Borderless

22 August 2019

Ander Europa

Subscribe to Ander Europa feed Ander Europa
www.andereuropa.org
Updated: 59 min 19 sec ago

Alter Summit: verklaring n.a.v. de Europese verkiezingen

Thu, 05/16/2019 - 16:18

Alter Summit is voor de lezers van Ander Europa geen onbekende. Vanaf het ontstaan in 2013 hebben we er regelmatig over bericht. We zorgden ook voor de nederlandstalige versie van het Manifest van Alter Summit. Het Europees netwerk Alter Summit definieert zichzelf als volgt: "We bestaan uit feministische, antifascistische en civiele bewegingen, vakbonden en activistische groeperingen uit meer dan 20 Europese landen. Samen bestrijden we het soberheidsbeleid opgelegd door de Europese instellingen. Alter Summit wil een dynamiek op gang brengen die een brug slaat tussen Europese, nationale en lokale acties." Meer op de website van de beweging. Ter gelegenheid van de Europese verkiezingen gaf Alter Summit een verklaring uit die we in Nederlandse vertaling hieronder weergeven.   Alter Summit:  In mei 2019 worden er verkiezingen gehouden in de lidstaten van de Europese Unie voor een nieuw Europees parlement. Dat gebeurt in een context van toenemende sociale mobilisatie in de verschillende landen. Sinds 2010 hebben de jaren van soberheidsbeleid en antisociale politiek, in het leven geroepen door regeringen en Europese instellingen, een explosieve sociale en politieke situatie gecreëerd die extreem rechts ten goede komt. We nemen deze verkiezingen te baat om bekendheid te geven aan de analyses en voorstellen van ons netwerk, Alter Summit. Sinds 2013 stellen we de misbruiken van het Europees beleid aan de kaak, en werken we op ons niveau aan de ontwikkeling van alternatieven. Om onze doelstellingen te bereiken gebruiken we de internationalisering van de strijd en de eisen als methode. We ijveren voor de bundeling van de sociale strijd in verschillende Europese landen, met als bedoeling om te komen tot een Europese sociale beweging.  

Voor een koersverandering! Zonder fundamentele veranderingen in de verdragen en in het beleid heeft de Europese Unie geen toekomst. De Europese instellingen en Europese regeringen dienen nu de belangen van de financiële markten, zonder respect voor de volkssoevereiniteit. Ze moeten onder democratische controle geplaatst worden, het publiek belang moet de bovenhand hebben, er moet tegemoet gekomen worden aan ecologische en sociale noden. Wat ons betreft streven we naar een politiek, sociaal en democratisch Europa, dat in staat is om de Europese volkeren samen te brengen om zo de enorme uitdagingen van de 21e eeuw aan te gaan. Onze prioriteit is het om Europa uit te bouwen op de basis van gelijkheid, solidariteit en echte democratie. Onze eisen voor een democratisch, sociaal, ecologisch, feministisch en vreedzaam Europa baseren we op deze principes, in solidariteit met de volkeren van de wereld.   Voor een democratisch Europa! De soberheidspolitiek (in het bijzonder via het Europees Semester), de onderhandelingen en de ondertekening van vrijhandelsverdragen, het opleggen van liberalisering en privatisering van de openbare diensten zijn tegengesteld aan de sociale, economische en politieke rechten van de meerderheid, en hebben afschuwelijke gevolgen voor het leven van miljoenen Europeanen. De technocratische en duistere procedures van de EU, het gebrek aan democratie en de leidende rol van financiële en industriële lobbys in het besluitvormingsproces zijn niet aanvaardbaar. De Europeanen moeten in staat zijn om te beslissen over de toekomst van de EU. De alternatieven bestaan: om ze te realiseren en om een echte economische en sociale democratie in Europa te herintroduceren moet de machtsbalans hersteld worden; dat is onze verantwoordelijkheid.   De rechten van de werkende bevolking Het is nu al verschillende jaren dat het vakbonds- en arbeidsrecht continu afgebroken wordt. Het ontstaan van nieuwe technologieën brengt een fundamentele verandering in de arbeidsverhoudingen en tewerkstellingskansen. Nieuwe uitbuitingsverhoudingen herinneren ons aan de arbeidsverhoudingen van een andere eeuw. Het is absoluut noodzakelijk de werkersrechten overeind te houden en er nieuwe te veroveren. De afbouw van het arbeidsrecht moet een eind nemen; collectieve arbeidsovereenkomsten moeten de regel zijn in de arbeidsverhoudingen en andere werknemers bescherming bieden tegen armoede, helse ritmes en uitbuiting via de lonen. Arbeidsduurvermindering wordt een dringende zaak, en dat is ook het geval voor investeringen voor jobs in de ecologische transitie.   Investeren in een ecologische toekomst! De EU moet in heel Europa openbare investeringsprogramma's opzetten voor een sociale en ecologische transitie. Deze transitie moet gebaseerd zijn op een beleid in industrie en landbouw dat een antwoord biedt op de ecologische crisis, maar tezelfdertijd miljoenen kwalitatieve jobs creëert. Dit moet steunen op ecologisch duurzame en sociaal nuttige activiteiten van openbaar belang. Dat behelst meer investeringen in onderwijs, energietransitie, openbaar vervoer en voedselsoevereiniteit. Dat houdt ook een vermindering in van de uitgaven op militaire gebied en voor sociaal en ecologisch schadelijke projecten.   Gelijkheid en sociale rechtvaardigheid! We herbevestigen de gelijkheid tussen mannen en vrouwen, en tussen inwoners en migranten, en bijgevolg gelijke toegankelijkheid tot sociale, politieke en culturele rechten. Niet de veralgemeende toegang tot sociale rechten bedreigt de openbare financiën, zoals men ons probeert te doen geloven, maar belastingsontduiking, cadeaus aan de rijken en het betalen van gigantische interesten aan de banken. De toegang tot de gezondheidszorg, het openbaar beheer van gemeenschappelijke goederen zoals water of energie, daarover valt niets te onderhandelen, en dat moet buiten de handelssfeer gehouden worden. Wij geloven dat de beste manier om onze rechten te behouden, te verdedigen en vooruit te helpen erin bestaat de rechten te verdedigen van al wie in Europa woont, gaande van de meest georganiseerde tot de meest geëxploiteerde werknemers, of ze nu migranten zijn of niet, in armoedige omstandigheden of niet, jong of oud. Ten slotte moet Europa zijn historische schuld tegenover zijn kolonies erkennen. De huidige migratie is een van de meest brutale gevolgen van dit verleden. Een waardige ontvangst en de verbanning van alle discriminatie is een morele en politieke verplichting. Wij verwerpen het beleid van de EU, dat onder andere via Frontex en bilaterale akkoorden tot nog meer doden leidt aan de grenzen en op zee. En we verzetten ons tegen een Europese bijdrage aan de militarisering en de gewapende conflicten in de wereld.  

EU machteloos inzake Iran

Thu, 05/16/2019 - 11:15

Verleden jaar stapten de VS uit de in 2015 afgesloten nucleaire deal met Iran, tot grote verontwaardiging van de Europese Unie.

De discussie gaat echter niet over de vraag of Iran het recht heeft nucleaire wapens te ontwikkelen: dat recht heeft in het Midden-Oosten enkel Israël, daar zijn de EU en de VS het over eens. Er is ook een breed akkoord aan de regionale ambities van Iran paal en perk te stellen, ten faveure van de vrienden in Israël en Saoedi-Arabië. De discussie is dus louter tactisch: hoe hard speel je het? Probeer je het Iraanse regime aan het wankelen te brengen, of is het verstandiger de Iraanse leiders met enige druk hun plek in de regionale pikorde duidelijk te maken?

De Europese leiders waren vooral verbolgen over de ‘exterritorialiteit’ van het Amerikaanse sanctieregime: de VS planden straffen tegen alle bedrijven die het waagden het nieuwe Amerikaanse sanctieregime tegen Iran te omzeilen, ook tegen Europese bedrijven die vanuit Europa handel drijven met Iran of er investeren. Dat schoot bij de Europese leiders in het verkeerde keelgat.

Dus haalde de EU een ‘blokkadestatuut’ van onder het stof, dat sancties voorziet voor Europese bedrijven die zwichten onder de Amerikaanse druk, en zich om die reden uit Iran terugtrekken of de handel met dat land stopzetten. In de praktijk kwam hier echter niets van terecht, zo illustreert een recent onderzoek van het programma ‘Bureau Buitenland’ van de VPRO.

Ook andere Europese maatregelen blijken vooral bedoeld voor de bühne. Zo staan de VS sterk omdat internationale transacties met Iran zich voltrekken in dollars, en de VS het internationaal financieel systeem controleren. Als antwoord zetten Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk voor de gelegenheid een parallel betalingssysteem op, INSTEX genoemd. Aanvankelijk was het bedoeld om ruilhandel met Iran van olie en gas voor goederen te faciliteren, later werd de ambitie teruggeschroefd tot humanitaire hulp en voedsel, en ook dat lijkt niet te lukken.

Ondertussen sturen de VS oorlogsbodems richting Iran, en is er sprake van oorlogsdreiging. De crisis dreigt het Midden-Oosten en dus de geopolitieke verhoudingen op hun kop te zetten.
De Europese Unie staat er beteuterd bij. Het wordt al een succes genoemd dat de Europese leiders niet uit elkaar gespeeld worden onder de Amerikaanse druk, al is ook dat relatief. Frankrijk suggereerde bijvoorbeeld dat ook de EU de eisen aan Iran moet aanscherpen, door de productie van ballistische raketten te verbieden.

