Borderless

19 October 2019

Ander Europa

Subscribe to Ander Europa feed Ander Europa
www.andereuropa.org
Updated: 19 min 53 sec ago

Podemos en de Spaanse verkiezingen van 10 november

Wed, 09/18/2019 - 12:17

Door Raúl Piña 18 september 2019 Verschenen op 26 augustus 2019 in El Mundo Nederlandse vertaling door Ander Europa  

Vijf jaar na zijn oprichting probeert Podemos toe te treden tot de socialistische regering van Pedro Sánchez. Maar de partij geleid door Pablo Iglesias is intern verdeeld en verliest aan slagkracht. Als er tegen 23 september geen akkoord gevonden wordt om een regering te vormen zullen er nieuwe verkiezingen zijn op 10 november. [De verkiezingen op 10 november werden op 17 september bevestigd]

[spacer] Op 17 januari 2014 werd in het Teatro del Barrio in Madrid Podemos geboren en voorgesteld als een ‘politiek initiatief’. Op die dag werd de ‘violette’ formatie gelanceerd op een hobbelig parcours bezaaid met allerlei obstakels, goed voor heel wat deuken in de carrosserie. Het nieuwe Spaanse politieke landschap, de resem verkiezingen en de onophoudelijke interne twisten lieten Pablo Iglesias partij niet toe om het versnellingspedaal los te laten, de motor uit te schakelen en het vrij rudimentaire mechanisme waarmee ze vertrokken waren te reviseren. De formatie komt in een delicate fase: de overgang van de cirkel (de asembleas aan de basis) naar een driehoek (de hiërarchisering of ‘bunkerisering’ van de leiding zoals de interne critici het noemen), of van de pleinen en straten naar de villa in Galapagar [efn_note] Men herinnert zich de bezetting van pleinen door de indignados die aan de basis lagen van Podemos; de villa in Galapagar betreft de vrij luxueuze woning die Iglesias met zijn vriendin Irene Montero (fractieleider voor Podemos in het Parlement) in 2018 aankocht, wat op nogal wat kritiek stuitte in de partij. [Noot van de vertaler] [/efn_note]. Podemos is wel een jonge partij, maar op weg naar de volwassenheid komt ze op een kritisch punt. Pablo Iglesias heeft in grote mate zijn politieke toekomst en die van zijn partij verbonden met het al dan niet toetreden tot de volgende regering. Hij maakt zich sterk dat zijn formatie ministerportefeuilles zal hebben, in een coalitie met de PSOE, de Socialistische Partij van Pedro Sánchez. Maar dit wordt door de socialisten verworpen, en daardoor dreigt het land naar nieuwe verkiezingen te gaan. In dat geval zal Podemos opnieuw aangewezen worden als hoofd- of medeschuldige voor de blokkering van het land.   “We moeten politieke successen behalen” “Podemos is ontstaan om te regeren, en regeren betekent de dingen veranderen”, luidt het in de partij. In de leidinggevende kringen wordt dit  streven naar macht op het nationale vlak vertaald in “de noodzaak om zich als efficiënte en nuttige politieke kracht te manifesteren.” “We willen nuttig zijn”, klinkt het binnen de harde kern; “we moeten politieke successen behalen, aantonen dat we concrete maatregelen kunnen doordrukken, zoals in het verleden de verhoging van het minimumloon tot € 900. Daarvoor bestaat geen andere weg dan te regeren.” [caption id="attachment_17646" align="alignleft" width="250"] Bij verkiezingen komt Podemos op in een coalitie, 'Unidas Podemos', met Izquierda Unida, Equo en kleinere linkse partijen.[/caption] Deze overwegingen geven een verklaring voor de huidige strategie van de partij. Meer dan vijf jaar na de oprichting werpt de vuile was die publiek werd uitgehangen meer gewicht in de schaal dan de concrete maatregelen die de stempel van de partij dragen. “We hebben geen tijd te verliezen om aan te tonen dat Podemos efficiënt is en niet ontstond om een Partido Popular voort te brengen”, luidt het. Deze ongerustheid wordt ook verklaard door het feit dat de zogenoemde ‘gemeentebesturen van de verandering’, waarvan Podemos een uithangbord had gemaakt, nog niet echt hebben opgeleverd wat verhoopt werd van een beheerstrategie. En symbolen als Manuela Carmena (Madrid) en Kichi (Cádiz) namen hun afstand tot Podemos, terwijl Ada Colau (Barcelona) af te rekenen heeft met de veiligheidsproblemen in haar stad, en een moeilijke evenwichtsoefening uitvoert rond de kwestie van de Catalaanse onafhankelijkheid.   De ‘omhelzing van de beer’ In die omstandigheden zijn de woorden die Iglesias in januari 2014 uitsprak vandaag nog steeds actueel: "Op de pleinen werd geroepen Het kán en vandaag zeggen wij: wij kunnen!” [toespeling op de naam Podemos, ‘wij kunnen’]. Deze ambitie om te regeren is voor de partij echter een tweesnijdend zwaard voor haar politieke geloofwaardigheid. Juan Carlos Monedero, behoeder van het gedachtengoed van Pablo Iglesias, schreef onlangs in een artikel in El Confidencial: “Podemos kan niet tot een regering toetreden als er geen garantie is op een beleid dat haar aanwezigheid in de ministerraad rechtvaardigt. Als we tot een regering toetreden maar geen enkele sociale politiek kunnen doorvoeren, bij gebrek aan budget of bevoegdheid, zal de ‘omhelzing van de beer’ Podemos de das omdoen. Na drie maanden zullen de mensen de Podemos-ministeries belagen en oplossingen eisen.” Sommigen gaan niet akkoord met de strategie die Iglesias volgt sinds de laatste verkiezingscampagne in april, een strategie die erin bestaat om zich voor te stellen als een bondgenoot van de PSOE en zijn kiezers ter beschikking te stellen van de voorzitter van de socialistische regering. “Deze onderwerping zou ondenkbaar geweest zijn in 2016, toen we elkaar als gelijken behandelden. Vandaag is dat natuurlijk onmogelijk", aldus partijleden die door de krant werden aangesproken. "We worden geconfronteerd met de gevolgen van een opgebruikte leider en een versplinterde partij, die steeds minder steun krijgt van de burgers. Bij elke stembusgang verliezen we kiezers  De enige overblijvende keuze is te regeren ten allen koste, met als enige ambitie de nar te zijn van de socialisten.” Natuurlijk deelt de leiding deze analyse niet. Ze is van oordeel dat Podemos blijk gegeven heeft van politieke bekwaamheid, maar dat dat niet werd gehonoreerd. Ze verwijst daarbij naar een van haar grote successen: de rechtse PP-premier Mariano Rajoy uit het zadel gegooid te hebben. Bij de motie van wantrouwen in juni 2018 waren het de Podemos-vertegenwoordigers die riepen: ja, we kunnen. Ze bevestigen dat zij het waren die met de andere partijen onderhandelden, niet de PSOE; zij boden de leiding van de regering gratis aan Pedro Sánchez aan. Juist dit ‘succes’ verklaart veel van wat er vandaag gebeurt. Podemos vindt dat het onheus behandeld werd: “De PSOE heeft veel van de overeengekomen maatregelen niet nageleefd.  Sánchez heeft ons bij de horens genomen, maar we zijn niet van plan dit opnieuw te laten gebeuren."   Wie beslist? Maar wie beslist dat het ogenblik gekomen is om het openbaar nut van Podemos aan te tonen? Dat is duidelijk Pablo Iglesias, de absolute en zelfverzekerde  leider van de partij. De interne crisissen en breuken binnen de formatie hebben zijn macht nog versterkt, en hebben hem toegelaten zijn aanhangers op topposities te plaatsen. Het pijnlijke afhaken van Íñigo Errejón [medeoprichter met Iglesias van Podemos], het verdwijnen van Ramón Espinar [die voorzitter was van de Madrileense afdeling van Podemos] of de breuk met de groep Anticapitalistas die de bovenhand had in Podemos Andalucia, dat alles maakte de weg vrij voor een nog steviger greep van Pablo Iglesias en partner Irene Montero op de partij; voor sommigen is Podemos zelfs een ‘familieproject’ geworden... Anderen vinden dan weer dat de regels gevolgd werden zoals vastgelegd in de statuten. De binnenste machtscirkel in Podemos bestaat uit zes personen: Pablo Iglesias, Irene Montero, Pablo Gentili, Juanma del Olmo, Rafael Mayoral en Pablo Echenique. Ze zien elkaar in Galapagar, ze bespreken onder elkaar de ontmoetingen van Iglesias met Pedro Sánchez, enz. Ze kennen elkaar sinds lang, behalve Gentili, die Iglesias eerder dit jaar als stafchef binnenhaalde. Deze Argentijn heeft gewerkt voor de regeringen van Lula da Silva en Dilma Rousseff in Brazilië en is, naar de mening van velen, verantwoordelijk voor de metamorfose van Iglesias, die zijn agressieve toon achter zich liet en streeft naar matiging en doelgerichtheid. In een tweede vertrouwenscirkel vinden we Ione Belarra, Noelia Vera en Alberto Rodríguez. Er zijn nog anderen, bijvoorbeeld Gloria Elizo, maar in Podemos speelt de generatiefactor een belangrijke rol. Aan de top vinden we vooral mensen van dezelfde generatie. Rodriguez is toegetreden tot dit machtsniveau door zijn benoeming in juni als de nieuwe secretaris van de organisatie, ter vervanging van Echenique. Sommigen interpreteren dit als ‘de kop die moest rollen‘ na de slechte resultaten bij de gemeenteraads- en autonome verkiezingen en de aanhoudende structurele en organische zwakte van de partij,  maar volgens de partijtop was de verandering nodig omdat Echenique betrokken is bij de besprekingen met de regering.   Organizatorische herschikking Rodriguez heeft het mandaat om van Podemos weer de partij van de asembleas te maken, om de driehoek ­ - resultaat van de hiërarchisering ­-  weer tot cirkel om te vormen en wat verticaal is terug horizontaal te maken. De ontevredenheid aan de basis en in de asembleas ,­ de plaats waar militanten debatteren,­ was de afgelopen jaren overduidelijk. Dat deze kringen aan belang en aandacht verloren wist iedereen. Nu is er een secretariaat voor de asembleas opgericht ‘om het militantisme te bevorderen’, onder leiding van Ana Marcello. Er wordt verwacht dat de leiding binnenkort van Rodriguez een plan zal vragen, niet alleen voor de herintegratie van de basis, maar ook een voorstel om de kaders meer theoretische en praktische training te geven om maatschappelijk te ageren. Rodriguez onderneemt in dit kader een tour van Spanje, met bezoek aan de verschillende regio’s. Ook intern zal binnenkort de kwestie van de opvolging van Iglesias ten berde komen. Sommigen menen dat hij zich aan het terugtrekken is. De volgende zittingsperiode zou zijn laatste zijn en algemeen wordt gedacht aan Irene Montero als zijn opvolger. "Podemos kan de vlag van het feminisme zijn. Het zou een zware vergissing zijn als de leiding een mannelijke opvolger zou voorstellen.”  

Trumpworld in Europa

Tue, 09/17/2019 - 13:13

17 september 2019 – Over de invloed in Europa van Amerikaans financiële stromen uit ultra-conservatieve en alt-right bronnen is al veel geschreven. EU Scream publiceerde over deze geldstromen een interessante nieuwe podcast, die je terug vindt op hun website.

Nu sta ik wat sceptisch tegenover overroepen verhalen over de invloed van deze geldstromen. Het is een beetje het verhaal van de kip en het ei: ontstaat een extreemrechtse opiniestroming onder invloed van deze geldstromen, of worden de geldstromen aangetrokken door de extreemrechtse opiniestroming? Veel verhalen lijken op complottheorieën, waarbij de geschiedenis achter de schermen gestuurd lijkt, wat dan weer gefundenes Fressen is voor onderzoeksjournalistiek. Ondertussen is de aandacht weg voor sociaaleconomische ontwikkelingen die misschien een grotere rol spelen in, bijvoorbeeld, de opkomst van extreemrechts.

Le Monde Diplomatique had in september een sterke bijdrage over de groeiende aandacht voor corruptie en duistere complotten en daarmee gepaard de opgang van de onderzoeksjournalistiek, en hoe dit meedrijft in het discrediteren van de overheid, terwijl sociaaleconomische spelers en ontwikkelingen buiten schot blijven (Dans les cuisines de l’investigation: á qui profite la lutte anticorruption? In de keuken van het onderzoek, wie heeft belang bij de strijd tegen corruptie?).

