De aanvallen van de Verenigde Staten op Venezuela in ochtend van 3 januari markeren het begin van een grootschalig offensief tegen de soevereiniteit en de fragiele vrede van de volkeren van Latijns-Amerika en ver daarbuiten.

De aanvallen op Venezuela op zowel militaire bases als burgergebieden en de ontvoering van president Maduro en zijn vrouw laten geen twijfel bestaan ​​over de aard van de operatie. Dit is een openlijke daad van imperialistische agressie, met als doel om door middel van geweld doorslaggevende invloed op Venezuela uit te oefenen en toegang te krijgen tot diens natuurlijke hulpbronnen. Daarnaast dient de aanval om Cuba verder te isoleren.

Na jaren van illegale sancties en meerdere pogingen tot destabilisatie, na wekenlange militaire druk in het Caribisch gebied en de inzet van een grote vloot en meer dan 15.000 troepen aan de Venezolaanse grens, heeft Donald Trump hiermee een nieuwe grens overschreden. Deze strategie is erop gericht Venezuela te onderwerpen en een dreigende boodschap af te geven aan alle Latijns-Amerikaanse volkeren: ze moeten de politieke, economische en militaire hegemonie van de Verenigde Staten zonder verzet accepteren.

De isolatie van de progressieve regering van Colombia en de bedreigingen aan het adres van een soortgelijke regering in Mexico, de versterking van de alliantie met het extreemrechtse regime in Argentinië, de steun aan extreemrechts in Brazilië onder leiding van Jair Bolsonaro, het gebruik van de beruchte megagevangenis van het repressieve regime van Bukele in El Salvador om mensen vast te houden die uit de Verenigde Staten zijn gedeporteerd – dit alles maakt deel uit van een strategie om de hegemonie van Washington in Latijns-Amerika te versterken.

23 jaar geleden werd een monsterlijke leugen gebruikt om de invasie van Irak te rechtvaardigen. De leugen was dat er massavernietigingswapens in Irak aanwezig waren. Nu is de leugen anders, maar niet minder vals en monsterlijk: de strijd tegen narco-terrorisme.

Het aandeel drugssmokkel via Venezolaans grondgebied is verwaarloosbaar in vergelijking met dat van andere landen in de regio en de maritieme routes. De argumenten die worden aangevoerd om een ​'regering met banden met drugskartels' te bestrijden, lijken bijzonder cynisch in de context van Trumps recente amnestie voor de voormalige rechtse Hondurese president Hernández, die een gevangenisstraf van 45 jaar uitzat in de VS voor drugshandel.

De Amerikaanse imperialistische agressie zal niet beperkt blijven tot Latijns Amerika. Tijdens de persconferentie over de agressie tegen Venezuela in Mar-a-Lago zei Marco Rubio, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken: 'De boodschap aan de wereld is: speel geen spelletjes. Als de president van de Verenigde Staten iets zegt, dan doet hij het ook.' Aangezien Trump het nodige heeft gezegd over Colombia, Mexico, Canada en Groenland kunnen we helaas nog het nodige verwachten.

Geconfronteerd met dit nieuwe en brute imperialistische offensief, is het dringend noodzakelijk een brede en massale mobilisatie op te bouwen ter verdediging van het recht op zelfbeschikking van het Venezolaanse volk en de soevereiniteit van Latijns-Amerika.

We hebben ons uitgesproken tegen het regime van Maduro, zijn regering, zijn repressieve beleid en de economische beslissingen van de afgelopen jaren die het Venezolaanse volk in armoede hebben gestort en de basis voor verzet tegen de Amerikaanse agressie heeft verzwakt. Een van de grote fouten van de regering-Maduro was om het populaire sociale programma dat Chávez had belichaamd de rug toe te keren en neoliberale recepten toe te passen met een linkse retoriek. In tegenstelling tot wat er gebeurde bij de staatsgreep tegen Chávez in 2002, heeft de oproep om op straat te demonstreren ter ondersteuning van Madurismo, bijna 24 uur nadat de regering-Trump de vijandelijkheden begon, geen weerklank gevonden bij de bevolking.

Maar voor ons geldt dat het Venezolaanse volk over zijn toekomst moet beslissen. Het gaat om hun recht op zelfbeschikking, dus hun recht om hun regering te kiezen, te bekritiseren en, indien nodig, te veranderen zonder politieke of militaire inmenging van buitenlandse mogendheden. Een van buitenaf opgelegde ’verandering' zal de sociale catastrofe alleen maar verergeren. Het blijft daarom van het grootste belang om de kameraden van links in Venezuela die strijden tegen zowel dit regime, als tegen de pro-imperialistische rechtervleugel en tegen de Amerikaanse interventie te blijven steunen.

We roepen op tot de oprichting van een anti-imperialistische verzetsbeweging en een internationalistische solidariteitsbeweging met Venezuela en heel Latijns-Amerika.

We eisen de onmiddellijke stopzetting van alle militaire agressie en de beëindiging van de strafrechtelijke sancties tegen Venezuela, de vrijlating van Maduro en zijn vrouw, de terugtrekking van Amerikaanse troepen uit het Caribisch gebied en de beëindiging van alle interventionistische strategieën van Donald Trump in de regio (militair, economisch en electoraal).

Nederland kan bij deze imperialistische agressie betrokken raken. Op Aruba en Curaçao zijn zogenoemde Amerikaanse ‘Cooperative Security Locations’ (CSL’s) gestationeerd. Een Cooperative Security Location (CSL) is een Amerikaanse militaire term voor faciliteiten die worden gebruikt voor regionale training in terrorismebestrijding en de bestrijding van drugshandel, en ook om noodtoegang te bieden tot continentale gebieden.

We verzetten ons tegen Nederlandse betrokkenheid bij de Amerikaanse militaire agressie en eisen de sluiting de Amerikaanse CLS’s op Nederlands grondgebied.

Yankees, go home! Nee tegen deze imperialistische agressie! Voor het recht op zelfbeschikking voor het Venezolaanse volk!