Je kan er gif op nemen dat het resultaat van dit alles zal zijn dat de uitbouw van een militaire poot van de EU na de Europese verkiezingen hoog op de agenda komt. Werk aan de winkel dus voor de Europese vredesbeweging. (fs)

Europa vóór de Europese verkiezingen

Wed, 05/15/2019 - 21:53

Wou u meer weten over de politieke verhoudingen in allerlei landen van de Europese Unie, zo 'n paar dagen voor de verkiezing van een nieuw Parlement? Niet zo eenvoudig, de taalbarrière speelt toch nog altijd een belangrijke rol. Maar als Engels voor u geen groot probleem is kunnen we u de site van de Rosa Luxemburg Stiftung aanraden. Onder de hoofding Euro19 worden er verschillende, niet al te lange,  landenanalyses gebracht, o.a. over Tsjechië, Slovenië, Denemarken, Italië, Frankrijk, Spanje, Griekenland, Duitsland en België. Daarnaast ook een algemene analyse, Fateful elections for Europe?, en een verwijzing naar het EP 2019 Monitoring Project van het met de Stichting verwante blad Transform!. Daar vind je een interactieve kaart van Europa, waar je door aanklikken een commentaar op de situatie van radicaal  links in de diverse lidstaten kunt nalezen. (hm)

Volgens ons wordt het Michel Barnier!

Tue, 05/14/2019 - 21:24

door Frank Slegers 14 mei 2019   Weet u al op welke partij u gaat stemmen voor de Europese verkiezingen? Indien niet hoeft u zich geen zorgen te maken. Achter de schermen nemen de bevoegde personen hun verantwoordelijkheid. Zij kennen hun plicht. De manoeuvres om een nieuwe lichting Europese leiders in het zadel te helpen zijn reeds volop aan de gang. De hoofdprijs is het voorzitterschap van de Europese Commissie, de opvolging van de Luxemburgse christendemocraat Jean-Claude Juncker. De Financial Times herinnerde onlangs hoe Wilfried Martens in zijn memoires (voorwoord: Angela Merkel) beschreef hoe hij in 2004 de Portugees José Manuel Barroso aan de job hielp. De Belgische ex-premier was toen voorzitter van de Europese Volkspartij. Hij speelde magistraal politiek driebandenbiljart, naar het voorbeeld van mijn jeugdheld Raymond Ceulemans (35 keer wereldkampioen). Zijn meesterzet bestond erin de Brit Chris Patten, waarvan hij wist dat die geen schijn van kans maakte, als kandidaat naar voor te schuiven. Toen diens kandidatuur zoals verwacht en verhoopt afgeschoten was, ontstond er een impasse, die Wilfried Martens de kans gaf zijn joker Barroso uit te spelen. De kans is groot dat we ditmaal iets gelijkaardigs gaan meemaken. Manfred Weber is Spitzenkandidaat voor de Europese Volkspartij (EVP), en vermits de EVP naar verwachting de grootste wordt in het Europees Parlement wordt hij volgens de procedure van de Spitzenkandidaten de opvolger van Jean-Claude Juncker. Alleen is deze procedure een soort gentleman's agreement dat nergens wettelijk is vastgelegd, en vinden heel wat Europese regeringsleiders dat het Europees Parlement zo te veel greep krijgt op de samenstelling van de Europese Commissie. Bovendien wordt het met deze procedure bijna altijd een kandidaat van de EVP, want die blijft de grootste, hoezeer het Europees Parlement ook verbrokkelt. Om de grootste te blijven zorgt de EVP er immers voor dat voldoende partijen zich bij haar aansluiten, ook al is het de Hongaarse Fidesz van Victor Orbán, waar anderen hun neus voor ophalen. Nog een erfenis van onze Belgische meester-konkelfoeser Wilfried Martens.   Vergeet Manfred Weber Manfred Weber dus? Vergeet het maar. Om te beginnen is hij een Duitser, wat niet goed valt nu velen wantrouwig staan tegenover de Duitse hegemon. Weber komt ook nog eens uit de aartsconservatieve Beierse CSU. Hij heeft vooral geen enkele bestuurlijke ervaring. In de EVP zelf stuit hij op veel scepsis. En iemand zoals de Franse president Emmanuel Macron ziet het automatisme niet zitten waarmee de belangrijkste job in de EU naar de EVP gaat. Frans Timmermans gaat het ook niet worden, ondanks het filmpje van de SP dat de populariteit van Timmermans in eurofiele kringen allicht een boost heeft gegeven. De sociaaldemocratie ligt op apegapen.   Carambole voor Barnier Dat is de opening waarin Michel Barnier, als alles voor hem naar wens verloopt, zal springen. Hij hoort net als Weber tot de EVP, maar hij is een Fransman, geen Duitser dus, maar wel uit een kernland van de EU. Hij heeft veel bestuurlijke ervaring, was al twee maal Europees commissaris en leidde voor de EU de onderhandelingen over de Brexit. Hij toert momenteel langs de Europese hoofdsteden, zogenaamd in het kader van de Brexit, wat als voordeel heeft dat alle reiskosten voor de Commissie zijn. In feite positioneert hij zichzelf als de man die de impasse rond Weber zal oplossen. Dat de Europese elites toe zijn aan een sterke leidersfiguur staat buiten kijf. Je hoort wel geruststellende berichten dat de 'populisten' niet voldoende stemmen zullen halen om de macht te grijpen in het Europees Parlement, maar dat belet niet dat de kans reëel is dat de EU in de verkiezingen een morele opdoffer krijgt, die de cohesie niet ten goede zal komen. De Europese Unie lijkt wel aan een soort schizofrenie te leiden: enerzijds dendert de bureaucratische machinerie onverstoorbaar door, anderzijds rammelt het aan alle kanten, en is het enkel de vraag uit welke hoek de volgende crisis zal komen. Ook op het wereldtoneel staat de EU vrij machteloos, tien jaar nadat met veel bombarie een would be Ministerie van Buitenlandse Zaken werd geïnstalleerd, nu onder leiding van Federica Mogherini. Zowel inzake het klimaat als inzake Iran bijvoorbeeld staat Europa er machteloos bij, terwijl de Amerikaanse president Donald Trump het ene initiatief na het andere neemt. Zo slaagt onze "grootste handelsmogendheid ter wereld" er niet in een effectief mechanisme op te zetten om de economische sancties van de VS tegen Iran te omzeilen. Of het gaat lukken is verre van zeker. Maar vast staat dat de kern van de Europese leiders, eenmaal de Brexit achter de rug is en de instellingen na de Europese verkiezingen vernieuwd zijn, het moment aangebroken zien om de Europese Unie terug op de sporen te zetten. Daarom maakt Manfred Weber geen kans, en is onze pronostiek dat Michel Barnier de uitverkorene wordt om de impasse rond Weber op te lossen. Het komt er enkel nog op aan de carambole te lukken die Raymond Ceulemans zo meesterlijk voordeed op het biljartlaken, en Wilfried Martens in de Europese politiek.

Groen als alternatief?

