten:
http://www.oecd.org/dataoecd/61/2/48631582.pdf
http://www.tno.nl/downloads/TNO-KvL_NEA_Totaalrapport2007.PDF
http://www.rijksoverheid.nl/bestanden/documenten-en-publicaties/convenanten/2008/04/16/convenant-leerkracht-van-nederland/convenant-160408.pdf

Werkgevers hebben nog steeds niet gereageerd op hun doodnormale eisen als doorbetaling bij ziekte, genoeg tijd om het werk goed te kunnen doen en meer respect en waardering. Daardoor is er ook nog steeds niet serieus over loon onderhandeld.

Prijzenoorlog

Khadija Tahiri, schoonmaker in een ziekenhuis en president van de Vakbond voor Schoonmakers: “Dezelfde kamer moet elk jaar nog goedkoper schoongemaakt worden. De prijzenoorlog leidt tot onmogelijke afspraken. Die schone schijn gaat ten koste van ons werk en onze gezondheid.”

Oplossingen

Eerder vandaag hebben de schoonmakers in Den Haag aan Tweede Kamerleden van PvdA, SP en GroenLinks en aan VNO-NCW voorzitter Bernard Wientjes oplossingen overhandigd voor de ongezonde prijzenoorlog die in de schoonmaakbranche woedt. Zij willen dat de Tweede Kamer en de werkgeversvoorzitter zorgen voor een stop op de enorme werkdruk die daardoor is ontstaan.

Rijksoverheid grootste opdrachtgever

De rijksoverheid is de grootste opdrachtgever van de schoonmaakbedrijven. De Tweede Kamerleden kunnen als opdrachtgever en vertegenwoordiger ingrijpen en zorgen dat de werkdruk niet verder omhooggaat. De schoonmakers liepen in een indrukwekkende demonstratieve optocht, de Mars van Respect, door Den Haag.

Werkgeversvoorman Wientjes

Tahiri: “We voelen ons gesteund door de reacties van de Tweede Kamerleden van PvdA, SP en GL. Zij staan achter onze eisen. Werkgeversvoorman Wientjes heb ik gevraagd of hij schoonmaken een vak vindt. Dat vindt hij inderdaad, en op mijn vraag naar de werkdruk zei hij dat hard werken goed is, maar dat je wel genoeg tijd moet hebben om je vak uit te oefenen. En dat is nu precies wat er aan ontbreekt!”

Werkgevers reageren niet

De schoonmakers hebben vorige week, na de Mars van Respect in Amsterdam, enkele dagen hun acties opgeschort om werkgevers de tijd te geven met een reactie te komen. Aangezien werkgevers nog steeds niet gereageerd hebben, staken de schoonmakers nu door.

Dubbeltje op de eerste rang

De schoonmaakbedrijven en grote opdrachtgevers als Philips, ING en de rijksoverheid doen vooralsnog alsof hun neus bloedt. De schoonmakers verwijten grote dure opdrachtgevers zoals de rijksoverheid, Philips en ING dat ze voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten en wonderen verwachten voor onmogelijke lage prijzen.

Doodnormale dingen

Maandenlang is er met de schoonmaakbedrijven gepraat. Niet over luxe, maar over voorstellen die voor de meeste mensen in Nederland tot de normaalste zaak van de wereld behoren. Van doorbetaling bij ziekte tot meer zekerheid voor tijdelijke krachten. Van genoeg tijd om het werk te kunnen doen tot een reiskostenvergoeding.

Respect-voorstellen

De Respect-voorstellen van de schoonmakers zijn ‘principieel’ afgewezen door de schoonmaakbedrijven. Daardoor is er nooit serieus onderhandeld over loon. In de afgelopen tijd is bovendien gebleken dat schoonmaakbedrijven niet in staat zijn belangrijke afspraken over bijvoorbeeld opleidingen na te leven.