Maar de transatlantische financiële stromen spelen natuurlijk een rol. Door geld te pompen in gerechtelijke procedures beïnvloeden zij juridische normen. Zij versterken de weerklank van extreemrechtse politieke campagnes (in de podcast het voorbeeld van het Spaanse Vox). En door gerichte maar verhulde campagnes in de media geven zij een vertekend beeld van de publieke opinie, wat op zijn beurt de publieke opinie beïnvloedt. Als je bijvoorbeeld om de haverklap ergens leest dat iemand toch wel bedenkingen heeft bij het opvoeden van kinderen door homoseksuele stellen, dan is de gedachte niet ver dat er toch wel ergens een probleem moet zijn, want zoveel mensen denken dat.

Onlangs las ik dat (slechts) 15 procent van de Amerikanen meent ofwel dat er geen opwarming van de planeet is, ofwel dat deze opwarming niet veroorzaakt wordt door menselijk handelen. Maar 15 procent! Ik dacht dat het veel meer was, beïnvloed als ik ben door al die klimaatontkenners die ik in de media zie langskomen. Zo werkt dat dus.

Ik vond een mooi voorbeeld in het boek Radicale Verlichting van Jonathan Israel. In  de 17de eeuw meenden christenen dat de antieke orakels gestuurd waren door de duivel, en dat de komst van Christus hier een einde aan had gemaakt. Anthonie van Dale, een arts uit Haarlem, had het lef hier aan te twijfelen, en merkte op dat aan de orakels pas 300 jaar na Christus een einde was gekomen, dank zij een verbod door de Romeinse keizers. Volgens hem waren de orakels gewoon volksbedrog.

Dat had hij beter niet gedacht, en een zekere Baltus wierp hem tegen: de kerkvaders hadden anders geleerd en “Nog subversiever dan het tegenspreken van de kerkvaders is de suggestie dat hele gemeenschappen zo vreselijk onnozel konden zijn dat men hun niet slechts tientallen jaren of eeuwen maar zelfs duizenden jaren kritiekloos kon laten geloven in iets wat volkomen onzin is. Is het aannemelijk dat het mensdom zo goedgelovig kon zijn dst het systematisch kon worden misleid in zo iets fundamenteels als religie, door een aaneenschakeling van kunstgrepen en leugens van geslepen priesters die uit waren op macht, gezag en pseudo-heilige seks met de mooiste vrouwen van hun volgelingen, en dat de hele beschaafde wereld moest wachten op een anabaptistische arts uit Haarlem die zestien eeuwen na de komst van Christus zou bewijzen dat de beroemde orakels uit de oudheid die in de heidenwereld zoveel aanzien genoten en die zo vaak door de heidenen zijn aangevoerd als bewijzen voor de goddelijkheid van hun valse religie, slechts berusten op bedrog en grove misleiding door priesters van de afgoden die misbruik maakten van de goedgelovigheid van de mensen en dat er in alle voorspellingen en opmerkelijke genezingen die verscheidene schrijvers over die orakels hebben bericht, niets bovennatuurlijks, of anders gezegd, niets dat moet worden toegeschreven aan de duivel te vinden was.” Zo werkt dat dus, als iedereen het denkt zal het zo wel zijn, en zo geloven ook vandaag nog steeds veel mensen in de duivel..

Overigens eindigde in de zogenaamde Gouden Eeuw wie de duivel of wonderen ontkende veelal in de gevangenis, en stierf er, en werden de boeken verboden. Maar dat over de zogenaamde Gouden Eeuw is een andere discussie.

Als je een half uurtje hebt is de podcast, in goed verstaanbaar Engels, het beluisteren waard. (fs)

Gert-Jan Segers en de islam

Sun, 09/15/2019 - 22:06

15 september 2019 – De Volkskrant publiceerde dit weekend een gesprek met Gert-Jan Segers van de ChristenUnie en zijn geestesgenoot hoogleraar Ruud Koopmans over het islamfundamentalisme, waar beide heren zich grote zorgen over maken.
Nu valt bij gesprekken over islamfundamentalisme al snel de naam van Saoedi Arabië, en de promotie door dat land met haar financiële middelen van zekere versies van de islam. Wat denkt Gert-Jan hierover, en wat doet hij als leider van de ChristenUnie die per slot van rekening deel uitmaakt van de Nederlandse regering?

Lees even met ons mee:

U wilt dat tegenhouden. Segers: ‘Ja, dat staat in het regeerakkoord, maar wordt nog niet uitgevoerd. Een grote bron van frustratie. Het is niet uit te leggen dat landen die zelf geen godsdienstvrijheid hebben, hier gebruik mogen maken van de vrijheid van godsdienst om een versie van de islam te verspreiden die potentieel bedreigend is. We zijn twee jaar verder, maar zo’n lijst met onvrije landen is er nog steeds niet.’ Waarom gebeurt het dan niet?

Segers: ‘Het gaat ook om handelsbelangen. Er is een merkwaardige terughoudendheid.’

Koopmans: ‘Jullie zitten zelf in de coalitie. Blijkbaar is er geen gevoel van urgentie.’

Segers: ‘Ik heb het aan de orde gesteld in coalitieoverleggen. Als het nu niet gebeurt, wanneer dan wel? Iedereen, van SP tot PVV van CU tot zelfs D66, wil die buitenlandse financiering aan banden leggen. Het wordt meegenomen, krijg ik dan na zo’n overleg te horen. Je moet maar hopen dat een ambtenaar er ergens mee aan de slag gaat.’

Het loopt vast in de ambtenarij?

Segers: ‘Mijn vermoeden is dat ambtenaren altijd de lijnen en de kanalen open willen houden. On speaking terms blijven, met alles en iedereen. Terwijl ik denk dat mensen bereid zijn om economisch een offer te brengen voor waarden die ze hoog willen houden. Stel dat we een contract met Saoedi-Arabië verliezen, dat we gedoe krijgen met Erdogan. So be it! Dat is dapperder en fierder, dan kunnen we trotser op onszelf zijn dan altijd maar dat meebewegen en nog eens op de knieën gaan.

Tot daar het uittreksel uit De Volkskrant. U leest het goed, Gert-Jan aarzelt niet de islam hard aan te pakken en mee te surfen op de islamofobie, maar als het over Saoedi Arabië gaat dan geeft deze leider van een van de regeringspartijen niet thuis: hij wil wel, maar tja, de ambtenaren werken niet mee, en daar kan hij natuurlijk niets aan doen. Christelijke schijnheiligheid troef! (fs)

Europese militaire industrie: haar in de boter?

Sun, 09/15/2019 - 21:41

15 september 2019 – Volgens de Franse krant Le Monde zit er een haar in de boter van de Franse-Duitse samenwerking in de militaire industrie. Ooit is afgesproken ondanks de hevige onderlinge concurrentie elkaar niet tegen te werken op de exportmarkten, bijvoorbeeld in het Midden-Oosten, maar de laatste tijd doet Duitsland moeilijk: het houdt de export tegen van Franse producten naar landen zoals Saoedi Arabië, wanneer die Franse producten Duitse onderdelen bevatten, omdat Duitsland zelf de wapenexport naar dat land heeft stilgelegd. Zo moest Frankrijk onlangs de Duitse versnellingsbak van Franse pantserwagens vervangen door Amerikaanse, om deze pantserwagens te kunnen exporteren naar Saoedi Arabië. Dat zit de Franse makers van wapentuig niet lekker. Volgens hen heeft de Duitse houding te maken met toegevingen van Merkel aan haar sociaaldemocratische regeringspartners.
Dit zou de samenwerking tussen beide landen kunnen bemoeilijken, meer bepaald rond twee projecten waar tientallen miljarden euro’s mee gemoeid zijn: een nieuwe generatie gevechtsvliegtuigen (SCAF), onder leiding van de Franse groepen Dassault, Thales en Safran; en een zware gevechtstank (MGCS), een project dat onder Duitse leiding staat. (fs)

Brexit en de Britse patroons

Sun, 09/15/2019 - 21:12

15 september 2019 – De Britse Conservatieven vormen sinds mensenheugenis de partij die het best de wensen vertolkt van het Britse patronaat. Maar is dat nog altijd het geval, gelet op de huidige koers van de Tories? De Franse krant Le Monde publiceerde dit weekend een lang portret van Carolyn Fairbairn, die aan het hoofd staat van de Confederation of British Industry (CBI), de belangrijkste Britse patronale organisatie. Zij bevestigt dat ook de werkgevers verdeeld zijn: “Zij zijn eensgezind tegen een “no deal”, en daarom heb ik op dat punt geen twijfel. Maar verder hebben wij niet veel aanwijzingen gegeven over het soort akkoord dat we willen.” Na veel onderlinge discussie heeft de CBI besloten zich uit te spreken voor het behoud van het Verenigd Koninkrijk in de douane-unie. (fs)

De voorgestelde nieuwe Europese Commissie

Wed, 09/11/2019 - 23:58

11 september 2019 – Gisteren maakte de toekomstige voorzitter van de Europese Commissie, de gewezen Duitse minister van defensie Ursula von der Leyen, bekend met welke ploeg ze vanaf 1 november a.s. de Unie in de volgende vijf jaar wil besturen. Wie zegt ‘besturen’ denkt aan een regering, en de Europese Commissie wordt inderdaad vaak als de regering van de Europese Unie (EU) voorgesteld. Maar de Europese ‘uitvoerende macht’ is er dan wel een van een speciale soort: ze heeft het monopolie op het wetgevend initiatief, een bevoegdheid die volgens de geplogenheden van de burgerlijke democratie toekomt aan een verkozen parlement. Het Europees Parlement evenwel kan alleen, samen met EU-Raad van Ministers, wetsvoorstellen uitgaande van de Europese Commissie goedkeuren (en ze tot op zekere hoogte amenderen) of afkeuren.

 

Commissie: communautaire versus nationale belangen?

Een tweede eigenaardigheid van de Europese Commissie is haar dubbelzinnige positie in het Europees institutioneel kader. “De Commissie behartigt, net zoals het Parlement, de belangen van de Unie, het ‘communautair’ belang”, luidt het, terwijl de Raad van Minsters en de Europese Raad (staats- en regeringsleiders) de belangen van de lidstaten vertegenwoordigen. Maar de hele procedure waarmee de Commissie tot stand komt bewijst dat het om een getouwtrek tussen, en ook binnen, de lidstaten gaat, waarbij de grote lidstaten ­ en vooral de ‘Frans-Duitse locomotief’ ­ de knopen doorhakken. Als von der Leyen tegen ieders verwachting uit de hoed kwam als Commissievoorzitter was dit een element van de deal tussen Merkel en Macron waarbij deze laatste ‘zijn’ Christine Lagarde in de voorzittersstoel van de Europese Centrale Bank parachuteerde. Dat zijn Belgische vriend en aftredend premier Charles Michel ‘Europees president’ werd (voorzitter van de Europese Raad) zal ook wel druk besproken geweest zijn tussen Parijs en Berlijn. En welke akkoordjes er tussen de partijen binnen elke lidstaat gesloten worden om de ‘nationale commissaris’ aan te duiden, daar heeft men ook het raden naar.

In ieder geval werden aan Frau von der Leyen 26 namen doorgespeeld van kandidaat-commissarissen: oudgediende Frans Timmermans voor Nederland, gladde aal Didier Reynders voor België, Sylvie Goulard voor Frankrijk, enzovoort. Zesentwintig kandidaten plus von der Leyen zelf, dat is er één per lidstaat, behalve Groot-Brittannië dat in mei wel 73 europarlementariërs naar Straatsburg stuurde, maar als hint dat het menens is met de Brexit geen commissaris meer naar Brussel. Wie het hele lijstje wil zien kan terecht bij de persmededeling van de Commissie, of met nog wat fotootjes en gossip bij Politico.