Mon, 05/13/2019 - 23:21

Door Herman Michiel 13 mei 2019   We hebben de voorbije weken de Europese programma’s van enkele ‘radicaal linkse’ partijen onder de loupe genomen (de Belgische PVDA/PTB, La France Insoumise,  het Duitse Die Linke en de Nederlandse SP), en wie meent hierin een voorkeur te zien voor deze politieke stroming vergist zich niet. Maar niet iedere progressief zal daar zo over denken; tot de ‘brede linkerzijde’ worden door de band nog twee andere ­­ stromingen geteld: de sociaaldemocraten en de groenen. Over de sociaaldemocratie hebben we het op deze site al vaak gehad. Haar rol als partij van de werkende klasse  met tegengestelde belangen tot die van de bezittende klasse speelt ze niet langer; de sociaaldemocratie is verworden tot de sociaal-liberale vleugel van het politieke spectrum. Nuances kunnen aanzienlijk verschillen van partij tot partij, en binnen die partijen van politicus tot politicus, en heel wat mensen stellen nog steeds hun hoop in ‘de socialisten’ om tot een socialer beleid te komen. Maar telkens opnieuw blijkt dat sociaaldemocraten die belangrijke politieke functies vervullen niet langer de vertegenwoordigers zijn van de werkersbelangen. De voorbeelden liggen voor het grijpen: Wim Kok, Jeroen Dijsselbloem, Willy Claes, Jacques Delors, François Hollande, Gerhard Schröder, George Papandreou, Martin Schulz ... en ook in de voorbije legislatuur van het Europees Parlement hebben we herhaald aangetoond dat het de sociaaldemocraten (S&D-fractie) was die rechts aan een meerderheid hielpen in tal van dossiers [efn_note] Zie bv. Laps, het Europees Parlement keurde weer een vrijhandels- en investeringsakkoord goed ,  Europese sociaaldemocraten zorgen voor goedkeuring CETA in Europees Parlement, Waar zijn de tegenstanders van het militair Europa? , Uw parlement, uw stem, uw geld … voor de wapenindustrie, Sociaaldemocraat Schulz blokkeert onderzoekscommissie LuxLeaks [/efn_note].   Groen en de EU Maar de groenen? Op Europees vlak werden heel wat progressieve standpunten die door radicaal links (fractie GUE/NGL) voorgesteld en door S&D verworpen of onvoldoende gesteund werden, alleen door de groenen (Greens/EFA) ondersteund. Dat bleek onlangs nog i.v.m. de subsidiëring van militair onderzoek. Is er eigenlijk veel meer dan een historisch verschil tussen ‘radicaal links’ en ‘groen’? De tijd is trouwens al lang voorbij dat groene partijen zogezegd geen ‘sociaal programma’ hadden en zich alleen met het milieu bezighielden. En momenteel heeft groen in diverse lidstaten de wind in de zeilen; lijkt dit dan niet de meest nuttige stem die men kan uitbrengen? Om hierover iets zinnigs te zeggen moet men mijns inziens niet in de eerste plaats de groene en de linkse programma's op een weegschaaltje leggen en hun klimaatactieplannen, investeringsvoorstellen of belastingsideeën vergelijken. Die gaan vaak in dezelfde richting, of er is aanzienlijke variatie tussen de voorstellen van de verschillende partijen, zij het groen of links, zodat een eenduidige uitspraak niet mogelijk is. We moeten eerder naar de globale visie op de Europese Unie kijken van die politieke families , en nog algemener op ons economisch systeem. Hier zijn wel belangrijke verschillen, en ik denk dat ze doorslaggevend zijn. De groene familie ziet in de Europese Unie een weliswaar onvoltooid maar voor de rest veelbelovend bouwsel, dat het huis moet worden voor alle Europeanen. Het fundament is in ieder geval stevig genoeg; getuige daarvan tal van statements in het Manifest 2019 waarmee de Europese Groene Partij zich positioneert voor de Europese verkiezingen [efn_note] European Green Party (EGP), Time to renew the promise of Europe. Bij de Europese Groene Partij zijn de meeste nationale partijen aangesloten, o.a. Groenlinks, Groen, Ecolo, Bündnis 90-Die Grünen... [/efn_note]:
  • “We can build on what has been achieved”
  • “The European Union has been at its heart a peace project”
  • “Europe is a union built on shared values”
Het gebouw is wel nog niet af, maar om het af te maken volstaat het om de volgende stap te zetten: “Decades of European cooperation have succeeded in building an economic union. Now we need to take the next step and make the EU serve all people. We need to make sure that social justice is put at the heart of our union; we need to build a truly social Europe. “ Het  Groen Manifest is ook niet blind voor de zeer bedrijfsvriendelijke oriëntatie van de huidige Unie,  en ziet daar wel degelijk een probleem in voor de realisatie van het zo gewenste ‘sociaal Europa’, maar ook dat is kwestie van het zetten van een volgende stap: “We need to reform the economic system so that it works for the people and respects planetary boundaries.” Elders heet het “to update our economic system”... Voilà, we hervormen het economisch systeem zodat het iedereen ten goede komt! Een update, zoals we doen bij elk computerprogramma. Wat hebben die socialisten, communisten, antikapitalisten, antiglobalisten toch drukte gemaakt over iets zo eenvoudigs: hervormen dat systeem! En hoe zover te komen? De weg naar de voltooiing van het bouwsel is meer Europa: “The EU must be developed into a full supranational democracy”; groenen zijn in essentie Europese federalisten. Als men de reëel bestaande Europese Unie zo hoog inschat, is het niet te verbazen dat ook tal van beleidsopties, die door links als neoliberaal beschouwd worden, door de Groenen onkritisch of positief beoordeeld worden. Enkele voorbeelden:
  • “Het vervolledigen van de eenheidsmarkt kan jobs en welvaart brengen, mits gekoppeld aan gemeenschappelijke ambitieuze regels om het arbeidsrecht, consumentenrechten en openbare diensten te beschermen.”
  • “We streven ernaar om meer mensen aan te moedigen ondernemer te worden”
  • “Slimmere regelgeving moet aan het kleinbedrijf de garantie bieden om op gelijke voet te kunnen concurreren met grote bedrijven”
  • “Universiteiten moeten aangemoedigd worden om met het kleinbedrijf samen te werken op zoek naar innovatie”
  • Over de sluitstukken van het soberheidsbeleid (Begrotingsverdrag, Stabiliteitspact, ...) wordt gezegd dat ze moeten ‘hervormd’ worden en dat het Europees Parlement er mee moet over bevoegd worden.
Nog in verband met dat soberheidsbeleid suggereert Groenlinks voorzichtig om ‘uitzonderingen’ toe te laten en ‘minder streng’ te zijn: “Er moeten uitzonderingen komen op de Europese aanbestedingsregels voor lokale zorg die gemeenten inkopen, voor basis- en voortgezet onderwijs, voor maatschappelijke dienstverlening en rechtskundige diensten. Staatssteun regels moeten minder streng worden toegepast waar het gaat om publieke diensten.” En een verzuchting als “De EU stimuleert duurzame en sociale hervormingen via het Europees Semester wordt door de EU even waarschijnlijk ingewilligd als dat de bankenlobby voor eerlijke belastingen zou gaan ijveren. Bij de Duitse Günen, met 13 europarlementariërs de grootste groep in de groene fractie (52 leden) is het marktdenken waarschijnlijk nog het uitdrukkelijkst. “Concurrentie is de peiler van de markteconomie en motor voor vernieuwing. Zonder concurrentie maken monopolisten grote winsten op kosten van de verbruikers”, schrijven ze in hun verkiezingsprogramma. Wat de euro betreft vinden ze wel dat er plaats is voor verbetering, maar “De euro is onze gemeenschappelijke munt. Ze werd ingevoerd om welstand te creëren en ertoe bij te dragen dat we in Europa nog meer naar elkaar toegroeien, ook in ons dagelijks leven. De euro heeft daarvan reeds veel gerealiseerd.” Even relevant is misschien waarover niet gesproken wordt. Zo neemt Manifest 2019 het op voor vluchtelingen en migranten, maar er wordt met geen woord gerept over de ondertussen goedgekeurde plannen om Frontex van 10.000 buitengrenswachters te voorzien. Groenen zijn tegen subsidiëring van militair onderzoek (en stemden ook met radicaal links tegen de 13 miljard euro daartoe voorzien in het volgende meerjarenbudget) maar over de Europese militarisering die onder onze neus aan het plaatsvinden is (Europees Defensie Agentschap, Europees Defensie Fonds ...) wordt niets gezegd. Over de NAVO evenmin. Kijkt men naar de Vlaamse Groenen, dan lijkt het verzet tegen die militarisering ook niet diepgeworteld. In hun programma schrijven ze: We zijn voorstander van de uitbouw van een Europese defensie. In een eerste fase specialiseren de nationale legers zich alvast in een Europese context. Zo investeren we in de Belgische defensie, en dan specifiek in onze sterktes zoals ontmijning, speciale operaties en tactisch en strategisch luchttransport. De aankoop van dure materialen zoals gevechtsvliegtuigen wegen we af in een Europees verband volgens het principe van pooling and sharing. Dan hoeft lang niet elke lidstaat alles te doen en besparen we geld. Samen kan meer dan apart.” Het lijkt meer met zuinigheid te maken te hebben dan met het zoeken naar alternatieven voor bewapening in het kader van een echte vredespolitiek.   Is alles dan zoveel duidelijker bij links? Veel van de groene standpunten lijden dus aan een gebrek aan concreetheid, en geven bijgevolg geen duidelijk idee van wat men in de politieke praktijk zal ondernemen. Over vrede spreken maar niet over de NAVO of de militaire plannen van de EU, het over migrantenrechten hebben maar niet over Frontex, over een sociaal Europa maar niet over het neoliberaal DNA van de Europese verdragen, het wijst niet meteen op een helder plan waar een kiezer echt houvast aan heeft. De groene partijen zijn echter niet de enigen die aan dit euvel lijden. We willen het zelfs niet hebben over de rechtse partijen, die bij verkiezingen niet veel méér dan platte propaganda produceren, als het al geen regelrecht kiezersbedrog is. Maar ook bij radicaal links worden vaak mooie ideeën geformuleerd, zonder concrete analyse van wat ze in de weg staat of duidelijke plannen om ze te realiseren. In onze analyse van radicaal linkse programma's hebben we dat het gebrek aan strategische overwegingen genoemd, een gebrek dat vooral bij Die Linke opviel. Die partij wil een ander Europa, een sociaal Europa, een democratisch Europa, maar schuift nauwelijks één idee naar voren hoe het zover zou kunnen komen. Die Linke neigt zelfs soms in dezelfde onkritische houding tegenover de EU te vervallen als de groenen; de partij – of toch sommige van haar leiders –  trapt daarbij in de val van het valse dilemma “de Europese Unie of terugval in nationalisme en fascisme” Toch denk ik dat er meer kritisch potentieel en ruimte voor debat aanwezig is binnen radicaal links dan bij groen. Er zijn vooreerst de historische banden met de socialistische traditie, die bij groen zo goed als volledig ontbreken. Noties als klassenstrijd , burgerlijke ideologie, inzichten in de verhouding tussen arbeid en kapitaal, het is afwezig in de groene familie, maar (over-)leeft bij links. Op een laag niveau soms, misschien maar verdedigd door een minderheid (zoals de Antikapitalistische Linke, AKL, in Die Linke of sommige kringen in Podemos of La France Insoumise), maar wel degelijk aanwezig. Een gevolg is dat er binnen links ook meer discussie is over standpunten en analyses. Dat is binnen organisaties het geval (AKL binnen Die Linke bijvoorbeeld) en tussen organisaties. Dat kan pijnlijk zijn, zoals bij de breuk tussen La France Insoumise en de Partij van Europees Links (ten gevolge van de houding t.o.v. Syriza), maar op den duur heilzamer dan de afwezigheid van enig debat. Ik besluit hieruit dat links zijn socialistische roots moet koesteren en tot ontwikkeling brengen, eerder dan principeloos de vlucht voorwaarts te nemen naar een ‘breed progressief front’ met sociaaldemocraten en groenen; dit hoeft samenwerking rond allerlei concrete doelstellingen niet in de weg te staan, maar kan er juist meer karakter aan verlenen.