Schoonmakersopstand

Sinds 2 januari is er een schoonmakersopstand begonnen, met verschillende acties in het hele land. Afgelopen donderdag 5 januari liepen er al ruim 2.000 schoonmakers mee in de eerste Mars van Respect in Amsterdam.

Bron: FNV Bondgenoten

Volgens hun organisatie – de vakbond van schoonmakers – kan dit de grootste schoonmakersactie in de Nederlandse geschiedenis worden. De schoonmakers voeren actie voor een nieuwe CAO die uit gaat van respect voor de schoonmakers en hun werk. Daarbij gaat het onder andere om doorbetaling bij ziekte, meer zekerheid voor tijdelijke krachten, reiskostenvergoeding en genoeg tijd om het werk te kunnen doen. De acties zullen zich niet alleen richten op de schoonmaakbedrijven maar ook op de grote opdrachtgevers.

Tijdens de acties in 2010 is het ‘comité steun de schoonmakers’, opgericht. Na de acties van de schoonmakers is dit comité doorgegaan onder de naam ‘steuncomité sociale strijd’ en heeft de afgelopen jaren vele acties ondersteund. Vanaf vandaag zal het comité onder haar oude naam weer steun met de schoonmakers gaan organiseren. “De strijd van de schoonmakers is niet alleen van belang voor de schoonmaakbranche, maar voor iedereen die de komende tijd getroffen dreigt te worden door verslechteringen”, zegt voorzitter Rob Marijnissen van het comité. “De schoonmakers laten ook zien hoe een nieuwe vakbeweging er uit moet zien: strijdbaar, democratisch, en gebaseerd op de kracht van de mensen zelf.”voegt hij daar aan toe. “Wij roepen dan ook iedereen op om de acties van de schoonmakers te steunen.”

Meer informatie over de acties van de schoonmakers en de steun daarvoor op: http://steundeschoonmakers.wordpress.com. U kunt het comité bereiken via steundeschoonmakers@hotmail.com.

Op 3 december 2011 hebben de negentien bij de FNV aangesloten vakbonden in Dalfsen besloten zich te gaan verenigen in een Nieuwe Vakbeweging (NV). Het is heel begrijpelijk om daarop met enige argwaan te reageren. Een aantal direct betrokkenen bij dit besluit wekt op het eerste gezicht niet veel vertrouwen. Zo werd de aankondiging van de gewenste geboorte van de NV gedaan door twee politici. En deze heren, Wijffels (CDA) en Noten (PvdA) waren we nog niet eerder tegengekomen als ‘kampioenen van het vakbondswerk’. Verder werd aangekondigd dat Jetta Klijnsma zou worden gevraagd de totstandbrenging van de NV te begeleiden. En nou is Jetta een bevlogen sociaal persoon, maar ook degene die zo’n beetje in haar eentje de PvdA achter de verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar heeft geleid.

Daarenboven is het besluit in Dalfsen genomen door de huidige voorzitters van de bestaande bonden. Bij uitstek vertegenwoordigers van de Ouwe Vakbeweging, zullen we maar zeggen. Voeg daarbij dat over enkele actuele onderwerpen – pensioenleeftijd, ontslagrecht, bezuinigingen – niets werd gezegd en enige scepsis lijkt meer dan gerechtvaardigd. Toch is er ook, misschien wel juist, reden tot wat meer enthousiasme! Er komen nu immers hoe dan ook kansen voor het realiseren van een meer democratische en strijdbare vakbeweging.

Noodzaak

Dat er iets moet gebeuren met de FNV wordt door vrijwel niemand ontkend. Er zijn dringende redenen voor. Stagnerende ledenaantallen, verlies aan slagkracht, onvermogen om jongeren te binden, onvoldoende zeggenschap van de gewone leden. Het zijn zaken die ook binnen de FNV al eerder zijn geconstateerd. Op het vierjaarlijkse FNV-congres in 2009 schaarde zich reeds een meerderheid van de afgevaardigden achter een motie om te werken naar één ongedeelde vakbeweging. Aan die wens gaat nu concreet uitvoering worden gegeven. Het besluit van Dalfsen komt dus niet uit de lucht vallen.