 

Evenwichten

Vervolgens moest von der Leyen de portefeuilles verdelen onder de kandidaten. Een moeilijke evenwichtsoefening, wordt gezegd, want er zijn belangrijke, minder belangrijke en onbelangrijke portefeuilles, zoals er belangrijke, minder belangrijke en onbelangrijke lidstaten zijn, en grote, middelgrote en kleine politieke fracties, en grote en iets minder grote ego’s. Met één succes kan de EU in ieder geval al uitpakken: met 13 vrouwen en 14 mannen is de toekomstige Commissie zo goed als gender-evenwichtig. Wat de bevoegdheden betreft is er een bijkomend evenwichtsprobleem. Sinds de vorige Commissie Juncker is er niet alleen een informele hiërarchie tussen de commissarissen, maar ook een formele. Er zijn acht ‘vice-voorzitters’ met meer armslag dan de gewone commissarissen; bovendien zijn drie ervan ‘uitvoerend vice-voorzitter’ (wat in het Engels nog beter klinkt: executive vice-president). Frans Timmermans, die verantwoordelijk wordt voor klimaatactie en o.a. de European Green Deal, is één van de drie, maar hij zou ontevreden zijn omdat de Let Dombrovskis ook die rang in de pikorde kreeg, wat tot verwatering van de hiërarchie leidt; Frans had gehoopt die hoge eer alleen met de Deense Margrethe Vestager (concurrentie en digitalisering) te moeten delen.

Na de evenwichtsoefening komt dan nog de public-relationsoefening: de kandidaat-commissarissen moeten zich weten te verkopen bij de commissies van het Europees Parlement die gespecialiseerd zijn in de materie van de aspirant-commissaris. Het lijkt meer op de sollicitatieprocedure voor een hoge managementfunctie dan op een poging tot democratische aanstelling, en het gaat inderdaad over flink betaalde posten: rond de 23.000 € per maand voor een vice-voorzitter, 20.000 € voor een ‘gewone’ commissaris, extra’s niet bijgerekend. Het Parlement moet de voorgestelde Commissie in haar geheel goedkeuren of afwijzen. PR-oefening of niet, het neemt niet weg dat de nieuwe Commissie er zal kunnen op wijzen dat ze ‘democratisch verkozen’ is door het Europees Parlement…

 

‘Vernieuwing’

Het is traditie geworden dat een nieuwe Commissie aantreedt met de belofte dat ze de lessen van de vorige mislukkingen geleerd heeft en het anders zal aanpakken. Zowat elke Commissie is de Commissie van de laatste kans. Een derde evenwel van de nieuwe Commissie bestaat uit oudgedienden van de vorige. Wat vernieuwingen in de Commissie zelf betreft is er de verregaande hiërarchisering in de verantwoordelijkheden, zoals reeds vermeld. Er wordt ook een nieuw ‘departement’ (directoraat-generaal) opgericht, ‘DG Defence Industry and Space’ waarvoor de Franse ex-defensieminister Goulard verantwoordelijk wordt. Dit is een bevestiging van de trend die we de laatste jaren waarnemen 1: de EU werpt zich steeds meer op als een would-be geopolitieke macht, die droomt van een Europees Pentagon en een ‘performante’ wapenindustrie, waarvoor ze ook miljarden euro subsidies ter beschikking stelt. Sommigen zullen er natuurlijk een bewijs van de pacificatie van het naoorlogse Europa in zien dat een gewezen Duitse defensieminister aan een gewezen Franse defensieminister de verantwoordelijkheid toewijst voor de militarisering van Europa…

Een andere vernieuwing is van terminologische aard, maar met een onthullend ideologisch karakter. Aan de Griekse kandidaat-commissaris Margaritis Schinas (gewezen woordvoerder van Jean-Claude Juncker) werd de portefeuille toegekend voor de ‘bescherming van de Europese levenswijze’ (protection of the European way of life). Het blijkt over niets anders te gaan dan over immigratie en veiligheid! Migranten zijn een bedreiging voor onze superieure Europese levensstijl en zelfs voor ons leven zelf! De kans is groot dat deze stupide terminologische PR-misstap ongedaan wordt gemaakt, maar er is geen enkele aanwijzing dat de Commissie von der Leyen een eind zal maken aan de Fort Europa politiek met zijn duizenden doden in de Middellandse Zee.

 

Sociale vooruitgang in de komende vijf jaar?

 

In een merkwaardig vlugge reactie prees het Europees Vakverbond (EVV, ETUC in het Engels) zich gelukkig met de voorgestelde Commissie. “De verdeling van de Commissieportefeuilles zoals vandaag aangekondigd is een hoopvol teken dat de EU sociale vooruitgang kan realiseren in de komende vijf jaar”, meent de Europese vakbondskoepel. “Het EVV juicht het feit toe dat de voorgestelde Commissie een genderevenwicht vertoont en een sleutelpositie geeft aan politici die de noden van werkende mensen begrijpen.”

Misschien denkt het EVV dat ze met dergelijke goodwill en beleefdheidsformules meer succes zal behalen met haar lobbystrategie dan in het verleden, of misschien is het een vorm van schrikachtig fluiten in het donker. De reden voor deze naïeve holle formules kan men echter aflezen uit de volgende grafiek, die de portefeuilleverdeling over de Europese politieke families vergelijkt van de voorgestelde Commissie von der Leyen (links) met die van de vorige Junckercommissie:

 

Grafiek verschenen in Politico

Kijk eens aan, 10 sociaaldemocraten (S&D) onder von der Leyen, tegen maar 8 onder Juncker! Slechts 9 christendemocraten (EPP) in plaats van 14! Een linksliberaal (RE) meer en zelfs een groene 2! Als het strategisch denken van de Europese vakbondskoepel zich tot dit niveau heeft herleid ziet het er niet goed uit voor de sociale vooruitgang in de volgende vijf jaar! (hm)

EU wil meer deportaties

Wed, 09/11/2019 - 22:15

11 september 2019 – De onderzoekers van Statewatch bekeken een voorstel dat binnen de EU wordt besproken om het aantal deportaties van mensen die illegaal in de EU verblijven op te drijven. Het voorstel breidt het aantal gronden uit op basis waarvan deze mensen kunnen worden opgesloten, verplicht lidstaten de maximumduur van opsluiting niet lager te leggen dan drie maanden (in Spanje en Portugal ligt deze maximumduur nu nog een stuk lager), beperkt het recht op beroep, en ondermijnt de mogelijkheden van een vrijwillige terugkeer. Statewatch voegt er aan toe dat niets bewijst dat deze maatregelen effectief zullen bijdragen aan een verhoging van het aantal deportaties. Maar ze zullen wel leiden tot het schenden van mensenrechten, en de fysieke en psychische schade die opsluiting veroorzaakt bij mensen die dikwijls als getraumatiseerd zijn is gekend. Volgens Statewatch zijn de voorstellen er vooral op gericht tegemoet te komen aan anti-migranten retoriek. De studie van Statewatch vind je hier. (fs)

Die Linke begint strategiedebat

Wed, 09/11/2019 - 21:40

11 september 2019 – Na de electorale opdoffers in de deelstaatverkiezingen in Saksen en Brandenburg is Die Linke aan een strategiedebat toe, aldus medevoorzitter Bernd Riexinger op de website van de linkse Duitse partij. Het debat moet niet in de media of achter gesloten deuren worden gevoerd, maar in de partij, en de toon moet open, solidair en constructief zijn, aldus Riexinger. Ook Sahra Wagenknecht liet zich horen in de media. (fs)

“Absolute stilte EU-vliegtuigen is schokkend”

Mon, 09/09/2019 - 17:30

9 september 2019 - Is het geen teken aan de wand als een verre van eurokritische krant als De Standaard het optreden van de Europese Unie in de Middellandse Zee op de korrel neemt? Op de tweede en derde bladzijde van de weekenduitgave brengt de krant onder de titel Europese Unie weigert noodsignalen te delen met ngo’s een zakelijk maar ontluisterend relaas van de recente ervaringen van hulporganisaties als Artsen Zonder Grenzen (AzG) en Human Rights Watch. Samen met SOS Méditerrannée voert AzG met de Ocean Viking reddingsoperaties uit; zo konden in augustus 356 mensen van de verdrinkingsdood gered worden. Maar het reddingsteam stelt nu vast dat observatievliegtuigen van de Europese Unie (‘Operatie Sophia’) weigeren informatie over vluchtelingenboten in nood aan hen door te geven. Wanneer het schip zich begeeft naar de omgeving waar het vliegtuig patrouilleert blijkt er een overvolle vluchtelingenboot te dobberen. Ook de Italiaanse, Maltese en Libische kustwacht weigeren te antwoorden op de oproepen van de Ocean Viking. Dat was op 10 augustus, maar op 11 augustus was er een gelijkaardig incident. Blijkbaar heeft de EU haar policy recent nog wat meedogenlozer gemaakt, want in juli kregen de hulpverleners nog wel een alarmsignaal vanuit een EU-vliegtuig. De Standaard heeft zich de moeite getroost om een en ander na te trekken. De krant zag het logboek van de Ocean Viking in en hieruit bleek inderdaad dat de EU-vliegtuigen weigerden informatie te delen. In een reactie aan de krant zei de woordvoerder van operatie Sophia dat de piloten niet hoeven te communiceren met schepen als de Ocean Viking; de kustwacht is verantwoordelijk en die wordt op de hoogte gebracht ... Dat is volgens een verantwoordelijke van Human Rights Watch “flagrant in strijd met het maritiem recht”; als een vaartuig in nood is moeten waarnemers dit doorgeven aan alle omliggende schepen. En nu de EU (Frontex) haar patrouillering steeds meer met vliegtuigen en drones uitvoert, kan ze zelf geen reddingsoperaties doen. “Weet ook dat zoek- en reddingsoperaties niet tot de kerntaak van Sophia behoren”, zei Federica Mogherini, de Hoge [?] Vertegenwoordiger voor het Buitenlands Beleid van de EU. “De absolute stilte van de EU-vliegtuigen en de Italiaanse kustwacht is schokkend”, zegt Sam Turner , coordinator van het reddingswerk voor AzG. En hij wijst erop dat dit beleid uitgaat van de Europese Unie zelf, het is niet het werk van de Italiaanse of Libische autoriteiten. “Officieel Europees beleid dat er alleen op gericht is om mensen die de Middellandse Zee willen oversteken tegen te houden.” (hm)  

Opvang “in de regio”: nu ook Rwanda

Mon, 09/09/2019 - 09:23

In een overzicht van het Europees optreden rond de Middellandse Zee meldt de New York Times dat de Europese Unie op het punt staat nu ook een akkoord te sluiten met Rwanda voor de “opvang in de regio” van vluchtelingen. Dat is nodig omdat er maar geen schot komt in het overbrengen van vluchtelingen uit Libië en Niger naar Europa. België liet er tot nog toe enkele tientallen toe, en Nederland zelfs geen tien. “Uit het oog, uit het hart”, zo kan het Europees beleid worden samengevat. (fs)

De gele hesjes: 42 weken en nog springlevend

Sun, 09/08/2019 - 15:20

door Sebastian Chwala (*) 8 september 2019 Verschenen op 6 september op NachDenkSeiten Nederlandse vertaling: Ander Europa  

De Franse gele hesjes blijven marcheren - zij het met verminderde sterkte. Ze geven niet op en willen nog steeds de sociale verhoudingen in Frankrijk veranderen, ondanks alle tegenstand van staatswege. Andrea Drescher sprak voor NachDenkSeiten [efn_note] Het Duitse NachDenkSeiten, “die kritische Website”, wil bijdragen tot een kritische meningsvorming over sociale, politieke en economische thema’s, en richt zich tot iedereen die zich vragen stelt bij de voorstelling van zaken in de mainstream media. [/efn_note] met de politoloog Sebastian Chwala, die als expert op het gebied van de Franse politiek de beweging bijna vanaf het begin volgde. Hij zorgde ervoor dat veel informatie die niet in de massamedia verscheen toch haar weg naar het publiek vond.