Frontex opent vijf kantoren in Albanië

Fri, 05/10/2019 - 12:14

De Europese grenswachten van Frontex gaan voor het eerste kantoren of posten openen buiten de Europese Unie, te beginnen met kantoren in Albanië. Later komen er ook in Bosnië-Herzegovina, Servië en Macedonië. Het doel is de Balkanroute voor migranten en vluchtelingen verder dicht te timmeren.
Nu is het zo dat talrijke verslagen getuigen van de illegale praktijken van diverse overheden in de Balkan tegenover vluchtelingen en migranten. Zijn er waarborgen dat Frontex zich daar zelf niet aan schuldig zal maken? De vraag stellen is niet alleen naïef, als men bedenkt hoe illegale praktijken officieus EU-beleid zijn in de samenwerking met de Libische kustwachten. De vraag is zelfs al beantwoord: nu al zijn er verslagen over de medeplichtigheid van Frontex bij illegale optredens in de Balkan. Uitgebreide informatie over deze ontwikkelingen is te vinden in een nieuwe bijdrage op de website van Statewatch. (fs)

Extreemrechts in Groot-Brittannië

Fri, 05/10/2019 - 11:54

De Financial Times publiceerde gisteren een long read over extreemrechts in Groot-Brittannië. Op een jaar tijd steeg het aantal extreemrechtse figuren dat door de veiligheidsdiensten in de gaten wordt gehouden omdat ze mogelijk tot terroristische gewelddaden tegen moslims kunnen overgaan van 968 tot 1.312. “Slechts” vier van de achttien terroristische aanvallen die door de veiligheidsdiensten verijdeld werden tussen maart 2017 en december 2018 waren het werk van extreemrechtse anti-islam krachten, maar diezelfde veiligheidsdiensten verwachten dat dit in de komende tijd alleen maar erger gaat worden.
Een van de ondervraagde experten onderlijnt dat het niet gaat om geïsoleerde losgeslagen individuen, maar om een “transnationale strijd” ingebed in globale netwerken.
Hoe hebben extreemrechtse nationalisten, waarvan je zou verwachten dat ze elk  binnen de eigen natie opereren, elkaar gevonden in internationale netwerken? Juist, dankzij de gemeenschappelijke vijand die ze hebben gevonden in de islam en een gedeelde ideologie tegen “omvolking”. Hun kennis van het internet helpt. Zij weten dat ze in de gaten worden gehouden, en ontwikkelen steeds geraffineerdere technieken om hun communicatie verborgen te houden. (fs)

Leve het Europees Pentagon?

Fri, 05/10/2019 - 10:56

  Onder de titel “Wordt Europa een geopolitieke wereldspeler, of blijft het aan de leiband van de VS lopen?” houdt Paul Lookman in De Wereld Morgen een pleidooi voor een Europees leger. Er moet komaf worden gemaakt met de versnippering van de individuele defensie-uitgaven. De Europese legers moeten worden omgevormd tot een slagkrachtig militair apparaat dat zich kan meten met andere grote mogendheden. En er moet een Europees Pentagon komen dat dat leger beheert, met als sluitstuk een Europese minister van defensie.”, aldus Lookman. De argumentatie is bekend, en is nog vaker te horen sinds Donald Trump twijfels zaait over de stevigheid van het Atlantisch bondgenootschap. ‘Wij Europeanen’ moeten meer op eigen krachten vertrouwen en daar de nodige financiële en andere offers voor brengen. Dergelijke pleidooien krijgen een progressief tintje omdat ze lijken in te gaan tegen de Amerikaanse militaire dominantie. Waar pleitbezorgers als Paul Lookman het echter niet over hebben is: wie zal over deze Europese militaire inzet beslissen? Welke belangen zal ze dienen? Wat we de afgelopen maanden en jaren op dat vlak gezien hebben voorspelt niets goeds: Europese miljarden voor de ontwikkeling van nieuwe wapens, militarisering van de buitengrenzen, druk om de militaire budgetten te verhogen... Er is geen enkele  garantie op democratische controle, het Europees Parlement gaf  zelfs zijn bevoegdheid op om toezicht te houden op het gebruik van 13 miljard euro subsidie aan de wapenindustrie. Waarom zou een Unie die zich zo uitdrukkelijk ten dienste stelt van de kapitalistische belangen een echte vredespolitiek gaan nastreven? Meer over de militarisering van Europa op Ander Europa. (hm)

Nieuwe website CEO

Wed, 05/08/2019 - 12:26

Onze vrienden van Corporate Europe Observatory (“we expose the power of corporate lobbying in the EU”) hebben een nieuwe website, en daar zijn ze terecht fier op.  Dus als je nog niet voldaan bent nadat je alles op Ander Europa doorploegd hebt, kan je hier eens kijkje nemen bij CEO. (fs)

Hoe de EU en de euro de rijken rijker maken

Tue, 05/07/2019 - 22:25

door Gerrit Zeilemaker 7 mei 2019   In de kapitalistische wereld is de ongelijkheid fors toegenomen en de EU en het eurogebied zijn daar geen uitzondering op. Nu was dat al veel mensen opgevallen, maar er was een boek van de Franse econoom Piketty voor nodig [efn_note] Thomas Piketty, Kapitaal in de 21e eeuw [/efn_note] om het tot een massaal gedeelde opvatting te maken. Neen, Europa is geen uitzondering op de regel, ook in de EU-lidstaten worden rijken steeds rijker, armen steeds armer. Al valt het verband niet iedereen op.   Ongelijkheid in de verkiezingsprogramma’s Het is daarom niet zo verwonderlijk dat de verkiezingprogramma’s voor de Europese verkiezingen wemelen van de aanbevelingen en oproepen om de EU socialer te maken. Zo wil Groenlinks Europa ‘groener en eerlijker maken’, een ‘Europa waarin welvaart en financiële risico’s eerlijk worden verdeeld.’. Ze willen dan ook ‘één Europese vennootschapsbelasting’ om de ‘race to the bottom’ tegen te gaan. [efn_note] https://groenlinks.nl/standpunten/belastingontwijking [/efn_note] Overigens komen de standpunten van Groenlinks en de PvdA op 60 stellingen overeen, zo bleek bij het opstellen van de StemWijzer. [efn_note] https://nos.nl/artikel/2283036-60-keer-hetzelfde-standpunt-waarom-gaan-pvda-en-groenlinks-niet-samen.html [/efn_note] De SP wil de EU vooral ‘eerlijker, socialer en menswaardiger’ maken. Waar bij Groenlinks nauwelijks kritiek op de EU zelf voorkomt, zet de SP in op een ‘nieuw verdrag’ en legt daarbij vier eisen op tafel: de Commissie wordt een uitvoerend orgaan, het Stabiliteits- en Groeipact moet op de schop, landen mogen beperkingen opleggen aan de interne markt en er vindt geen bevoegdheidsoverdracht plaats zonder de bevolking per referendum te raadplegen [efn_note] https://www.sp.nl/standpunt/eu-eerlijker-socialer-en-menswaardiger [/efn_note]. Bij D66 vinden ze ‘dat voor een sterk Nederland juist meer Europa nodig is’ en ‘in een vrij Europa moet iedereen zichzelf kunnen zijn’. Een Europees minimumloon is volgens D66 op dit moment ‘niet realistisch en niet wenselijk’, en de partij koppelt het garanderen van arbeidsomstandigheden aan het vergroten van de arbeidsmobiliteit. Dat daardoor de arbeidsomstandigheden juist onder druk komen te staan valt ze blijkbaar niet op. Middelen om de arbeidsomstandigheden te garanderen moeten komen uit het Europese structuurfonds, maar moeten worden ‘gekoppeld aan bindende aanbevelingen voor lidstaten om arbeidsmarkten in Europa structureel te hervormen’. Wat weer bedoeld is om die arbeidsomstandigheden af te breken. Het gaat bij D66 over ‘mobiele sociale rechten’. [efn_note] https://verkiezingsprogramma.d66.nl/europa/programma/een-europa-dat-eerlijk-deelt/#mobiele-sociale-rechten [/efn_note]; verdere commentaar overbodig. Terwijl het CDA het nog heeft over een ‘sociale markteconomie’ is in het verkiezingsprogramma van de VVD het woord sociaal niet eens te vinden!   Wens en werkelijkheid In Europese verdragen gaat het dikwijls om uitspraken als ‘een sociale markteconomie met een groot concurrentievermogen die gericht is op volledige werkgelegenheid en sociale vooruitgang’, of  ‘De Unie bestrijdt sociale uitsluiting en discriminatie, en bevordert sociale rechtvaardigheid en bescherming’, en ‘solidariteit tussen lidstaten’ [efn_note] https://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/TXT/PDF/?uri=CELEX:12016M/TXT&from=EN [/efn_note] Bij nader toezien blijft daar echter niet veel van overeind. Drie voorbeelden ter illustratie:

De werkloosheid in de EU is blijvend hoog

Laten we beginnen met de volledige werkgelegenheid. De werkelijkheid is een werkloosheid van 7,7% voor de muntunie en 6,4% voor de Unie in haar geheel. De werkloosheid van laaggeschoolden is een stuk hoger,  voor 2018 respectievelijk 14,1% en 12,5%. Ook tussen de EU-landen zijn grote verschillen. Zo heeft Griekenland een werkloosheid van bijna 22% en Spanje van ruim 20%, maar ook Oost-Europese staten zoals Estland, Letland, Slowakije en Montenegro hebben werkloosheidscijfers rond de 20%. [efn_note] https://ec.europa.eu/eurostat/tgm/graph.do?tab=graph&plugin=1&language=en&pcode=tps00066&toolbox=type [/efn_note]

De werkloosheidscijfers zijn ook met een grote korrel zout te nemen. Volgens de gehanteerde definitie is iemand ‘aan het werk’ ook al heeft hij/zij maar één uur betaalde arbeid in de referentieweek waarin de tellingen worden uitgevoerd. En in landen als Griekenland of Spanje zijn de cijfers bovendien geflatteerd omdat veel jongeren emigreerden om werk te vinden. Zo is sinds 2008 10% van de werkende bevolking uit Griekenland vertrokken, vooral goed opgeleide jongeren, waarvan 75% een universitaire opleiding genoot. Opleidingskosten worden op 50 miljard euro geschat. In Spanje daalt de bevolking zelfs, omdat vele Zuid-Amerikaanse immigranten weer teruggaan.

