Begonnen als diamantwerker kon hij eind jaren vijftig van de twintigste eeuw zijn vakmanschap inzetten bij de productie en reparatie van wapens om 'ter plekke ondergedoken' de Algerijnse bevrijdingsstrijd te dienen. De bewondering voor één van de toenmalige voorlieden van de Vierde Internationale, Sal Santen, heeft hem nooit losgelaten. Over deze periode vertelt hij in een prachtig interview dat opgenomen is in de documentaire van Chris Den Hond "Ernest Mandel. Een leven voor de revolutie" (2005)

Na een relatief late studie aan de deeltijdopleiding van de Sociale Academie Amstelhorn droeg hij even bewogen, geïnspireerd en energiek bij aan het sociaal en cultureel herstel van oud-gedetineerden.

Het maandelijkse vakbondscafé van Solidariteit in Amsterdam bezocht hij jarenlang tot de laatste bijeenkomst in 2005. Rustig en zeer geïnteresseerd luisterend, leverde hij altijd wel een betoog met een kop en een staart, gebruikmakend van citaten en anekdotes voorzag hij ondogmatisch de actuele ontwikkelingen in de arbeidersbeweging van een kritisch en opbouwend commentaar.

Max was een lieve, ontzettende aardige, eigenwijze man die zich zelf en anderen veel geleerd heeft.

Hiervindt u de tekst die Hans Boot uitsprak tijdens de crematieplechtigheid op 16 oktober 2007