      Hoe is uw relatie met Frankrijk tot stand gekomen? Vrij banaal. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in Frankrijk, heb vele jaren in Calw gewoond aan de grens met de Elzas en heb intensief Frans gestudeerd. Ik hou van het land en de mensen. Die interesse vond dan ook haar weg naar mijn studie. Mijn supervisor vroeg me wat ik wilde doen, en aangezien er bijna niemand aan de linkerzijde was die echt de weg wist in dit onderwerp, lag mijn keuze voor de hand.   Je hebt je nu geëngageerd in het milieu van de gele hesjes - waarom? In het begin was ik nogal terughoudend en volgde ik de hele zaak alleen op afstand. De traditionele lijnen van de beweging, de politieke inhoud leek mij problematisch. Maar vanuit mijn politieke omgeving werd vaak de vraag gesteld hoe ik de beweging beoordeelde en inschatte. Het was bij de Rosa Luxemburg Stichting ook bekend dat ik via sociale media zeer goed verbonden ben met Frankrijk en veel contacten heb. Twee weken nadat het in Frankrijk was begonnen, begon ik het onderwerp en de beweging intensief te bestuderen.   Waar haal je je informatie vandaan? Ik ben in het verleden verschillende keren in Frankrijk geweest, maar ik was niet in de betogingen – toegegeven, uit angst voor de politie. Ik ben echter nauw verbonden met de gele hesjes online via linkse groepen, heb veel contacten in het wetenschappelijk milieu, lees veel artikelen en studies en woon discussievergaderingen bij waarbij mensen betrokken zijn die ter plaatse waren en er telkens opnieuw bij zijn.   Aanvankelijk was links nogal gereserveerd, toch? Juist, zelfs ik was in het begin niet enthousiast. Het milieu waaruit de beweging voortkwam was allesbehalve probleemloos. In december zagen we de foto's van de ‘militante’ protesten. Het werd echt interessant toen het eisenprogramma bekend werd. Rond het jaareinde van 2018 werd duidelijk welke explosieve kracht erachter zat. De machthebbers in Frankrijk hadden de beweging aanvankelijk waarschijnlijk als niet-kritisch beoordeeld en zagen geen bedreiging voor de bestaande structuren. Het ideologische gevaar werd echter duidelijk na Kerstmis.   Hoe ontstond volgens jou de beweging en hoe heeft ze zich ontwikkeld? In eerste instantie heeft men via rechtse netwerkstructuren voor de eerste grote actiedag op 17 november 2018 gemobiliseerd. Op Facebook-groepen en -forums wilde men mensen bereiken die niet in de rechtse of zelfs rechts-radicale organisaties georganiseerd zijn. De ‘volkswoede’ werd aangewakkerd met onderwerpen die traditioneel eerder van rechts komen: belastingen, te veel ‘staat’, verhoging van de benzineprijs, gecombineerd met de ervaren of reële stijging van de kosten van levensonderhoud. Men richtte zich op de kleinburgerij met ‘rechtse neigingen’. Echte partijactivisten werden eerder uitgerangeerd. Kleine ondernemers, ambachtslui, het minder academische milieu, mensen gesitueerd ergens tussen de arbeidersklasse en de ondernemers, die waren actief. Vanaf december is daar verandering in gekomen. Meer en meer mensen deden mee, voor wie het verder ging dan de kwestie van prijzen en belastingen. Er werden eisen aan Macron en het systeem gesteld. En toen kwam de lijst van eisen: hoger minimumloon, weg met dakloosheid, herinvoeren van een vermogensbelasting. De kwestie van de democratie kwam ter sprake. Er werden vragenb gesteld over de samenleving en het systeem waarin we leven. DAT was het echt bedreigende, waarop de overheid dan ook reageerde. Naar mijn mening zijn er twee fracties bij de gele hesjes. De enen hebben (nog) een vaste band met het arbeidsmilieu, dat wil zeggen dat in een gezin beide echtgenoten aan het werk zijn, maar de prijsstijgingen en lange verplaatsingstijden naar het werk leiden tot een subjectieve declassering. De inkomens houden geen gelijke tred meer met de stijgende prijzen. De tweede groep zijn mensen die al in precaire omstandigheden leven en die in hun leven al serieuze opdoffers hebben geïncasseerd; van meetaf aan staan ze eerder open voor linkse thema’s. Omdat beide groepen actief samenwerken, kwamen ze met zovelen op straat. En al daalt het aantal vanwege de enorme repressie, bij speciale gelegenheden zijn in vele steden nog steeds veel mensen gemobiliseerd.   Over hoeveel steden hebben we het? Dat kan ik niet precies zeggen. Parijs, Lille, Marseille, Lyon, Toulouse, Bordeaux ... week na week heeft er iets plaatsgevonden in alle relevante grote en middelgrote steden. Eerst werden de rotondes bezet in de gemeentes rond de steden, daarna begonnen de demonstraties. Het is nooit een beweging geweest die centraal op Parijs is gericht, maar regionaal in heel Frankrijk is geworteld. Zelfs als het Ministerie van Binnenlandse Zaken steeds lagere cijfers noemde: alleen al in Toulouse en Bordeaux waren maandenlang elke week tussen de 20.000 en 30.000 mensen op straat. Overal in de steden gebeurde iets, niet elk weekend overal, maar overal opnieuw en opnieuw. Ook tijdens de zomervakantie werd doorgegaan en we verwachten allemaal dat de grote actiedagen na de vakantie weer beginnen. Maar niemand weet het precies, er is geen centraal actiecentrum dat alles regelt. Er zijn alleen bijeenkomsten waarin actieve mensen de gemeenschappelijke initiatieven bespreken. Tot dusverre zijn er drie van dergelijke vergaderingen geweest, een vierde is gepland, maar wanneer en waar is nog niet beslist.   Hoe hebben de deelnemersaantallen zich ontwikkeld? In het voorjaar waren op een weekend meer dan 130.000 mensen op straat, toen daalde het aantal - ook omwille van het repressiever juridisch optreden en het geweld.   Over geweld gesproken - er circuleren op de sociale media zoveel cijfers over aantallen gewonden of doden en gearresteerden. Wat weet jij hiervan? Er zijn geen officiële cijfers - de binnenlandse geheime dienst en de veiligheidsdiensten kennen ze natuurlijk, maar officieel bevestigd wordt weinig. Het feit is dat er een groot aantal ernstig gewonden zijn door het ingrijpen van de politie. Bevestigd is dat 23 mensen een oog verloren hebben, 5 mensen hebben ledematen verloren en er zijn 300 hoofdletsels. Bovendien zijn er nog steeds een groot aantal ernstig- en lichtgewonden - maar geen nauwkeurige cijfers. Twee doden worden duidelijk toegeschreven aan politiegeweld, nog 12 mensen zijn gestorven door de ongelukken op de rotondes. Naar mijn mening mag dat niet worden opgeteld. Er zijn ook veel zelfmoorden onder de politie. Meer dan 50 zouden zelfmoord gepleegd hebben, maar men weet niet waarom, er waren geen afscheidsbrieven. Zelfs over de arrestaties ontbreken betrouwbare actuele cijfers. Vanaf april waren er ongeveer 2.000 rechtszaken, waarvan er 800 zijn geëindigd met gevangenisstraffen. Meer dan 8000 aanhoudingen werden niet officieel gemeld.   Hoe gedraagt de politie zich? Wat heb je waargenomen? De Franse politie grijpt hard en brutaal in. Voor een deel worden eenheden ingezet die door de overheid samengesteld werden uit angst dat migrantengroepen in opstand zouden komen tegen hun slechte werk- en leefomstandigheden. Deze eenheden worden nu gebruikt om de beweging van de gele hesjes te onderdrukken. Na december 2018 was men echt bang dat de regering omvergeworpen kon worden en het volledige repressieve potentieel van de staatsmacht werd ingezet Revolutionaire toestanden moeten in ieder geval worden voorkomen - daarvoor heeft men tegen de tot nu toe nogal onpolitieke lagere middenklasse alles uit de kast gehaald wat men had. De ‘Brigade Anti-Criminalité’ moest met veel repressie tegen migranten optreden. Nu is dit de eenheid die de meeste rubberen kogels heeft afgeschoten. Een soort gewapende misdaadpolitie, die zeer agressief en conflictgericht optreedt in kleine eenheden. Het hele arsenaal aan wapens - alles wat zogenaamd niet dodelijk is, zoals granaten, rubberen kogels en drones - wordt ingezet. In Frankrijk zijn dit geen ‘burgers in uniform’, zoals nog steeds het geval is in Duitsland.   Je zei dat de wetgeving werd aangescherpt. Op welke manier? Al sinds de noodtoestand in november 2015 na de aanslagen zijn de burgerrechten ernstig beperkt. Huisarresten of huiszoekingen zonder bevel van de rechter worden al lang intensief tegen links gebruikt. Marcron heeft deze verordeningen al in het najaar van 2017 aangenomen in de reguliere antiterreurwetgeving. Dit alles werd nu verergerd door de Antiterreurwet, die het mogelijk maakt om demonstraties administratief te verbieden zonder rechterlijk bevel. Daarnaast zijn er twee wetten die niet-specifieke identiteitscontroles toestaan en die het vermommen tot een misdaad maken waarvoor je gevangenis riskeert. Er was al de wet tegen bendecriminaliteit, waardoor mensen preventief kunnen worden gearresteerd als er zogezegd een risico op een misdrijf dreigt. Door nieuwe wetgeving en bij vermeende vermoedens in de aanloop naar een demonstratie, kunnen ze nu alle mensen oppakken omdat ze mogelijk een misdrijf kunnen begaan. De preventiewetten, die oorspronkelijk bedoeld waren in het kader van de strijd tegen het terrorisme, worden nu overgeheveld naar de civiele maatschappij, waardoor alle rechten en mogelijkheden voor burgers om zichzelf te verdedigen worden geblokkeerd.   Dat wil zeggen, de repressie neemt toe? Ja, de weg naar de autoritaire politiestaat in Frankrijk gaat onverminderd door. Een ander teken hiervan is het verwijderen van kritische mensen uit het onderwijzend personeel van de opleidingscentra van het politieapparaat. Dit lot overkwam ook de socioloog Sebastian Roche, die tot voor kort lezingen hield voor toekomstige kaders van de politie. Zijn onderzoeksgebied is de relatie tussen het civiele maatschappij en het politieapparaat. Roche had de afgelopen maanden in toenemende mate in het openbaar kritiek geuit op het politiegeweld en de repressie tegen de gele hesjes. Verbaast het dan dat de directie van de ESPN, de belangrijkste politieschool van het land, zich nu afmaakt van Roche onder het mom van een ‘herstructurering’? Een zelfkritisch onderzoek van het eigen handelen is niet gewenst in het apparaat. Integendeel, de Franse politie zou een burgeroorlog moeten aangaan met brede delen van de samenleving, zoals de heersende politie-elite in het land heeft geëist.   Hoe ervaar je in Frankrijk het omgaan met ‘rechts’ en ‘links’ - een onderwerp dat in Duitsland leidt tot een massale tweedeling in de samenleving? Er is ook een breuklijn in Frankrijk - maar in de context van de gele hesjes domineerde massale ontevredenheid met het beleid van de afgelopen decennia. Beide partijen werken samen onder de vlag van de natie. Voor links is de natie een emancipatieproject, voor de rechtsen een etnische kwestie. Maar het is een gezamenlijke beweging die een ander Frankrijk wil en die wordt geconfronteerd met politiegeweld. Dit leidt - verrassend - waarschijnlijk ook bij rechts ertoe dat geloof in autoriteit en staat afnemen. Staat en politie worden steeds meer ter discussie gesteld. Burgers verwelkomen het zwarte blok, dat de politie trotseert. De beweging ontwikkelt zich niet volgens de traditionele lijnen, maar mensen handelen steeds meer samen.   Hoe beoordeel je de gele vesten in Duitsland? In Duitsland is de breuklijn tussen rechts en links aanzienlijk groter. In het grensgebied met Frankrijk, dus Baden, Saarbrücken en op de grens met de Elzas, zijn er zeer nauwe banden met de Franse gele hesjes. Vele andere groepen beschouw ik echter als xenofoob, conservatief en reactionair. Maar men kan en moet het debat met rechts voeren. Het resultaat is te zien in Frankrijk. Daar zijn de gele hesjes steeds socialer geworden, het nationalistische werd er steeds meer uit verdreven. In Duitsland was het helaas andersom, het werd steeds meer Duits - en niet sociaal. De ‘anti-Merkel retoriek’ heeft niets te maken met de protestbeweging in Frankrijk.   Hoe zie je de verdere ontwikkeling? Vanwege het wettelijke maatregelenpakket en het geëxplodeerde politiegeweld durven velen de straat niet op. Ik was bang dat het in de zomer zou instorten. Maar elk weekend zijn er mensen actief. Zal er een aanzienlijke toename zijn na de vakantie? We hopen het allemaal. Tegelijkertijd zie ik een probleem: hoe vertaal je politiek de eisen van de gele hesjes? Er zijn duidelijke eisen, maar het is niet duidelijk hoe deze op een zodanige manier in het maatschappelijk debat kunnen worden gebracht dat machtsverhoudingen kunnen verschuiven of politieke omstandigheden kunnen veranderen. Als politoloog moet ik de vraag stellen: hoe komen we tot de gewenste verandering? Mijn overtuiging is dat de gele hesjes zelf geen sterke politieke organisatie kunnen vormen. Dat willen ze ook niet. Bestaande progressieve organisaties moeten zich daarom voor de activisten van de gele hesjes openen en ze invloed geven om met hun politieke agenda bij te dragen en het politieke programma als geheel verder te ontwikkelen. (*) Sebastian Chwala (39) werd geboren in de DDR, en studeerde af als politoloog. Van de Rosa Luxemburg Stiftung kreeg hij een studiebeurs. Momenteel legt hij de laatste hand aan een doctoraat over "Radicaal rechts in Frankrijk". Hij is lid van Die Linke, en is woordvoerder voor deze partij in de gemeenteraad van Marburg.