 Ook de kans op armoede blijft onverminderd hoog

Het aantal mensen dat risico loopt op armoede blijft sinds de oprichting van de EU onverminderd op meer dan 20% staan. Het percentage kinderen die risico lopen in de armoede te geraken is in de 28 EU-landen al jaren rond de 25% [efn_note] https://ec.europa.eu/eurostat/news/themes-in-the-spotlight/poverty-day-2018 [/efn_note]. Ondanks de belofte van ‘sociale vooruitgang’ en ‘bestrijding van sociale uitsluiting’ is de kans op armoede onverminderd hoog. Ook het uitroepen van 2010 tot het jaar van de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting in Europa heeft daar weinig aan veranderd.

In Nederland hadden in 2017 599.000 van de 7,3 miljoen huishoudens een inkomen onder de lage-inkomensgrens, dat waren er 27.000 méér dan in 2016. Het aandeel huishoudens met een armoederisico steeg daarmee van 7,9 naar 8,2 procent. En 227.000 gezinnen moesten ten minste vier jaar achtereen van een laag inkomen rondkomen. Het aantal werkenden in armoede groeit. [efn_note] https://www.cbs.nl/nl-nl/achtergrond/2019/07/armoederisico-in-2017-toegenomen. [/efn_note]

 Sociale rechtvaardigheid en het beleid van de ECB

Sociale rechtvaardigheid heeft toch vooral te maken met een eerlijke verdeling van rijkdom en voorzieningen. Dat dit botst met een kapitalistische maatschappij gebaseerd op concurrentie is evident. Bovendien beweegt in Europa die concurrentie zich tussen regels en instituties die actief ongelijkheid bevorderen.

Neem bijvoorbeeld het beleid van de Europese Centrale Bank (ECB). In de nasleep van de crisis nam de ECB maatregelen om de eurolanden in moeilijkheden van financiële steun te voorzien. Zo werd in 2010 het Europees Financieel Stabiliteitsfonds opgericht. In 2011 werd besloten het een permanente status te geven in de vorm van het Europees Stabiliteitsmechanisme (ESM) dat sinds 2012 opereert. Aanvankelijk was het ESM slechts bedoeld om de EU-staten in moeilijkheden te helpen, maar in 2012 werd de werking uitgebreid tot het redden van banken en werd besloten tot de mogelijkheid ook bestaande staatsleningen aan te kopen [efn_note] https://nl.wikipedia.org/wiki/Europees_Stabiliteitsmechanisme [/efn_note]. In 2012 besloot de ECB tevens tot rechtstreekse aankopen van staatsobligaties met het Outright Monetary Transactions (OMT) programma. Dit was naast de ESM de tweede zuil ter stabilisering van de Eurozone. De ECB-president Draghi sprak de woorden: ‘Koste wat het kost’ en ‘geloof mij het zal genoeg zijn’. [efn_note] ‘What ever it takes’ en ‘And believe me, it will be enough’. [/efn_note] Het vertrouwen in de kredietwaardigheid van de crisislanden was terug en een gejuich steeg op bij de bankiers en beleggers. Zij wisten maar al te goed dat de belastingbetalers van de eurolanden voor de eventuele verliezen zullen opdraaien.

  De ECB koopt onbeperkt obligaties op en houdt de rente laag In de tien jaar sinds het begin van de eurocrisis daalde een regen van initiatieven, richtlijnen en verdragen neer om de stabiliteit van de eurozone te versterken in een totaal onoverzichtelijke ‘euroreddingstructuur’. Maar in 2015 onder de naam Quantitative Easing (QE), kwantitatieve verruiming werd pas echt los gegaan. Nu werden op grote schaal niet alleen staatsleningen gekocht, maar ook obligaties van lokale en regionale overheden tot zelfs obligaties van particuliere bedrijven. Inmiddels heeft de ECB zoveel obligaties gekocht dat het balanstotaal is gestegen tot het enorme bedrag van 4,7 biljoen euro. [efn_note] https://www.rtlz.nl/beurs/artikel/4517911/ecb-stopt-met-opkopen-obligaties-kopen-qe-opkoopbeleid Overigens een biljoen euro is dus duizend miljard euro dus het gaat hier om 4.700.000.000.000 euro! [/efn_note] Een derde instrument ter stabilisering van de euro is de lage rentepolitiek van de ECB, die op sommige momenten omsloeg in een nul-rentepolitiek. Het is de maatregel die landen als Portugal, Spanje en Italië in staat stelt kredieten met een redelijke rente op te nemen. Maar er zijn andere gevolgen, die niet iedereen opvallen. We bekijken er drie.

Gevolg I: stijgende huizenprijzen en huren.

Goedkope leningen leiden tot verhoogde investeringen in vastgoed. De investeringsboom verhoogt de bouwprijzen en stuwt de prijzen voor woningen omhoog. In Nederland stegen de prijzen met meer dan 9% en in stedelijke gebieden van 12,5% (Amsterdam) tot 14% (Rotterdam). Tegelijkertijd blijft de druk op de huizenmarkt hoog en de vraag naar woningen stijgt. In Nederland loopt het tekort aan huizen naar verwachting in 2020 op tot meer dan 200.000.

De huren in de vrije sector in Nederland zijn gemiddeld tot duizend euro gestegen, omdat ze aan de stijging van de onroerend goedprijzen gekoppeld zijn. Het aantal sociale huurwoningen neemt nauwelijks toe en vele sociale huurwoningen verdwijnen naar de particuliere markt. In Amsterdam is de gemiddelde wachttijd voor een sociale huurwoning tot 15 jaar (!) opgelopen. Profiteurs van deze ontwikkelingen zijn ontwikkelaars, aannemers, grondeigenaren en de financiële industrie. [efn_note] http://www.mejudice.nl/artikelen/detail/rijk-moet-regie-nemen-bij-volkshuisvesting  In Berlijn eisen actiegroepen zelfs onteigening van woningen. https://www.dwenteignen.de/warum-enteignen/forderungen/ [/efn_note]

Gevolg II: Druk op pensioenen en spaarrente.

Een ander gevolg van de lage rentepolitiek is de druk op spaarrekeningen en pensioenen. De lage rente wordt gebruikt als argument voor de zogenaamde ‘rekenrente’. Door deze lage rekenrente worden pensioenen niet meer geïndexeerd en er dreigen zelfs kortingen [efn_note] https://www.ad.nl/economie/pensioenfonds-abp-vreest-pensioenkortingen-in-2021~a25bf22c/ [/efn_note].  Het is dan ook niet verwonderlijk dat in heel Europa de pensioenen onder druk staan.

Gevolg III: stijgende aandelenkoersen en toename van vermogen

Een ander gevolg van de politiek van geldverruiming van de ECB is de stijging van de aandelenkoersen en toename van het vermogen vooral bij de rijken. Zo bleek uit jaarcijfers van de 75 grootste beursfondsen in Nederland een totale winst van 66 miljard euro. Er werd 30 miljard euro aan dividend uitgekeerd en voor 16 miljard euro eigen aandelen ingekocht, waardoor ook nog eens de koersen stegen. In totaal stroomt er 46 miljard euro naar de aandeelhouders.

Even ter vergelijking. Alle bedrijven samen in Nederland behaalden een winst van 290 miljard euro. De 5,4 miljoen werknemers in loondienst verdienden vorig jaar 291 miljard euro [efn_note] Peter de Waard in De Volkskrant 2 april 2019 [/efn_note].

Het resultaat is dat de vermogensverdeling in Europa bijzonder ongelijk is, met het aandeel van de rijkste tien procent tussen de veertig en zestig procent. Opmerkelijk is dat Nederland een land is met een buitengewoon hoge vermogensongelijkheid. Het vermogensaandeel van de rijkste tien procent in Nederland is 68%, en onder hen palmt de rijkste vijf procent 52% van het vermogen in. Het vermogensaandeel van de armste zestig procent van de Nederlandse bevolking bestaat niet, is zelfs negatief: min vier procent, schulden dus.

Hoe gunstig het beleid van de ECB ten opzichte van de aandelenkoersen is voor de rijken onder ons blijkt als 89% van het effecten- en ondernemingsvermogen geconcentreerd is bij de rijkste tien procent. [efn_note] https://www.tpedigitaal.nl/sites/default/files/bestand/reuten-def-3-december-2018.pdf [/efn_note]

Conclusie: alleen koppig massaal verzet verandert het Europese beleid  De kloof tussen arbeid en kapitaal, de kloof tussen arm en rijk is in de EU en de muntunie groot en wordt steeds groter. Een simpel meetinstrument is de verdeling van inkomsten uit kapitaal, de kapitaalinkomensquote, en inkomsten uit arbeid, de arbeidsinkomensquote. Beiden opgeteld is 100%. In heel Europa is de arbeidsinkomensquote sinds de jaren 80 gedaald. Het aandeel van de factor arbeid in Nederland, de arbeidsquote, is gedaald van 92% in 1977 naar 73% in 2018. Dit betekent dat het kapitaalinkomen gestegen is van 8% naar 27%. Bovendien krijgen de kapitaalbezitters in 2022 weer een cadeau en gaat de vennootschapsbelasting van 20 procent naar 15 procent voor grotere bedrijven met een winst boven de 200.000 euro. Vijftig jaar geleden was de vennootschapsbelasting nog 48%. Wens en werkelijkheid liggen ver uit elkaar in de EU en de komende  verkiezingen gaan daar geen verandering in brengen. Alleen als de bevolking tegenwicht biedt zoals de Gele Hesjes in Frankrijk zal er iets veranderen. Zij zijn de hoop van Europa.