Dat besluit stoelt op een in de FNV breed gevoelde en uitgesproken behoefte aan vernieuwing. Het schept mogelijkheden om te komen tot een verbetering van de aanpak en de werkwijze van de bond met en voor 1,4 miljoen leden. Er komt ruimte om te sleutelen aan inhoud en vorm, aan doelstellingen, methoden en structuren. Het grote punt is nu: hoe doen we dat en wie bepaalt wat?

Van onderop

Als het gaat om de meest prominente ambities voor de Nieuwe Vakbeweging, dan komen twee begrippen sterk naar voren: ‘van onderop’ en ‘de werkvloer’.

Over dat ‘van onderop’ heeft de waarnemend voorzitter van de Abvakabo FNV, Corrie van Brenk, gezegd: “Wij hebben deze stap gezet, omdat we nauwer willen samenwerken met de leden. We willen niet langer over, maar samen met de leden beslissen. Dichter bij de leden staan is precies wat wij willen. De leden zullen op elk niveau betrokken worden en invloed krijgen.” (Platform A, ledenblad Abvakabo FNV, december 2011)
In haar visie zal de besluitvorming over gezamenlijke zaken in de Nieuwe Vakbeweging anders dan bij de huidige FNV ook op democratische leest worden geschoeid: “Ik zie een ‘parlement’ voor me waar leden rechtstreeks hun betrokkenheid kunnen laten horen.” Wanneer Corrie van Brenk dit zegt, dan kan dat behoorlijk serieus worden genomen. Ze maakt immers deel uit van een stroming van ‘kloofdichters’ die op een historisch congres van de Abvakabo in 2010 juist vanwege hun kritische en vernieuwingsgezinde stellingname in het bestuur werden gekozen. (Solidariteit, commentaar 146, 23 mei 2010)

De werkvloer

Wat betreft ‘de werkvloer’ wordt nu in alle toonaarden bezongen dat daar dé plek moet zijn waar de bond begint en bezig is. Niet langer moet het organisatieprincipe zijn het beroep/de opleiding/de functie, maar de plaats waar (samen) wordt gewerkt. Ontschotten dus en het doorbreken van traditionele scheidslijnen tussen mensen op dezelfde werkvloer. Roel Berghuis, bestuurder bij FNV Bondgenoten, daarover:
“De FNV – of in welke naam ook – moet zich nu heel erg snel anders gaan organiseren. Een organisatie die zich inricht naar werkproces. Dan krijg je bijvoorbeeld FNV Zorg, FNV Bouwplaats, FNV Spoor, FNV Metaal, FNV Gemeentepersoneel, FNV Havens, FNV Schoonmaak en FNV Beveiliging.
Deze beroepsgroepen, onder de FNV-paraplu, zouden ook ruimte moeten krijgen om eigen beleid te ontwikkelen dat afgestemd is op de situatie in de betreffende vakgroep of sector. Dus veel dichter bij werknemers en de vakbondsleden, waardoor meer draagvlak ontstaat. Waar het om gaat, is dat de vakman of -vrouw ‘de bond’ werkelijk herkent als zijn of haar vertegenwoordiger. Daarvoor moeten de FNV-bonden het vakbondswerk in de sectoren en bedrijven versterken. Deze herkenbare bonden maken een brede agenda waar de vakbeweging voor staat en gaat. De arbeidsmarkt verandert structureel in een razend tempo en vakmensen stellen nieuwe eisen aan hun werkomgeving. Een onafhankelijke werknemer die uitgaat van professionaliteit en vakmanschap, daar moet de FNV met beroepsgroepenvakbonden op inspelen. En zij moet vernieuwing aanjagen waarbij de werknemer eigenaar blijft van zijn of haar arbeidsvoorwaarden.
Een herkenbare FNV die dicht bij mensen staat, heeft de toekomst. Dat is voor jongeren, oudere jongeren en ouderen aantrekkelijk”. (Het Financieele Dagblad, 7 december 2011)