Timing Britse verkiezingen

Fri, 09/06/2019 - 09:58

Dat er verkiezingen komen in het Verenigd Koninkrijk staat wel vast. De vraag is enkel wanneer?
Boris Johnson wil verkiezingen vóór 31 oktober, vooralsnog de datum van de Brexit. Dan kan hij volop campagne voeren om de Brexit op die datum daadwerkelijk door te voeren, daarbij allicht gesteund door de Brexit partij van Nigel Farage. Johnson zou volgens de peilingen die verkiezingen dan wel eens kunnen winnen.
In Labour neigt men nu naar verkiezingen in november. Dan zou Johnson zijn belofte van een Brexit per 31 oktober niet hebben waargemaakt, en onder vuur komen te liggen van Nigel Farage. Zo zou de pro-Brexit stem worden gesplitst, en in het Britse first-past-the-post verkiezingsstelsel zou Labour de lachende derde worden.
De vraag is natuurlijk of in dit laatste scenario de Britse kiezer niet bij de neus wordt genomen? Ook voor Labour is dit niet per se een ideaal scenario, indien het een regering moet leiden, met een sterke pro-remain stemming in eigen rangen, maar kiezers die in meerderheid uit de EU willen. De rechterzijde van Labour maakt Labour liever kapot dan te kiezen voor een Peoples’ Brexit.
Ondertussen stapte Jo Johnson, de broer van Boris, uit de regering. Het is voor het eerst dat een politicus ontslag neemt om minder tijd met zi

EU: regels zijn regels?

Fri, 09/06/2019 - 09:41

Angela Merkel herhaalde het tot in den treure tegenover de Grieken: de Europese Unie werkt op basis van regels. Voor de goede verstaander: deze regels staan boven de democratie.
Nu Matteo Salvini in Italië even uitgespeeld lijkt, gaan in de media echter stemmen op om de Europese regels toch wat flexibeler toe te passen. Zo stelt de Financial Times voor dat de nieuwe Commissie de begrotingsregels wat Italië betreft niet te streng toepast, zodat de regering Conte van sociaaldemocraten en M5S wat zuurstof krijgt. Met wat hulp van de lage intrestvoeten op de financiële markten zou de nieuwe regering zo de minimumlonen kunnen verhogen, belastingverlagingen doorvoeren, de BTW niet verhogen, en dat alles zonder een al te groot gat te slaan in de overheidsfinanciën. Dit moet dan dienen om Salvini in de marge te duwen, en de M5S in het gareel te houden.
Dit wordt een van de eerste uitdagingen die Ursula von Der Leyen op haar bord krijgt.
De vraag is of dit de populariteit van de EU in Italië daadwerkelijk ten goede gaat komen? Zouden de Italiaanse kiezers het fijn vinden dat zij in Europa vriendelijker behandeld worden wanneer zij stemmen zoals Brussel het wil? (fs)

Tony Blair alweer!

Tue, 09/03/2019 - 14:39

Tony Blair heeft Jeremy Corbyn opgeroepen het nu niet tot nieuwe verkiezingen te laten komen. Wel, ik heb sinds enkele jaren een eenvoudige stelregel wat de Britse politieke betreft: als Tony Blair zijn mond open doet, dan stinkt het.

Boris Johnson stuurt af op een no deal Brexit per 31 oktober. Om weerbarstige Tories in het gareel te houden dreigt hij, mocht het parlement stokken in de wielen steken, met nieuwe verkiezingen op 14 oktober, enkele dagen voor de Europese Raad van 17 oktober, en een kleine drie weken voor de tot nader order wettelijke datum van de Brexit, 31 oktober dus. Bovendien belooft Johnson dat conservatieve parlementsleden die niet met de regering hebben meegestemd niet aan die verkiezingen kunnen deelnemen. De interne regels van de Conservatieve Partij geven hem die macht. Philip Hammond, onder May nog Minister van Financiën en een tegenstander van Johnson, heeft zijn afdeling al gevraagd zijn kandidatuur in geval van nieuwe verkiezingen te steunen, maar de nationale leiding van de Conservatieven heeft statutair het laatste woord.

Nieuwe verkiezingen lijken geen bluf van Johnson. Hij zou die verkiezingen immers wel eens kunnen winnen, en zo vlak voor 31 oktober een mandaat krijgen voor een no deal Brexit, waarop de EU op 17 oktober dan maar moet antwoorden – nu kunnen ze zich er nog makkelijk vanaf maken door te zeggen dat de bal in het kamp van Johnson ligt -, anders no deal! Heel wat kiezers zijn voorstanders van de Brexit. Dat zijn niet allemaal halve fascisten zoals linkse eurofielen nogal eens suggereren. Bovendien gaat in het Verenigd Koninkrijk elke zetel naar de partij die in dat kiesdistrict de meeste stemmen heeft gehaald (het first-past-the-post systeem). Nigel Farage van de Brexitpartij heeft al aangekondigd hier tactisch op in te zullen spelen: geen kandidaten waar pro-leave conservatieven maar een kleine marge hebben, wel kandidaten waar leave-stemmen van Labour kunnen worden afgesnoept.

Dat alles geeft conservatieve parlementsleden stof tot nadenken. Zij weten ook dat uitstel van de Brexit kan leiden tot afstel, en dat zou voor de Conservatieve Partij neerkomen op een doodvonnis.

Maar het is toch een riskante gok, want er zijn ook veel conservatieve kiezers die een no-deal-scenario niet zien zitten, bijvoorbeeld in Schotland, waar de Conservatieven al verzwakt zijn door het recente aftreden van de populaire Ruth Davidson.

Om verkiezingen te kunnen uitschrijven heeft Johnson een meerderheid van twee derde van het parlement nodig. Dit is het gevolg van een wet uit 2011 die het een premier moeilijker wilde maken willekeurig verkiezingen uit te schrijven. Met andere woorden: zonder de steun van minstens een deel van Labour kan Johnson geen verkiezingen uitschrijven. Is het dan niet slimmer eerst een no deal te blokkeren via het huidige parlement? Verkiezingen kunnen sowieso echter niet lang meer worden uitgesteld, maar die zouden dan komen nadat de datum van de Brexit andermaal is opgeschoven. Je kan er gif op nemen dat links dan de leave stemmen wel kan vergeten, en dat Farage en de zijnen de oogst zullen binnenhalen.

Jeremy Corbyn voert al een hele tijd campagne voor nieuwe verkiezingen. Na alle beschuldigingen van een ‘coup’ aan het adres van Boris Johnson zou het vervolgens wat raar zijn nu plots verkiezingen te weigeren.

Wat bezielt dan Tony Blair? Hij is zeker bang dat Johnson de verkiezingen wint en alsnog een no-deal Brexit doorduwt. Dat dit nu eenmaal de spelregels van de Britse democratie zijn, daar heeft Blair al helemaal geen boodschap aan.

Maar hij, en zijn rechtse eurofiele kompanen in en buiten Labour, hebben een ander probleem. Als er snel verkiezingen komen zou het logisch zijn de rangen achter Jeremy Corbyn te sluiten, en de verkiezingen in te gaan rond een progressief socialistisch programma, dat zowel remain als leave kiezers kan aanspreken. Met die aanpak deed Labour het de laatste keer erg goed. Maar dan dreigt Jeremy Corbyn de nieuwe Britse premier te worden, stel je voor! Blair weet wat hem dan te doen staat: van remain alsnog de centrale kwestie maken in de verkiezingen, ook al speelt dit in de kaart van de Liberale Democraten en andere remainers rechts van  Labour, en kan dit Labour in het first-past-the-post stelsel de overwinning kosten en zo paradoxaal de deur wagenwijd openzetten voor een no deal Brexit.

Maar liever Labour kapot maken met remain als wapen, dan Corbyn als premier aanvaarden. Dat is per slot van rekening de keuze die de rechterzijde van Labour al gemaakt heeft sinds het aantreden van Corbyn als partijleider.

Ingewikkeld is het allemaal wel. Als we een schoolvoorbeeld nodig hebben hoe het burgerlijk parlementair stelsel niet geschikt is voor een waarachtig democratisch debat over fundamentele keuzes, dan hebben we er hier een. (fs)

Duitse deelstaatverkiezingen: samenvatting van de tegenstellingen in de EU

Mon, 09/02/2019 - 16:50

Op zondag 1 september hadden in twee Duitse deelstaten, Saksen en Brandenburg, verkiezingen plaats voor het deelstaatparlement . De beide deelstaten liggen in het oosten van Duitsland, en maakten voor de ‘Wende’ deel uit van de DDR. Er werd voor gevreesd dat het uiterst-rechtse islamofobe en vreemdelingenhatende Alternative für Deutschland (AfD, opgericht in 2013) een belangrijke overwinning zou behalen, en die vrees heeft zich ook bewaarheid. De partij, die in 2017 voor het eerste sinds de Tweede Wereldoorlog voor een vertegenwoordiging van uiterst-rechts in de Bundestag zorgde (94 verkozenen) en sinds dit jaar met 11 verkozenen in het Europees Parlement zit in dezelfde fractie (‘Identiteit en Democratie’) als het Vlaams Belang, de Lega van Salvini  en Marine Le Pen’s Rassemblement National, behaalde in deelstaat Saksen 27,5% van de stemmen (komende van 9,7% in 2014), in Brandenburg (de deelstaat rond Berlijn) 23,5% (12,2% in 2014). AfD wordt in deze deelstaten weliswaar niet de sterktse partij, maar de CDU van Angela Merkel en de sociaaldemocraten van de SPD leden aanzienlijke verliezen. In Saksen ging de CDU van 39,4% in 2014 naar 32,1 %, de SPD valt van 12,4% op 7,7%; Saksen wordt momenteel bestuurd door een coalitie van CDU en SPD.  In Brandenburg verloor de SPD 5,7%, komend van 31,9%, de CDU verliest 7,4% en komt op 15,6%. [Alle cijfers kunnen nog lichtjes variëren want zijn nog niet definitief] De Grünen doen het vrij goed: van 5,7% naar 8,6% in Saksen, van 6,2% naar 10,8% in Brandenburg. De liberalen van FDP komen niet boven de kiesdrempel van 5%. Voor Die Linke zijn de resultaten ronduit slecht. In Saksen verliest de partij 8,5% van de stemmen en komt op 10,4%, in Brandenburg gaat het van 18,6% naar 10,7%. In het oosten van Duitsland was Die Linke traditioneel de uitdrukking van de misnoegdheid over de blijvende ongelijkheid tussen ‘oost’ en ‘west’; die rol heeft AfD in belangrijke mate kunnen naar zich toehalen. Brandenburg wordt sinds 2013 bestuurd door een zgn. rot-rote Koalition, bestaande uit SPD en Die Linke. Men kan de ontwikkelingen in Duitsland in zekere mate zien als een weergave in het klein van wat zich in de EU in haar geheel afspeelt. Men behoort tot dezelfde federale staat resp. dezelfde Unie, maar de welvaartsverschillen zijn en blijven zeer aanzienlijk. De kapitalistische logica is verantwoordelijk voor een sterke ongelijkheid in de economische ontwikkeling. Zowel in O-Europa als in O-Duitsland werd een ware economische slachting aangericht als de vrije markt zijn intrede deed. De arbeidsmigratie uit Oost-Europa naar het Westen vindt haar Duitse tegenhanger in de binnenstatelijke migratie van 3 miljoen ‘Ossies’ die naar het westelijk deel van het land trokken. De vreemdeling als zondebok is een andere parallel. Zo ook een sociaaldemocratie die zich in en niet tegen de kapitalistische logica heeft gekeerd en dus geen toeverlaat  was voor verweesde ‘achterblijvers’.  (hm)