Jeremy Corbyn en de rijken

Tue, 05/07/2019 - 10:50

The Economist gaf op 2 mei een inkijkje in de reacties van de rijkere huishoudens op een mogelijke Labourregering onder leiding van Jeremy Corbyn. Het lijkt op lichte paniek.
Op Guernsey zijn ze blij met Corbyn: de verkoop van eigendommen op dit belastingparadijs schiet immers door het dak, omdat allerlei superrijken er een onderkomen zoeken als vluchtroute mocht Corbyn premier worden.
Een firma die de centen van de rijken beheert organiseerde een conferentie onder de titel: “Hoe je rijkdom Corbyn-bestendig te maken” (“How to Corbyn-proof your wealth”). De conferentie was uitverkocht.
Een andere firma deed een onderzoek naar wat haar cliënten als de grootste bedreiging voor hun  fortuin zagen. Niet minder dan 42 procent zette een mogelijke Labourregering bovenaan!
Wat vrezen deze rijken dan? Natuurlijk hogere belastingen! Maar erger nog vrezen ze kapitaalcontroles, ook al is daar wat Labour betreft geen sprake van. De idee hun geld niet meer te kunnen plaatsen waar ze willen is voor de superrijken een ware nachtmerrie. Ook zijn ze bang voor de aangekondigde nationalisaties: de superrijken willen hun alleenheerschappij in de economie niet kwijt raken.
Je zou er om kunnen lachen, ware het niet dat het deze mensen zijn die het lot van onze planeet en onze samenleving vooralsnog in handen hebben. (fs)

Het Stockholmsyndroom van het Europees syndicalisme

Mon, 05/06/2019 - 20:33

Door Herman Michiel 6 mei 2019   Hoe kijken vakbonden terug op de voorbije vijf jaar Europees beleid, welke lessen trekken ze daaruit, wat zijn hun verwachtingen en plannen? We kijken meer bepaald naar de vakbondsstructuur die zich in het bijzonder met de EU bezighoudt, het Europees Vakverbond.   Vakbonden onder vuur Vakbonden in Europa  werden de afgelopen jaren zwaar aangepakt via regeringsmaatregelen, die steeds de impliciete maar vaak ook de expliciete steun van de Europese Unie hebben. Bekend is de Spaanse ‘muilkorfwet’ (Ley Mordaza) van 2015, die het sociaal protest via monsterboetes probeerde aan banden te leggen, wat ook voor het stakingsrecht een zware bedreiging betekent. Met de Trade Union Act (2016) verstrengden de Tories onder Cameron nog de al zeer beperkende voorwaarden voor stakingen in Groot-Brittannië.  In Hongarije zorgt Orbans ‘slavenwet’ voor een ongehoorde uitbreiding van het overwerk, waarbij de betaling tot drie jaar kan uitgesteld worden. Frankrijk kende al zijn ‘Loi Travail’ (of 'Wet El Khomri'), het eerste werk van Macron als president was daar nog een schep bovenop te doen. In België saboteert de regering met haar ‘loonnorm’ de onderhandelingspositie van de vakbonden, terwijl de Europese Commissie in haar ‘aanbevelingen’ niet nalaat de Belgische loonindexering als vijand van de tewerkstelling te doodverven. Diezelfde Commissie (DG ECFIN) trekt systematisch van leer tegen interprofessionele loononderhandelingen; ze wil die naar het bedrijfsvlak verlaagd zien, en het uiteindelijke streefdoel is het individuele niveau, de naakte contractuele verhouding tussen twee ‘gelijkwaardige’ contractanten, werkgever en werknemer. En wee de Europese lidstaat die in de klauwen van de Troika terechtkomt, want dan wordt de uitholling van de vakbondsrechten een standaard-onderdeel van het ‘hulppakket’. Enzovoort [efn_note] Zie Ander Europa, ‘Modernisering’ van het arbeidsrecht in Europa: terug naar de 19e eeuw voor een overzicht uit 2016. Voor een uitgebreide studie (2017) door het Europees Vakbondsinstituut, zie Rough waters - European trade unions in a time of crises [/efn_note].   Weerwerk? Onder die omstandigheden, een gecoördineerde aanval door de EU op de arbeids- en vakbondsrechten, zou men kunnen verwachten dat ook de vakbonden gecoördineerd in de tegenaanval gaan. In principe bestaan ook de structuren daartoe: het Europees Vakverbond (European Trade Union Confederation, ETUC), een koepel van 90 bonden en 10 Europese vakbondsfederaties, goed voor 45 miljoen vakbondsleden in 38 landen (dus niet alleen in de EU). Af en toe organiseert het EVV ook wel eens een ‘Europese betoging’, meestal in Brussel, en ja, daar kunnen best een paar duizend veelkleurige en veeltalige vakbondsafgevaardigden bijeenkomen. Zo was er op 26 april nog een March for a fairer Europe for workers, met een oproep om bij de Europese verkiezingen voor kandidaten en partijen te stemmen “die zich zullen inzetten voor een Europa dat rechtvaardiger is voor werknemers”. Nog met het oog op die verkiezingen bracht het EVV een programma uit [efn_note] EVV, Een meer rechtvaardig Europa voor de werknemers – EVV programma voor de Europese verkiezingen 2019 [/efn_note] met een lange lijst van punten die de EU 'moet' uitvoeren. Een greep daaruit:
  • “De EU moet een Sociaal Vooruitgangsprotocol in het EU Verdrag insluiten dat sociale rechten voorrang geeft over economische vrijheden.”
  • “De EU moet zijn sociaal model terug opbouwen, met een volledige implementering van de ‘Europese Pijler van Sociale Rechten’ op Europees en nationaal niveau.”
  • “Het EU handels- en globaliseringsbeleid moet rechtvaardig zijn en voorrang geven aan sociale rechten, niet alleen de belangen van multinationale bedrijven dienen.”
  • ...
Hoe moeten deze wensen werkelijkheid worden, en wat heeft het EVV op dit vlak al bereikt? Naar eigen zeggen “heeft het EVV veel druk uitgeoefend op de EU leiders om het beleid te veranderen en we zien al wat verbeteringen”. In werkelijkheid zal de EVV-druk de EU-leiders worst wezen, en in plaats van ‘verbetering’ worden werkers- en sociale rechten ieder jaar wat meer gekortwiekt. Het EVV speelt in de EU een marginale rol, in die mate zelfs dat veel vakbondsleden van het bestaan van deze organisatie niet eens op de hoogte zijn.   Wat doet het EVV (niet) ? Hoe is dit zeer negatief bilan te verklaren? Bij het EVV kan men eigenlijk niet spreken van een mislukte strategie, maar van het ontbreken van enige strategie. Tenzij men het verspreiden van perscommuniqués en het opstellen van wensenbundels als een strategie beschouwt, tenzij men het lobbyen bij 'bevriende' (nogal vaak sociaaldemocratische) politici en het koesteren van 'high level' contacten als een valabel alternatief ziet voor het uitbouwen van krachtsverhoudingen door sociale mobilisatie. Geen enkele vakbondsverantwoordelijke zou in eigen land standhouden als hij/zij alleen beroep deed op de redelijkheid, het sociaal geweten van de politici; dat is nochtans wat het ‘Europees syndicalisme’ van het EVV inhoudt. Het cultiveren van 'high level' contacten bleek bijvoorbeeld in 2013 bij de viering van 40 jaar EVV. Onder de topsprekers telde men Europees commissaris László Andor, Olli Rehn, supercommissaris voor financiële en monetaire orthodoxie, Martin Schulz (SPD, toen voorzitter van het Europees Parlement) en Fátima Báñez, Spaans minister van arbeid voor de Partido Popular.  Gelijkaardige keuzes bij het EVV-congres dat van 21 tot 24 mei a.s. in Wenen doorgaat. Daar spreekt Jean-Claude Juncker himself het congres toe, naast commissaris Thyssen en enkele Oostenrijkse sociaaldemocratische excellenties. Deze 'high level' contacten zullen zeker hun nut hebben voor het sociaal imago van de betrokken politici, maar of ze ooit iets hebben bijgedragen tot de werkersrechten is zeer de vraag. Ze hebben alleszins niet verhinderd dat de EU met de botte bijl op de Griekse werknemers inhakte, wat van EVV-zijde niet veel meer dan wat papieren protest voortbracht.   Stockholmsyndroom? Het lijkt onwaarschijnlijk, maar mensen die gegijzeld worden ontwikkelen soms een bijna vriendschappelijke relatie met de gijzelnemers; het fenomeen is bekend als het 'Stockholmsyndroom'. Men krijgt soms de indruk dat de leiders van het EVV aan een gelijkaardig syndroom lijden. Voor de EU, in het bijzonder het directoraat-generaal voor economie en financiën (DG ECFIN) zijn vakbonden het laatste obstakel voor het ongehinderd functioneren van de vrije markt; bonden liggen dan ook permanent onder Europees vuur. Maar wat doet het EVV? Het schurkt tegen zijn 'gijzelnemers' aan, nodigt ze uit als gastsprekers, looft hun 'stappen in de goeie richting' en vraagt ze vriendelijk een teken van goodwill te tonen. En vooral: onderneemt niets dat het neoliberaal Europees regime in verlegenheid zou kunnen brengen. Hoe deze 'tegennatuurlijke' verhouding is kunnen ontstaan is onduidelijk, en er is ook niet veel informatie beschikbaar over de interne verhoudingen binnen het EVV, de verhoudingen tot de nationale federaties of tot de Europese autoriteiten. Men kan zich ook moeilijk voorstellen dat deze situatie zou blijven voortbestaan als de toonaangevende ledenorganisaties er zich niet op een of andere manier bij neerlegden. Men kan eigenlijk maar gissen naar de toedracht binnen het EVV. Wel verscheen in 2004 een interessante studie van de hand van Corinne Gobin, onderzoekster aan de Université Libre de Bruxelles [efn_note] Corinne Gobin, La Confédération européenne des syndicats, Courrier hebdomadaire du CRISP 2004/1-2 n° 1826-1827, pag. 1 – 55. Online beschikbaar op https://www.cairn.info/revue-courrier-hebdomadaire-du-crisp-2004-1-page-1.htm# [/efnnote]. In die periode was er een conflict tussen de toenmalige EVV-leiding en het Belgische ABVV-FGTB, dat ervoor waarschuwde dat het EVV “op het verkeerde spoor zat”, en dat er “geen lobbying maar strijdsyndicalisme” nodig was. De Belgische bond stelde ook een verhoging van de bijdragen aan het EVV voor, maar dit werd afgezwakt door de Duitse, Nederlandse en Scandinavische bonden. De bijdragen tot het ‘Europees syndicalisme’’ waren nochtans allesbehalve gigantisch: 0,14 € per lid per jaar, dus één euro per zeven jaar... Het gevolg was dat de werkingskosten van het EVV slechts voor 27% gedekt waren door eigen bijdragen, en de rest uit een subsidie van de Europese Commissie kwam. Het Stockholmsyndroom verliest hier al iets van zijn raadselachtigheid... Dat was begin jaren 2000, maar niets wijst erop dat de financiële afhankelijkheid is verminderd. Integendeel, toentertijd had het EVV nog meer dan 60 miljoen leden, nu zijn het er nog 45 miljoen. Men moet geen spijkers op laag water zoeken om in deze financiële afhankelijkheid een zware hypotheek op het vrij handelen van de Europese vakbondskoepel te zien. De sociologe Gobin komt via een woordfrequentie-analyse van de resoluties van het EVV over de jaren heen tot de bevinding dat het vocabularium zich steeds meer richt op dat van de EU-instanties en steeds minder op dat van de vakbonden, en dit vanaf de periode dat het EVV financieel meer afhankelijk werd van de Europese Commissie. Wiens brood men eet ...   Tot besluit Vakbondstrijd tegen het neoliberaal beleid moet in de eerste plaats lokaal en nationaal georganiseerd worden. Dat is het niveau waar vakbonden het best hun slagkracht kunnen ontwikkelen. Maar die strijd zou in een verhoogde versnelling komen door coördinatie over de grenzen heen, door initiatieven op Europees vlak, door een echte Europese vakbondstrategie. Zolang het EVV zijn werking beperkt tot die van een lobbygroep kan het hierin niets bijdragen. Verandering moet men echter niet verwachten vanuit de EVV-bureaucratie zelf, maar van de verschillende bonden bij wiens gratie het EVV bestaat. Hier is een taak weggelegd voor elke vakbondsmilitant; misschien kan een eerste stap zijn dat elk lid per jaar een paar euro afdraagt aan een Europese stakingskas. Zijn de voorgangers ook niet zo begonnen?