Betere wereld

Met ‘van onderop’ en vanaf ‘de werkvloer’ als uitgangspunten zijn er meer voordelen te halen. De actiegerichte en basisgeoriënteerde methodiek van ‘organizing’ kan beter en breder worden benut. Connie van Brenk daarover: “Wat ons verder ontzettend aanspreekt aan de nieuwe vakbeweging is dat je op centraal niveau mensen en middelen kunt vrijmaken voor bijvoorbeeld sectoren die hulp nodig hebben, maar waar de middelen ontbreken. Dit vergroot de slagkracht van de verschillende bonden.” Hoogleraar arbeidsverhoudingen Paul de Beer voegt daar nog een ander aspect aan toe. Hij wijst op het belang voor de vakbeweging om zelf het initiatief te nemen, om een eigen agenda voor de toekomst op te stellen: “Hoe wil je dat de arbeidsmarkt en de arbeidsverhoudingen er in 2010 uitzien? Niet alleen in termen van behoud van het bestaande, maar wat wil je veranderen? Volgens mij zijn er uiteindelijk niet zoveel mensen die het leuk vinden om lid te zijn van een puur defensieve organisatie. Het is veel aantrekkelijker om lid te zijn van een organisatie die vooruit denkt en toekomstperspectief biedt. Iets van een hoop op een betere wereld.” (NRC Handelsblad, 22 december 2011)

Andere economie

Ha! Er zijn dus reeds vele schone voornemens geuit. Daar kan prima bij worden aangeknoopt. Natuurlijk zullen er nog heel wat lelijke knopen moeten worden doorgehakt. Pensioenleeftijd, ontslagrecht, bezuinigingen, om ze nog maar eens te noemen. En misschien kan er tussen alle bedrijven door ook weer eens gekeken worden naar die belofte die in 2008 bij het uitbreken van de crisis werd gedaan. Namelijk om ernstig op zoek te gaan naar een ander economisch systeem. Het mag inmiddels duidelijk zijn dat we met het kapitalistische marktmodel op de rand van de afgrond zijn aangekomen. Het mee helpen aan de ontwikkeling van een stabieler en socialer alternatief zou de Nieuwe Vakbeweging niet misstaan.

De stem van de werkvloer

De weg naar nieuwe vormen voor de vakorganisatie zal geen eenvoudige zijn. Het is wel een heel boeiende! Van groot belang daarbij is de eerstvolgende stap die op die weg gezet gaat worden. Die moet wél passen bij de gekozen doelen. Die stap moet wel al gaan in de richting van ‘onderop’ en ‘werkvloer’. Bij de noodzakelijke coördinatie van de omvorming van de FNV moet dat onder andere tot uitdrukking komen in de keuze en werkwijze van de ‘kwartiermakers’. Dat kan misschien heel goed met Jetta Klijnsma als katalysator. Maar niet als die een clubje ouwe bobo’s of hotemetoten gaat voorzitten.

In de verandercommissie moet de werkvloer ruim vertegenwoordigd zijn. Met mensen van die werkvloer, mensen met ervaring in actie en organizing, mensen die hun sporen verdiend hebben in de individuele en collectieve belangenbehartiging, maar ook jonge mensen, mensen met frisse ideeën. Zo’n verandercommissie mag zich ook niet laten loszingen van haar achterban. Discussies, fora, platforms, conferenties – lijfelijk en digitaal – moeten aan zo veel mogelijk leden zicht op en een stem in het omvormingsproces bieden. En het is verstandig daar gelijk toekomstige leden bij te betrekken zoals scholieren, studenten en zzp’ers. Veel gedoe? Zeker! Maar interessant gedoe. En hoogstnoodzakelijk als we werkelijk op weg willen naar een democratische en strijdbare Nieuwe Vakbeweging.

Dit stuk verscheen eerder als commentaar op de site van solidariteit. Hans Boot reageerde er op: http://www.solidariteit.nl/commentaren/com-188-2_1-1-2012.html