Het probleem met Schengen

Thu, 08/29/2019 - 22:30

door Herman Michiel 29 augustus 2019   In mijn artikel over Wolfgang Streecks opvattingen i.v.m. vluchtelingen en migratie had ik per abuus gesproken over het Schengen-akkoord waar het in feite het Dublin-akkoord betrof. Uit de context was dit eigenlijk wel duidelijk [efn_note] Streeck: “De meer dan een miljoen vluchtelingen die in 2015 in Duitsland arriveerden, kwamen alle uit veilige derde landen. Volgens Duitse en Europese wetgeving moesten ze zich registreren in het land van aankomst in de Europese Unie, en dan wachten op de toewijzing van een wettelijke verblijfplaats in een lidstaat.” Dat is inderdaad de korte samenvatting van de Dublin-regeling, waardoor ‘buitengrenslanden’ als Griekenland, Italië en Spanje de verantwoordelijkheid krijgen om de asielprocedure uit te voeren.  [/efn_note]. Op mijn abusievelijke vermelding van Schengen reageerde Francine Mestrum: “overigens, wie Schengen ziet als ‘nefast’ – vrij verkeer van personen – ja, die heeft een groot probleem…” Het klinkt nogal verontrustend, alsof Schengencritici dringend een psychiater of neuroloog zouden moeten raadplegen, maar zoals gezegd, ik hoefde me niet aangesproken te voelen aangezien ik Dublin en niet Schengen bedoelde. Bij nader toezien was de vermelding van Schengen in de asielkwestie echter minder abusief dan men zou denken. “Schengen = vrij verkeer van personen” wordt meestal als een verworvenheid van het transnationaal vrijheidsstreven geroemd, een stukje ‘Europees kosmopolitisme’. Helaas, wie Schengen alleen ziet als bevrijding van het keurslijf dat grenzen oplegt heeft ook een probleem, tenminste als zij of hij een niet-EU burger is die om een of andere reden haar/zijn toevlucht in Europa zoekt. Het is een probleem dat door Amnesty International aangekaart wordt en ook ervaren wordt door EU-burgers die zich niet kunnen vinden in de houding van Fort Europa. In wat volgt heb ik herhaald gebruik gemaakt van de uitstekende studie Carte Blanche – L’État contre les étrangers van de hand van Prof. Karine Parrot [efn_note] Karine Parrot, Carte Blanche – L’État contre les étrangers, La Fabrique éditions, 2019. K. Parrot is rechtsprofessor aan de Université de Cergy-Pontoise (Frankrijk) en lid van de Groupe d’information et de soutien des immigré.es (GISTI).[/efn_note].   Schengen Wat houdt ‘Schengen’ concreet in? Voor de inwoners van Schengenlanden, voor het merendeel EU-lidstaten  [efn_note] De ‘Schengenruimte’ valt niet helemaal samen met de Europese Unie. Groot-Brittannië en Ierland zijn niet toegetreden tot het akkoord, Denemarken wel maar met de mogelijkheid voor uitzonderingen, Bulgarije en Roemenië werden nog niet toegelaten, en ook Cyprus en Kroatië maken (nog) geen deel uit.  Anderzijds traden een aantal niet-EU lidstaten toe (IJsland, Noorwegen, Zwitserland en Liechtenstein). Het akkoord trad in werking in 1995. [/efn_note] betekent het dat er in principe geen controles zijn aan de binnengrenzen van deze ruimte. Inwoners van niet-Schengenlanden die de Schengenruimte voor een korte periode willen binnenkomen moeten een visum hebben, behalve voor derde landen die daarvan zijn vrijgesteld; verblijf van lange termijn valt buiten het Schengenakkoord en wordt uitsluitend geregeld door nationale wetgeving. Stel nu dat een Congolees familieleden of vrienden in België wil bezoeken. Hij moet in de Belgische ambassade in Kinshasa een Schengenvisum aanvragen, en daartoe moet hij een geldig Congolees ‘biometrisch’ paspoort voorleggen. Eerste selectie, en wel een financiële: dit paspoort kost 185 $, geld dat vooral een aantal privéfirma’s miljoenen oplevert. Er moet ook een bijstandsverzekering afgesloten worden, want je kunt ziek worden in Europa, en wie zal daarvoor opdraaien? Bovendien moet hij – zonder enige garantie dat hij uiteindelijk het visum zal krijgen – het bewijs voorleggen dat hij voldoende financiële middelen heeft om voor de gekozen periode in Europa te leven: 95 € per dag bij verblijf in een hotel, 45 € voor verblijf bij een particulier. Betreft het een verblijf van langer dan 90 dagen, dan moet bij de visumaanvraag het bewijs geleverd worden dat een ‘administratieve bijdrage’ van € 350 per persoon reeds betaald werd; dit bedrag komt bovenop een ‘handling fee’ van 180 €. Een dergelijke financiële filter hoeft voor een begoede aanvrager natuurlijk geen bezwaar te zijn; hij kan zelfs beroep doen op de firma TLScontact die een geprivilegieerde toegang heeft tot de bevoegde diensten van heel wat landen. Maar aangezien het gemiddeld jaarinkomen per capita in Congo zo ‘n 600 à 800 US dollar bedraagt is het evident dat het Schengenvisum een strenge preselectie vormt op basis van de financiële status voor wie naar Europa willen komen. Onderstel nu dat onze aanvrager van een Schengenvisum deze eerste, financiële, horde met succes genomen heeft, en ook niet geficheerd staat als verdacht of gezocht in een van de Schengen-databanken (waarover later meer). Het consulaat moet nu nog overtuigd zijn dat de aanvrager zijn visum niet zal ‘misbruiken’. In de ‘Gemeenschappelijke Instructies aan de diplomatieke en consulaire beroepsposten’ (2005) preciseert de Europese Unie:

“De behandeling van visumaanvragen heeft tot doel de aanvragers te onderkennen die van plan zijn te emigreren en door middel van een visum voor toeristische, zakelijke of werkdoeleinden, dan wel voor familiebezoek pogen het grondgebied van de lidstaten binnen te komen en er zich te vestigen. Aanvragen welke worden ingediend door personen uit „risicogroepen” (werklozen, personen zonder bestaansmiddelen, enz.) vereisen bijzondere aandacht. In dit verband is het onderhoud met de aanvrager om het doel van zijn reis te achterhalen bijzonder belangrijk. Tevens kunnen aanvullende bewijsstukken worden verlangd waarover eventueel in de plaatselijke consulaire samenwerking een akkoord wordt bereikt.”

Karine Perrot geeft in haar boek een illustratie van de consulaire achterdocht. Een Iraniër wil een bezoek brengen aan zijn broer, die als politiek vluchteling in Europa verblijft. De Duitse overheden weigeren hem het visum, want ze zijn er niet van overtuigd dat hij naar Iran zal terugkeren wegens een gebrek aan ‘economische banden in Iran’. Dergelijke ‘vermoedens’ verlenen dus een absolute vrijheid aan de consulaten om al dan niet een visum toe te kennen.   Visumpolitiek als drukkingsmiddel Het is bekend dat de Europese Unie haar ontwikkelingsbeleid steeds meer afstemt op haar handelsbeleid, en de financiering van projecten afhankelijk maakt van vrijhandelsakkoorden of contracten met Europese firma’s. Iets gelijkaardigs is zich aan het voltrekken met de visumpolitiek. De modaliteiten voor toekennen van een visum aan onderdanen van staat X worden gekoppeld aan de bereidheid van staat X om ‘illegalen’ die op Europese bodem aangetroffen worden terug te nemen. Deze bereidheid van staat X moet blijken uit het bezorgen van een ‘laissez-passer consulaire’. Maar omdat de nationaliteit van iemand zonder papieren niet gemakkelijk kan bewezen worden, drijft de EU het zover dat ze inschikkelijkheid van staat X verwacht voor de terugname van een individu, ook al is dit individu volgens X geen van haar burgers. Dit is de truc van het ‘laissez-passer européen’ [efn_note] Zie CNCD -11.11.11, Le laissez-passer européen, un pas supplémentaire vers l’expulsion à tout prix. [/efn_note]. Het kan ook nog anders. België vond er niets beters op dan agenten van het Soedanese regime in het Brusselse Maximiliaanpark de ‘Soedanezen’ te laten identificeren; elke vergelijking met de hand-en spandiensten van overheden met de nazibezetters bij hun jacht op Joden is natuurlijk uit den boze. Een recente Europese verordening windt er geen doekjes om waar het (niet) afleveren  van visa zoal goed voor is:

”Indien een bepaald derde land geen medewerking verleent bij de overname van eigen onderdanen die zijn aangehouden in een irreguliere situatie, of niet doeltreffend meewerkt bij het terugkeerproces, moet zijn medewerking op het gebied van de overname van irreguliere migranten worden gestimuleerd door sommige bepalingen van Verordening (EG) nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode  restrictief en tijdelijk toe te passen op basis van een transparant en op objectieve criteria gestoeld mechanisme.”

  Asiel We hadden het in de voorgaande voorbeelden over mensen uit derde landen die voor korte tijd naar de Schengenzone willen reizen, voor vakantie, familiebezoek, de voorbereiding van een familiehereniging enzovoort. Maar hoe zit het met de aanvraag tot asiel van mensen die voor hun leven vrezen omwille van oorlog of vervolging? Die kunnen toch de verdragen van Genève inroepen, erkend door alle Europese lidstaten? Ja, ze kunnen in principe een visum aanvragen in een consulaat van een Europese lidstaat [efn_note] Een staat kan ook in uitzonderlijke gevallen afwijken van de Schengenregeling en een ‘humanitair visum’ toekennen, dat dan alleen geldig is voor het betrokken land en niet voor de hele Schengenzone. Willekeur is hier al vlug troef; men zal zich herinneren dat er in België onder staatssecretaris voor migratie Theo Francken (N-VA) een lucratief handeltje was ontstaan in humanitaire visa. [/efn_note]. Maar in een land in oorlog kan dit al vlug hachelijk of zelfs onmogelijk zijn. Bovendien deed het Europees Hof van Justitie hierover een kafkaiaanse uitspraak [efn_note] K. Parrot, Carte Blanche, pag. 68.[/efn_note]: asiel betreft een langetermijnverblijf, bijgevolg is de aanvraag voor een gewoon visum (korter dan 90 dagen) daarmee niet verenigbaar en dus niet ontvankelijk. Slachtoffer van deze interpretatie was een Syrisch gezin dat een aanvraag voor een humanitair visum deed bij het Belgisch consulaat in Beiroet (waarvoor ze een vrijgeleide van 48 uur hadden bekomen), om aan de bommenregen in Aleppo te ontsnappen. De Europese rechters waren het er mee eens dat het risico voor de familie reëel was, maar toch was dit geen voldoende reden om legaal naar Europa te komen. Asielzoekers kunnen dus niet op Schengen beroep doen om op een legale en veilige manier asiel te zoeken in de o zo humanitaire EU. Denk ook maar niet dat je zou kunnen overwegen om zonder visum naar Europa te komen; lucht-en zeevaartmaatschappijen fungeren als politie van de Schengenzone en zullen zeer nauwkeurig controleren of je over de nodige papieren beschikt. Het verdrag van Schengen voorzag immers in zware financiële boetes voor de transportmaatschappijen als ze onvoldoende controleren:  10.000 € voor elke binnengebrachte ‘illegaal’ en 20.000 € als het een niet begeleide minderjarige betreft (die immers wettelijk van beschermende maatregelen zou genieten, en dus meer zou kosten.) Kortom, asielzoekers rest uiteindelijk  één mogelijkheid: op een illegale, desnoods levensgevaarlijke, manier de Schengenzone bereiken en betrouwen op de clausule in de akkoorden van Genève dat een asielzoeker niet mag teruggestuurd worden naar een land waar oorlog of foltering hem of haar bedreigen. Wie denkt door de mazen van het net te kunnen glippen door bij een tussenstop van een vliegreis in een land van de Schengenzone de luchthaven te verlaten en in het betreffende land asiel aan te vragen zal ook bedrogen uitkomen. In zulk geval moet een transitvisum aangevraagd worden, in het Franse geval onder andere voor reizigers uit Afghanistan, Syrië, Iran, Irak, Soedan… Het probleem met Schengen is dus dat vluchtelingen wel verplicht worden met gammele bootjes of via gevaarlijke routes Fort Europa te bereiken.   Het Europees Hof misschien? Misschien hoopt men dat het recht wel zal zegevieren als men zich richt tot de hoogste juridische instanties van de Unie. Maar in asielkwesties beroep doen op het Europees Hof van Justitie (EHJ)’ leidt – nog afgezien van de lange wachttijden - niet noodzakelijk tot het verhoopte resultaat. Het EHJ kan namelijk van een ongelooflijke inventiviteit blijk gegeven. Men herinnert zich dat de EU in 2016 een akkoord sloot met het Turkije van Erdogan waarbij het land er zich toe verbond (middels betaling van enkele miljarden euro en de Europese belofte om de onderhandelingen over visumvrije toegang van Turken tot de EU te heropenen) niet-onderschepte vluchtelingen die in Griekenland aankwamen terug te nemen. In zulk geval heeft de vluchteling effectief geen kans gekregen om een asielaanvraag te doen, wat een duidelijke schending van de akkoorden van Genève inhoudt. Daarover werd een rechtszaak ingespannen bij het EHJ, maar wat wisten de juridische bollebozen daarover te zeggen? Er is geen akkoord tussen de EU en Turkije; het is een politieke intentieverklaring zonder dwingende verplichtingen! De juridische genialiteit bereikt hier een hoogtepunt vergelijkbaar met de verantwoording voor het tijdelijk verwijderen van de Griekse minister Yanis Varoufakis uit de Eurogroep (2015) met het argument dat ‘de Eurogroep wettelijk niet bestaat, want er is geen verdrag dat deze groep in het leven heeft geroepen.'   Digitaal Schengen ‘Schengen’ wordt in twee betekenissen gedigitaliseerd: er wordt een enorme verzameling vingerafdrukken (en andere biometrische gegevens) bijeengebracht, en via geavanceerde technologie worden gegevens over honderdduizenden mensen via databanken voor de autoriteiten beschikbaar. Zo is er het Visa Information System of VIS. Hierover schrijft Karine Parrot:

De visumvereiste is dus niet alleen een middel om een legale toegangsweg naar Europa te sluiten voor de armen, maar ook een goed instrument om het spoor bij te houden van mensen. Dankzij dit biometrisch bestand hebben de autoriteiten van de verschillende Europese landen in theorie elk toegang tot de historiek van de visumaanvragen gedaan door een individu, en ze kunnen op die manier vreemdelingen detecteren die reeds een weigering ondergingen, of die de vorige keer een vertrekdatum niet gerespecteerd hadden. Van de fichering alvorens op het Europees grondgebied aan te komen wordt ook verwacht dat men ermee degenen kan identificeren die op andere lijsten van ongewensten voorkomen, zoals afgewezen asielzoekers of vreemdelingen die een verblijfsverbod hebben in een bepaalde lidstaat. De bedoeling is dat beslissingen die nadelig zijn voor een vreemdeling en genomen werden in een bepaalde lidstaat hun effect hebben over de hele Europese Unie.”

Natuurlijk zullen autoriteiten naar het publiek toe dankbaar gebruik maken van het argument van terrorisme- en misdaadbestrijding; in de media is trouwens zo vaak sprake van ‘illegale’ migranten dat dit argument er al te gemakkelijk ingaat. VIS is maar één van de vele geïnformatiseerde bestanden die momenteel met elkaar in verbinding gesteld worden. Zo is er ook SIS (Schengen Information System), ECRIS (European Criminal Records Information System), EES (Entry/Exit System)... De reeds vernoemde Europese verordening opent de weg voor nog meer stroomlijning van het visumbeleid, waarbij bv. ook de inschakeling van private firma’s voor de aanvraagprocedure behandeld wordt, en zoals hoger vermeld het visumbeleid in stelling gebracht wordt om derde landen te verplichten afgewezen  asielzoekers terug te nemen. Over de omzichtigheid waarmee met deze gegevens wordt omgegaan moet men zich ook niet te veel illusies maken. Groot-Brittannië behoort wel niet dat de Schengenzone maar kreeg toch toegang tot de SIS-database. Men vermoedt dat van daaruit gegevens werden doorgespeeld aan Amerikaanse bedrijven als IBM en Atos.   Schengen, toch wel een probleem Dat de meeste ingezetenen van de EU zich zonder veel administratieve poespas vrij kunnen bewegen in de Schengenruimte is een mooie zaak; dat ze in veel gevallen ook nog kunnen betalen met dezelfde euromunt maakt het allemaal nog comfortabeler. Maar zoals het nogal kortzichtig zou zijn de euro alleen te beoordelen als een toerist die vlot wil consumeren van Benidorm tot Helsinki, zo heeft ook ‘Schengen’ meer dan één gezicht. Een kritische blik kan zich niet vergenoegen met de EU-speak over vrij reizen en vlot betalen in grote delen van het continent. ‘Schengen’ is maar één element in het hele Europese migratie-en asieldossier, dat natuurlijk ook gaat over Frontex, de geplande 10.000 buitengrenswachters, de militarisering van die buitengrens, de repressie tegen burgers die levens redden, enzovoort. Maar we hebben toch gezien hoe Schengen een belangrijke rol speelt in het afsluiten van veilige toegangswegen, en bijgevolg in de verdrinkingsdood van duizenden mensen. Het zijn weliswaar geen EU-burgers, maar voor de ware ‘burger van de wereld’ maakt dat niets uit.  

G7, klimaat, auto’s en boeren

Mon, 08/26/2019 - 19:31

Afgelopen weekend werd het handelsakkoord dat in de pijplijn zit tussen de EU en de Zuid-Amerikaanse landen van de Mercosur druk bediscussieerd in de wandelgangen van de G7. Zoals bekend komt dit handelsakkoord neer op een ruil tussen Zuid-Amerikaanse landbouwproducten en Europese auto’s.
Wij vingen de volgende dialoog op tussen de Franse president Emmanuel Macron en de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Macron: “Wij moeten af van dit handelsakkoord, onze boeren gaan dat niet trekken”. Merkel: “Maar Emmanuel, dan kunnen wij geen auto’s verkopen!”.
Uiteraard werd dit gesprek door de spindocters omgezet in klimaat-newspeak. Macron: “Die verdomde Brazilianen steken de Amazone in de fik, als straf moeten wij het handelsakkoord met de Mercosur afzeggen.” Merkel: “Maar Emmanuel, juist door dat akkoord kunnen wij hogere klimaatdoelstellingen afdwingen”. (fs)

Tegentop G7

Sat, 08/24/2019 - 10:54

Nu de media vol staan met berichten over de G7 in het Franse Biarritz aan de Spaanse grens, is het toch fijn op te merken dat ook tegenkrachten present geven. Gedurende 36 conferenties en in 60 ateliers zullen oudgedienden en nieuwe (klimaat)activisten met elkaar in gesprek gaan op de tegentop in het Spaanse Irun en het Franse Hendaye. Vandaag zaterdag wordt er ook betoogd. Een originele actie die de laatste tijd opgeld maakt is het weghalen van de portretten van de Franse president Emmanuel Macron uit gemeentehuizen. Reeds 128 portretten werden door activisten weggehaald, om zo de schijnheiligheid aan de kaak te stellen van Macron onder meer wanneer die zich opwerpt als klimaatkampioen. (fs)

Zakcentje voor nieuwe commissievoorzitter?

Sat, 08/24/2019 - 10:01

Op 1 november neemt de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen het Europese stuurwiel over van Jean-Claude Juncker. Hoe sterk staat zij in haar schoenen? Zij kwam wat onverwacht op de toppositie terecht, en kan niet terugvallen op een sterke ploeg Europese regeringsleiders om het met een understatement te zeggen.
Meer fundamenteel: de vraag ligt nog open of de missie van de Europese Unie volstaat met kapitaalsgroepen uit de lidstaten een grote gemeenschappelijke markt aan te bieden, dan wel of de toekomst van de EU ligt in het uitbouwen van daadwerkelijk Europese kapitaalsgroepen (Europese kampioenen), zoals Airbus er al een is. Kan het Europese kapitalisme bloeien in een wereld gedomineerd door Google, Huawei en consoorten?
Volgens een document waarover Politico bericht niet. Hierin wordt voorgesteld een Europees beleggingsfonds van 100 miljard euro op te richten dat rechtstreeks zou beleggen in de aandelen van (potentiële) Europese kampioenen. Zo niet wordt de Europese innovatiekracht verstikt door Amerikaanse en Chinese technologische reuzen, aldus de auteurs. En omdat wie A zegt ook B moet zeggen voegen de auteurs er aan toe dat de EU zich moet voorbereiden op handelsoorlogen buiten de regels van de Wereld Handels Organisatie om. Dat is andere taal dan we tot het recente verleden nog gewend waren, toen Europese kampioenen nog werden opgebroken in naam van de eerlijke concurrentie op de binnenmarkt, overheidssteun werd behandeld als vloeken in de kerk, en het internationale handelsverkeer regels nodig had.
In zekere zin staan de Europese kapitalisten voor dezelfde keuze als hun Amerikaanse concurrenten tegenover het ‘America first’ van Donald Trump, al is de startpositie verschillend. Op welke structurele ontwikkelingen in de wereldmarkt gok je?
In de komende weken wordt duidelijk welke keuzes het Europese regime maakt, en of de nieuwe Commissievoorzitter er in slaagt het zootje ongeregeld dat in Europa soms de dienst lijkt uit te maken op één lijn te krijgen. Bereid u alvast voor om meer dan in het verleden de Europese vlag te zien wapperen, en de Europese hymne ten gehore te krijgen. (fs)

Die Linke: Het klimaat redden, niet het kapitalisme

Thu, 08/22/2019 - 21:33

door Bernd Riexinger en Lorenz Gösta Beutin 22 augustus 2019  

We publiceren in Nederlandse vertaling een tekst over de klimaatkwestie van twee politici van het radicaal linkse Duitse Die Linke: Bernd Riexinger en Lorenz Gösta Beutin. Riexinger is (samen met Katja Kipping) voorzitter van Die Linke en zowel hij als Beutin zijn verkozen in de Duitse Bundestag.

Eind juni publiceerden ze Das Klima, nicht den Kapitalismus retten - Für einen sozialen und ökologischen Systemwandel (Het klimaat, niet het kapitalisme redden - voor een sociale en ecologische systeemverandering). We vonden dit een interessante tekst, omdat er vooral wordt ingegaan op de sociale aspecten van de noodzakelijke systeemwissel, wat ook terug te vinden is in de zeven concrete voorstellen die de auteurs doen. Op een deel van de lange inleiding na vindt u hieronder de Nederlandse vertaling van hun analyse.

We dachten dat dit een goede gelegenheid was om iets bij te dragen tot de levensnoodzakelijke discussie over klimaatpolitiek. We nodigen dan ook iedereen uit om haar/zijn bedenkingen, commentaar of aanvullende voorstellen te formuleren. U kunt hieronder een Reactie plaatsen, of u kunt een langere repliek sturen naar ons contactadres.