Arbeidsmigratie droogleggen?

Mon, 05/06/2019 - 12:07

Het laatste deel gisteren van Buitenhof bestond uit een interessant debat in de aanloop naar de Europese verkiezingen tussen Lilian Marijnissen van de SP en Rob Jetten van D66. Voor onze Belgische lezers: Buitenhof is een wekelijks interviewprogramma op de Nederlandse zender NPO1.

Arbeidsmigratie in de EU was een van de belangrijke thema’s.

Rob Jetten van het eurofiele D66 gaf een wel erg rooskleurig beeld van de arbeidsmigratie. D66 wil een inspanning doen om nog eens 50.000 arbeidsmigranten extra naar Nederland te halen. Lilian Marijnissen maakte op overtuigende wijze gehakt van dit rooskleurige beeld: arbeidsmigratie is niet goed voor de arbeidsmigranten, niet voor hun thuisland, en ook niet voor Nederland, waar het werkgevers helpt lage lonen en slechte arbeidsomstandigheden in stand te houden.
Volgens Marijnissen verklaart de arbeidsmigratie, en de enorme arbeidsreserve waaruit zij put, zelfs voor een stuk waarom in Nederland geen loongolf op gang komt, al is zowat iedereen het eens dat een loongolf wel zou mogen. Klopt dit laatste wel, want de arbeidsmigratie is toch sterk geconcentreerd in enkele sectoren? Maar verder viel op het verhaal van Marijnissen weinig af te dingen.

De discussie ging helaas niet over hoe je de arbeidsmigratie dan moet aanpakken. Want uit de diagnose volgt niet vanzelf een remedie.
Je zou het kunnen vergelijken met de drooglegging in de jaren 1920 in de VS ten tijde van Al Capone. Dat alcohol schadelijk is voor de gezondheid is een feit, daar kan je urenlang over uitweiden. Maar daaruit volgt niet dat je alcohol dus moet verbieden. De VS hebben het geprobeerd, en daarmee vleugels gegeven aan de georganiseerde misdaad.
Zo kan je ook kijken naar arbeidsmigratie: de grote arbeidsmigratie in de EU van Oost naar West is sociaal gezien geen positieve ontwikkeling. Maar is het sluiten van de grenzen daarom een oplossing?
De SP stelt “werkvergunningen” voor, want helemaal zonder arbeidsmigranten gaat het blijkbaar niet. Maar zet dat uiteindelijk ook niet de poort open voor sociale dumping? Dergelijke vergunningen worden afgeleverd op voorwaarde dat de werkgever aantoont in Nederland niet de nodige arbeidskrachten te vinden. Misschien vindt hij die juist niet omdat er iets mis is met zijn lonen en arbeidsvoorwaarden?
Zou een systeem van werkvergunningen de controle op misbruiken dan vergemakkelijken? Dat lijkt toch meer een kwestie van politieke wil dan van technische instrumenten. In een systeem van werkvergunningen geven de belangen van de Nederlandse werkgever hoe dan ook de doorslag.

Rob Jetten gaf – verrassend genoeg – een vruchtbaarder piste aan: investeren in de ontwikkeling van de lidstaten van Oost-Europa. Dat is natuurlijk een utopie in de EU van diezelfde Jetten. De EU drijft immers op de concurrentie van allen tegen allen. Van de voorgespiegelde convergentie tussen de lidstaten is geen sprake. Maar de suggestie van Jetten geeft aan hoe de grote arbeidsmigratie binnen de EU een kwaal is die geworteld is in het meer algemeen marktgedreven karakter van de EU, die de ongelijkheid in stand houdt.
De grenzen sluiten voor arbeidsmigratie, maar verder de gemeenschappelijke markt ongemoeid laten, gaat niet werken (en is ook wat raar: wij houden hun arbeidskrachten tegen, maar zij onze export niet).

De aanpak van de sociaal verwerpelijke arbeidsmigratie is maar geloofwaardig in het breder perspectief van een ander Europa. Dat perspectief staat of valt met de solidariteit tussen Nederlandse werknemers en arbeidsmigranten, hun gezamenlijke strijd in het perspectief van een sociaal Europa, en dus ook hier en nu tegen de misbruiken, voor betere lonen en arbeidsvoorwaarden. Controle op misbruiken wordt in elk geval een stuk effectiever wanneer samen van onderop druk wordt gezet. Dat kan als je naar de arbeidsmigrant kijkt als een medestander, en niet een onderkruiper die hier eigenlijk niet zou moeten zijn. (fs)

Europese Commissie best machtig

Sun, 05/05/2019 - 11:06

Niet het Europees Parlement, maar de Europese Commissie heeft het wetgevend initiatief. Dat betekent dat in de EU alleen de Commissie wetsvoorstellen kan lanceren. Dat is op zich al bizar, maar wat stelt het in de praktijk voor?
Het blijkt dat zowat alle voorstellen die de Commissie lanceert ook daadwerkelijk wet worden. Lang geleden hoorde ik eens op een cursus dat de Commissie 97 procent scoort. Dat is best veel, veel meer dan bijvoorbeeld in de VS, waar het executief toch ook aardig wat macht heeft.
Onlangs verscheen het laatste scorebord van de Commissie. Van al haar aangekondigde plannen maakte de Commissie in 94 procent van de gevallen daadwerkelijk een wetgevend initiatief. Hiervan werd 66 procent daadwerkelijk Europese wet, 21 procent is nog in behandeling, en 7 procent haalde het niet. Een aardige score!
En dat is nog niet alles: de Commissie is ook quasi alleenheerser in het beheer van de concurrentieregels en de Gemeenschappelijke Markt, het fundament van de EU, en het daarmee verbonden handelsbeleid.
Natuurlijk is het wel zo dat de Commissie haar oren te luisteren legt, vooral bij de regeringen van de grote landen, voor zij initiatieven gaat nemen.
Je zou kunnen denken dat het Europees Parlement via amendementen wel aan haar trekken komt. Als het iets wil, formuleert het dat gewoon in de vorm van een amendement op een voorstel in behandeling, toch? Dat is echter buiten de waard gerekend: de Commissie kan een voorstel ook weer intrekken, als de behandeling leidt tot andere resultaten dan zij op het oog had. Deze intrekkingsbevoegdheid is volgens de rechtspraak wel niet absoluut, maar toch: ook als een voorstel in behandeling heeft, blijft de Commissie aan het stuurwiel zitten.
Volgens een artikel in het Financieel Dagblad heeft het Europees Parlement echter wel veel verborgen macht: een Parlement dat veel “verborgen macht” heeft.. Wat een mooie democratie is dat toch! (fs)

Valt ‘Portugees raadsel’ door de mand?

Sat, 05/04/2019 - 21:54

Sinds 2015 wordt Portugal bestuurd door een minderheidsregering met de socialist António Costa als eerste minister. Hij beschikt slechts over 86 van de 230 zetels in de assemblee, maar de linkerzijde, de Portugese Communistische Partij PCP en het Links Blok (Bloco de Esquerda) wilden hem parlementair steunen voor zover het soberheidsbeleid zou verlaten worden; Costa van zijn kant wou zich schikken naar de budgettaire orthodoxie van de Europese Unie.. Deze onzekere constructie houdt al wel verbazend lang stand, en wordt door sommigen voorgesteld als de ‘kwadratuur van de cirkel’: Europees bezuinigingsbeleid zou best verzoenbaar zijn met  sociaal beleid. Maar de Portugese evenwichtsoefening schijnt nu toch op een kritiek punt beland te zijn. De Portugese leraars voeren sinds maanden actie om achterstallige lonen uitbetaald te krijgen. Van 2005 tot 2007, en van 2011 tot 2017 werden hun lonen immers bevroren. Verleden donderdag keurde een parlementaire commissie deze uitbetaling goed, maar premier Costa stelde zijn veto: als dit gebeurt dreigt hij met ontslag. Hij vreest dat ook andere ambtenaren dezelfde eisen zullen stellen, met een ‘onbetaalbare factuur’ van misschien 800 miljoen euro tot gevolg. De vakbond CGTP eist in ieder geval dat de achterstallige lonen voor alle 650.000 ambtenaren uitbetaald worden. “Costa betaalde wel meer dan een miljard aan de private Banco Novo”, stelt de bond, en beschuldigt Costa van politieke spelletjes. De komende week zou over de kwestie beslist worden in het parlement. Drie weken voor de Europese verkiezingen en enkele maanden voor de parlementsverkiezingen van oktober a.s. vragen velen zich af of het ‘Portugees raadsel’ zijn ‘geheim’ niet aan het prijsgeven is. (hm)

Jongeren en Europa

Sat, 05/04/2019 - 13:17

Wat denken jongeren over Europa en de EU? Tja, dat zou iedereen wel graag willen weten. Voor wat het waard is vind je hier een link naar nog maar eens een peiling (in het Engels). Wij vonden het wel fijn dat volgens deze peiling jongeren het klimaat en migratie belangrijk vinden, en dat van de ondervraagden 43 procent open grenzen als een kans ziet, terwijl maar 27 procent het als een dreiging ervaart. Maar het is natuurlijk ook wel zo dat wat voor de ene een kans is, voor de ander een bedreiging kan vormen, afhankelijk van de maatschappelijke positie. (fs)

Plaatselijke verkiezingen Engeland

Sat, 05/04/2019 - 12:51

Afgelopen donderdag trokken de kiezers – nu ja, toch een vierde van hen – in Engeland en Noord-Ierland naar de stembus om ongeveer 8400 zetels te vergeven in 259 plaatselijke besturen.

De conservatieven gingen er 1334 zetels op achteruit, Labour 82. Volgens sommige commentatoren verloren de “Brexit-partijen” samen dus 1416 zetels, wat dan weer wordt gelezen als steun voor remain of een tweede referendum. Dat is echter wat kort door de bocht.

Het valt op dat zowel de Tory’s als Labour vooral zetels verliezen waar ze besturen. De kans is dus groot dat veel kiezers tegen het plaatselijke bestuur stemden uit protest tegen besparingen: de conservatieve regering heeft de beurzen van de plaatselijk besturen dichtgeknepen, met als gevolg besparingen door die besturen op de kap van de plaatselijke gemeenschappen. Ook andere factoren speelden allicht een rol. Zo is de winst van de groenen misschien deels te verklaren door de aandacht de laatste dagen voor de verkiezingen voor het klimaat (exctinction rebellion). De Britten zijn mensen zoals u en ik: ze zijn niet alleen met de Brexit bezig.

Wat dan toch de Brexit betreft valt het op dat veel kiezers niet stemden of ongeldig stemden uit protest tegen het uitblijven van de Brexit. Zij pikken het niet dat de uitslag van het referendum dreigt genegeerd te worden. Dit koste zowel Labour als de Conservatieven stemmen. In de komende Europese verkiezingen dreigen veel van die kiezers voor de nieuwe partij Brexit van Nigel Farage te stemmen. Die deed in deze plaatselijke verkiezingen niet mee.

Jeremy Corbyn trok uit de uitslag de conclusie dat er nu eindelijk maar eens werk moet gemaakt worden van de Brexit. (fs)

Sp.a: nieuwe bezems, schoon geveegd??

Fri, 05/03/2019 - 15:02

Door Herman Michiel 3 mei 2019   Het gaat niet over meer of minder Europa, maar over een radicaal ander Europa. Met eerlijke belastingen, een nieuwe economie die gestoeld is op gelijkheid, duurzaamheid en solidariteit” Dit is de aanhef van het Europees programma van de sp.a voor de verkiezingen van 26 mei. Een radicaal ander Europa! Blijkbaar scheelt er dan toch iets aan de constructie waar de Europese sociaaldemocratie zich sinds jaar en dag mee geïdentificeerd heeft. En waarvan de huidige invulling (eengemaakte markt, eurozone, Europese Centrale Bank, vrijhandelsbeleid...) vorm kreeg onder de dynamische leiding van de sociaaldemocratische held Jacques Delors, commissievoorzitter in de cruciale periode 1985-1995. Maar goed, men kan zich altijd bedenken, tot nieuwe inzichten komen. Misschien treedt er een nieuwe generatie aan die iets geleerd heeft uit de fouten van de voorgangers? Op de sp.a-lijst voor de Europese verkiezingen, nog steeds getrokken door Kathleen Van Brempt, staat op de tweede plaats een nieuwkomer, Jan Cornillie. Nieuwkomer op een Europese lijst, maar geen groentje in de politiek. Verre van! Kabinetschef van diverse socialistische ministers, jarenlang directeur van de studiedienst van de sp.a, en de voorbije twee jaar politiek directeur van die partij. Iemand die misschien beter aanvoelt hoe ‘Europa’ wordt ervaren door de Vlaming? Aandachtige lezers zullen zich de naam Cornillie misschien herinneren uit een vorig artikel: het is de man die het Belgisch lidmaatschap van de EU wil vastleggen in de Belgische grondwet. Blijkbaar zegt zijn ervaring dat het vertrouwen in de EU alhier toch niet zo onwankelbaar is. En toch, in een recent interview met het zakenblad Trends stelt Cornillie dat “ de populariteit van de EU bij het publiek in twintig jaar niet meer zo groot is geweest”! Eerlijk gezegd vind ik de logica van Cornillie in dit artikel soms moeilijk te volgen. Zo zegt hij dat "zonder de EU Hongarije nog weerlozer zou zijn tegen de multinationals, die er de zogenoemde slavenwet hebben doorgedrukt". Nochtans maakt Hongarije wel degelijk deel uit van de EU, en kon die 'slavenwet' er wel degelijk doorgedrukt worden. Ander voorbeeld van merkwaardige, of ontbrekende logica: "De welvaartstaat blijft het best nationaal, we hebben geen Europese sociale zekerheid nodig", zegt Cornillie. Maar zonder daar enige conclusie uit te trekken zegt hij ook dat "de nationale welvaartstaat wordt aangevreten door de fiscale concurrentie, loonconcurrentie, en door de Europese begrotingsregels." Op andere punten is de logica van Cornillie maar al te goed te volgen.  Welke les trok hij uit de gebeurtenissen in Griekenland? Cornillie: "We hebben het sociale cliëntelisme in Zuid-Europa veel te lang op zijn beloop gelaten. De herverzekering [een sociaaldemocratisch voorstel voor Europese 'ondersteuning' van de werkloosheidsuitkeringen] moeten we gebruiken als motivatie voor verandering. Geef die lidstaten pas recht op de herverzekering als ze, zodra de economie  het toelaat, het sociale huishouden op orde brengen." Dit is niets anders dan het chanteren van landen in moeilijkheden om de gewenste neoliberale hervormingen door te voeren in ruil voor 'ondersteuning'. Hineininterpretierung mijnentwege? Nee hoor, Cornillie voegt er expliciet aan toe: "Dat betekent ook activering van werklozen. Je moet werklozen opvolgen, opleiden, schorsen als het moet. Dat helpt bovendien de welvaartstaat uit te bouwen in Zuid-en Oost-Europa." Misschien scoort de heer Cornillie wel een beetje bij het publiek van Trends, maar van een "radicaal ander Europa" moet ik hier nog het eerste woord vernemen. U zult het misschien al gemerkt hebben: mijn vertrouwen in de gewezen directeur van de studiedienst van sp.a, en bijgevolg van die partij in haar geheel, is ... niet groot. Nog een paar andere uitspraken van Cornillie zullen me daar zeker niet van afbrengen. Zo lijkt het mij toch wel kras dat een gewezen hoofd van een studiedienst out of the blue stelt dat het beter is te gaan naar een "Europese aansturing van het uitgavenbeleid", dat dus de bestedingen van de lidstaten door de Europese Commissie beslist worden. Jan Cornillie ziet in dit verband in het voorstel van de Franse president Macron voor een eurozonebudget een "stap in de goede richting". Cornillie-Macron: één front! Blijkbaar in een poging om het Trends-publiek te bekoren doet Cornillie nog een ultieme poging: "We moeten alles doen om de concurrentie op de EU markt in ere te houden. Die zorgt voor lagere prijzen, zodat consumenten delen in de bedrijfswinsten. We mogen niet toegeven op onze vrije markt. Integendeel, we moeten er voor zorgen dat de rest van de wereld zich plooit naar ons." A la bonne heure! Nu weet u met meer kennis van zaken wat u doet met een stem op de sp.a-lijst.  

Pages