    Het klimaat redden, niet het kapitalisme Bernd Riexinger en Lorenz Gösta Beutin   Die Linke staat voor de opgave om maatschappelijke druk voor een concrete sociaal-ecologische omslag op te bouwen en te ondersteunen. In de de klimaatbeweging groeit het besef dat het in de samenleving zo niet verder kan. Strijdbare begrippen als ‘systeemverandering’ beleven een wedergeboorte in de wetenschap dat alternatieven voor de kapitalistische productie en economie dringend noodzakelijk en haalbaar zijn. De kapitalistische economie schuift de sociale en ecologische gevolgen af op de maatschappij. Net zoals elke millimeter sociale vooruitgang moet worden bevochten tegen de belangen van het kapitaal in, moet ook de bescherming van de natuur en het klimaat worden bevochten tegen de machthebbers. De opdracht van Die Linke is om de maatschappelijke druk voor concrete sociaal-ecologische hervormingen te combineren met stappen en perspectieven voor fundamentele veranderingen die het kapitalisme overstijgen. Die Linke ondersteunt mobilisaties van de klimaatbeweging en roept de leden en kiezers op om hieraan deel te nemen en actief mee te werken aan de opbouw ervan. Die Linke zet zich in om een leer- en netwerkruimte te bieden aan degenen die actief zijn in de klimaatbeweging. Die Linke maakt democratisch-socialistische standpunten in de klimaatbeweging beter bekend en werft hiervoor steun in de stadswijken, bedrijven, universiteiten en scholen. We moeten bruggen bouwen naar de loontrekkenden, ook om de klimaatbeweging meer slagkracht te geven. Klimaatbescherming is voor Die Linke een centraal thema. De klimaatcrisis verscherpt de bestaande onrechtvaardigheden. Of het nu in Duitsland is waar de energieomslag en de uitstap uit de kolensector, grotendeels door particuliere huishoudens en kleine ondernemingen worden betaald, in plaats van door de grote industrie en exportsector. Of in het Zuiden van de planeet, waar de klimaatcrisis de middelen van bestaan van miljoenen mensen bedreigt, hoewel zij het minst hebben bijgedragen aan de opwarming van de aarde. De klimaatcrisis is een brandversneller voor oorlog, vlucht, migratie en verdelingsconflicten. De klimaatcrisis bedreigt de biodiversiteit en de natuurlijke basis van het leven voor mens, fauna en flora. Klimaatrechtvaardigheid wordt niet uitsluitend tussen Noord en Zuid onderhandeld. Voor het eerst gaat in Duitsland een jonge generatie de straat op, die de gevolgen van de klimaatverandering rechtstreeks in haar eigen leven ondervindt en vreest voor haar toekomst op deze planeet. Tienduizenden scholieren eisen in hun klimaatstakingen ook gerechtigheid tussen generaties: "Hier zijn wij, en slingeren jullie naar het hoofd, dat ge ons van onze toekomst berooft" [efn_note]  "Wir sind hier, wir sind laut, weil ihr uns die Zukunft klaut.“ [/efn_note]. Ook de mensen in de mijnbouwregio's die getroffen zijn door de structurele veranderingen als gevolg van de uittrede uit de kolensector willen niet opnieuw het slachtoffer worden van breuken en veranderingen. Met Die Linke geven we geloofwaardige antwoorden op de grote vragen van de 21e eeuw - en wel nu!   Zeven projecten voor een linkse klimaatpolitiek  
  1. De energietransitie versnellen, energiebedrijven socialiseren, energiearmoede bestrijden: Alleen door de druk vanuit een brede beweging kan er politiek iets veranderen, en dat geldt ook voor de energietransitie. Om de doelstellingen van het klimaatakkoord van Parijs te halen moet volgens Die Linke de uitstap uit kolen tegen 2030 voltooid zijn, te beginnen met de uitschakeling van de 20 meest vervuilende bruinkoolcentrales. Die structurele ingreep mag niet ten koste gaan van de werknemers, die werkzekerheid en echte vooruitzichten moeten behouden. De budgetten voor de structurele overgang moetenin verhouding zijn met de vereisten voor de klimaatbescherming; Die Linke zal de financiële enveloppe beoordelen aan de hand van internationale duurzaamheidsdoelstellingen. De partij ondersteunt het voorstel van burgerinitiatieven voor een onafhankelijk fonds, zoals onder andere geëist door initiatiefnemers in de Lausitz [efn_note] De Lausitz is het belangrijkste bruinkoolwinningsgebied in Duitsland, gelegen op de grens van Brandenburg en Saksen. Zonder compenserende initiatieven zou de bruinkooluitstap er een enorm banenverlies veroorzaken. [Noot van de vertaler] [/efn_note]. Dergelijke specifieke fondsen in de kolenregio’s bevorderen sociale en ecologische vernieuwing, en betrekken de lokale bevolking in een democratische aanpak van de reconversie. Die Linke versnelt de energietransitie en maakt ze democratisch en sociaal rechtvaardig. Stroom uit kernenergie en kolen in de handen van een paar concerns is iets van het verleden. Zon, wind en water behoren ons allen toe. Die Linke komt op voor de socialisering van de grote energieconcerns, voor een decentrale energietransitie waar mensen mee akkoord gaan omdat het hen ten goede komt. We zijn voor een energietransitie die de publieke democratische deelname versterkt, voor een elektriciteitsproductie georganiseerd via coöperatieven, burgerenergieinitiatieven [efn_note] Daarmee worden gedecentraliseerde initiatieven bedoeld voor lokale energieproductie. [/efn_note], gemeentelijke nutsbedrijven. Het elektriciteitsnetwerk is publieke eigendom, net zoals de lokale en stadsverwarmingsnetten. Die Linke verzet zich tegen elektriciteitsmonopolies, tegen energiearmoede en het afsluiten van de stroom, we zijn voor sociale stroomtarieven die tegemoetkomen aan lage inkomensgezinnen en tot energie besparen aanzetten. De elektriciteitsprijzen moeten op een maatschappelijk aanvaardbare manier gemonitord worden door de overheidstoezichthouder.
  2. Koerswijziging voor een toekomstgerichte sociaal-ecologische mobiliteit: De federale regering maakt zich tot dienaar van de autobedrijven en dekt hun uitlaatgasfraude toe. Het is ontoelaatbaar dat klanten en belastingbetalers moeten opdraaien voor het dieselschandaal. Voorstellen van Die Linke voor een sociaal-economische mobiliteittransitie: Die Bahn [Duitse spoorwegen] wordt omgevormd van een winstgerichte Naamloze Vennootschap naar een openbaar bedrijf voor iedereen, met een goed uitgebouwd, stipt en betaalbaar aanbod. Op het platteland en in de agglomeraties komen er massale openbare investeringen en goedbetaalde veilige arbeidsplaatsen. De prijzen moeten naar beneden, een spoorbiljet moet voor iedereen betaalbaar zijn en duidelijk goedkoper dan een vliegreis. Het vliegverkeer moet zwaarder belast worden en sociaal rechtvaardiger worden door quotaregelingen of sociale tarieven. Het lokaal openbaar vervoer wordt sterk uitgebreid en moet gratis zijn. Op het gebied van stedenbouw is Die Linke voorstander van een stad van korte afstanden, het vermijden van verkeer in plaats van grotere afstanden en stilstaand autoverkeer. De binnenstad wordt autovrij, fietsers en voetgangers hebben er voorrang. Het lokaal openbaar vervoer kan aangevuld worden met slimme projecten van auto-delen, gericht op het algemeen belang in plaats van op winst. Wij willen klimaatneutrale steden en plattelandsomgevingen met een betere levenskwaliteit voor iedereen, met meer mobiliteit voor de noden en wensen van elke dag. Die Linke wil de werknemers winnen voor een heroriëntatie van de auto-industrie, door normen op te leggen die de arbeidsvoorwaarden verbeteren en voor maatschappelijk en ecologisch zinvolle arbeid zorgen. Vanaf 2030 mogen geen auto’s met verbrandingsmotoren meer toegelaten worden. De omschakeling moet nu beginnen volgens een planning die houvast biedt. Overheidsinvesteringen en verkeerspolitiek worden afgestemd op deze doelstellingen.
  3. Betaalbaar en ecologisch wonen: De huurprijzen exploderen. Overal in Duitsland ontstaan er huurdersbonden die op straat komen tegen te hoge huur. Het saneren van gebouwen wordt te vaak door nietsontziende verhuurders misbruikt om huurders met een laag inkomen te verdrijven. Die Linke wil daar een eind aan stellen. In plaats daarvan wordt een wettelijk kader uitgestippeld voor energierenovatie, verplichtend voor verhuurders en huurders maar met fiscale tegemoetkomingen en subsidies. Het recht op wonen en het ecologisch karakter ervan moet volgens Die Linke buiten de markt gezocht worden. We zijn voor een massale uitbreiding van betaalbare stadswoningen via coöperatieven en openbare huisvestingsmaatschappijen; sociaal en ecologisch wonen is immers een zaak van het algemeen belang.
  4. Versterking van regionale kringlopen, goed voedsel voor iedereen: Die Linke komt op voor ecologische en duurzame landbouw. De protesten tegen de landbouwindustrie en de massale veehouderij nemen toe. Goede voeding is ook een sociale kwestie. De landbouwindustrie zoals we die tot nu toe in Duitsland kennen draagt enorm bij tot de klimaatverandering. Iedereen moet toegang krijgen tot gezonde voeding, het gebruik van biologisch geproduceerd voedsel mag niet afhangen van de dikte van iemands portefeuille. Die Linke breekt de marktmacht van de landbouw- en levensmiddelenindustrie. Omdat de export van goedkoop vlees naar het buitenland daar de kleine lokale producenten de das omdoet, willen we daar een punt achter zetten. Regionale productie, verwerking, afzet en consumptie van voedsel maken lange transportroutes overbodig. De voedsel- en consumptiepatronen moeten veranderen, de invoer van veevoer, agrobrandstoffen en palmolie moet afnemen en het verbruik van grondstoffen verminderen.
  5. Sociaal-ecologische innovatie in industrie en handel, goede en zinvolle arbeid voor iedereen, economische democratie: Om de klimaatdoeleinden te bereiken wordt de hele industriële sector omgeschakeld. Gedaan met een handelspolitiek die klimaatschadelijke export promoot. De industrie moet verplicht worden om de uitstoot te verminderen. Gedaan met inbreuken op of koehandel met sociale en ecologische normen tot vermeerdering van de winst. Er moeten normen komen die de industrie verplichten grondstoffenbesparende, duurzame producten voort te brengen die beter ingepast zijn in een regionale kringloopeconomie.Door de verdediging van democratie in de economie en de rechten van de werknemers tegenover de macht van de concerns, zoals geëist door Die Linke, krijgt de voorgenomen reconversie van de automobielindustrie in de komende 10 tot 15 jaar een sociaal rechtvaardige invulling. Een rechtvaardige overgang betekent: sociale bescherming en inkomensgarantie, radicale arbeidsduurverkorting met looncompensatie, recht op verdere scholing, investeringen in sociaal zinvolle, beter betaalde en onder collectieve arbeidsvoorzieningen vallende arbeidsplaatsen, bijvoorbeeld in de machinebouw, spoorwegmateriaal, milieutechnologie, medische en sociale beroepen, gemeentediensten… Het einddoel is een sociaal-ecologische economische democratie; de transitie wordt democratisch gestuurd door economische raden waarin werknemers, vakbonden, sociale en klimaatorganisaties, gekozen vertegenwoordigers van gemeenten, deelstaten en de federale staat betrokken zijn. De inbreng van de werknemers en van degenen die getroffen worden door de reconversie is essentieel in het innovatieproces.
  6. Een miljonairstaks ten bate van een sociaal klimaatbeleid en een rechtvaardige transitie: Enerzijds zijn er miljardeninvesteringen nodig voor betaalbaar en ecologisch wonen, voor de transitie op het gebied van energie en mobiliteit, voor de noodzakelijke reconversie van de industrie en de infrastructuur; anderzijds zien we dat het vermogen van de multimiljonairs nog steeds groeit. Dat brengt uitstekend in beeld dat de neoliberale politiek van de laatste decennia een fiasco is. De invoering van een vermogensbelasting voor het financieren van deze toekomstgerichte investeringen wordt de lakmoesproef van een geloofwaardige klimaatpolitiek. Die Linke richt zich tot de vermogenden en de bedrijven voor het financieren van toekomstgerichte investeringen, de bescherming van het klimaat, de creatie van duurzame arbeidsplaatsen en een transformatie- en reconversiefonds voor een rechtvaardige transitie.
  7. Klimaatrechtvaardigheid als historische verantwoordelijkheid van het Noorden, bestrijding van de vluchtoorzaken: Het historische en vóórtdurende hoge grondstoffenverbruik en de klimaatschuld van het rijke Noorden drijft mensen in het Zuiden in de armoede en zet ze aan tot migratie en vlucht. Steeds meer mensen vluchten voor natuurrampen de gevolgen van de klimaatverandering en de wereldwijde ongelijkheid. Een opwarming met 1,5° C is voldoende om miljoenen mensen tot klimaatvluchtelingen te maken. Aangezien samenlevingen in het zuiden van de planeet het meest lijden onder de gevolgen van de door de industriestaten veroorzaakte klimaatcrisis, strijdt Die Linke op alle vlakken, samen met de mensen uit deze regio’s, voor klimaatrechtvaardigheid, echte klimaatbescherming en tegen de uitbuiting van mens en natuur.

Pages