Er staat heel veel op het spel bij de verkiezingen in de VS op 5 november. Veel analisten vinden dat de bedreiging van democratische vrijheden en sociale verworvenheden bij een eventuele overwinning van Donald Trump nog groter zou zijn dan tijdens de eerste termijn van Trump tussen 2017 en 2021. De kansen van Trump lijken iets te zijn geslonken na de terugtrekking van Joe Biden als de Democratische kandidaat en zijn vervanging door Kamala Harris. Met bijna drie maanden te gaan voor de verkiezingen blijft de uitkomst toch nog ongewis. [leestijd 15 minuten]

De standpunten van radicaal-links lopen uiteen. Velen vinden dat links bij zo’n extreemrechts gevaar eensgezind op Harris moet stemmen. Anderen wijzen op het feit dat Harris een even consequente voorstander blijft als Biden van het leveren van wapens aan Israël en volgens een recent opiniestuk in de New York Times ligt ze nog strakker dan Biden aan de leiband van het kapitaal.

Dit artikel van Howie Hawkins is geschreven voor de terugtrekking van Biden. Hawkins – lid van de socialistische organisatie Solidarity en presidentskandidaat voor de Groenen in 2020 – pleit voor een stem op de Groene kandidaat Jill Stein – zeker in de 43 staten waar (vanwege het ondemocratische systeem van het kiescollege) een stem op Stein de kans op een overwinning van Trump nauwelijks vergroot. Grenzeloos heeft het stuk van Hawkins vertaald en gepubliceerd om onze lezers kennis te laten maken met een benadering die in Nederland minder bekend is. 

Dit artikel is een van de drie opiniestukken in het volgende nummer van Against the Current, waar ze met enkele aanpassingen zullen verschijnen.

Hoe moeten we als socialisten de presidentsverkiezingen van 2024 benaderen? De twee grote partijen, ideologisch kapitalistisch tot in hun vezels, stellen ons voor de keuze tussen een neoliberale bedrijfsmilitarist en een neofascistische criminele maniak.

Terwijl ik dit schrijf (7 juli), vechten Democratische leiders en donoren over de vraag of ze bij Biden moeten blijven of hem moeten vervangen na zijn schokkend slechte debatprestatie op 27 juni. Zelfs als de lichamelijk en geestelijk aftakelende Joe Biden wordt vervangen door een jongere, energiekere kandidaat, zal hij of zij nog steeds een tribune zijn voor het neoliberale en imperialistische beleid van de Democratische Partij en haar grote donoren in de machtselite van het bedrijfsleven.

Het antwoord op de vraag 'wie is het minste kwaad' is eenvoudig: de Democratische corporatieve centrist is het minste kwaad ten opzichte van Trump, de wannabe rechtse dictator. Maar betekent dat dat socialisten de Democratische kandidaat moeten steunen om Trump tegen te houden?

Volgens mij had Hal Draper het juiste antwoord op de vraag naar ‘het minste kwaad’ in zijn essay uit 1967 Who will be the lesser evil in 1968?

Kijkend naar de gevallen van progressieven die stemden voor ‘de minder slechte’ conservatieve Von Hindenburg om de fascist Hitler te stoppen in 1932 Duitsland, of voor de liberale koude strijder Johnson om de conservatieve koude strijder Goldwater te verslaan in 1964 Amerika, zei Draper: 'Het punt is dat het de vraag is die een ramp is, niet het antwoord. In situaties waarin de keuze gaat tussen de ene kapitalistische politicus en de andere, ligt de nederlaag in het accepteren van de beperking van die keuze.'

In beide gevallen voerde ‘de minst slechte’ uit wat progressieve kiezers voor ‘de minst slechte vreesden dat ‘de meest slechte’ kandidaat zou doen. Von Hindenburg bracht Hitler aan de macht door hem tot bondskanselier te benoemen. Johnson liet de oorlog in Vietnam massaal escaleren waar zijn progressieve kiezers bang voor waren dat Goldwater dat zou doen.

Draper adviseerde socialisten dat 'je de overwinning van de meest rechtse krachten niet kunt bestrijden door je eigen onafhankelijke kracht op te offeren om elementen te steunen die net de volgende stap van hen verwijderd zijn.'

Trumpisme genormaliseerd

Biden versloeg Trump in 2020, maar dat versloeg het Trumpisme niet. In plaats daarvan heeft Biden het Trumpisme genormaliseerd en gelegitimeerd. Hij heeft voortdurend gestreefd naar samenwerking met de partij die probeerde zijn verkiezing in 2020 omver te werpen. Biden en andere Democratische leiders zijn een compromis aangegaan met extreemrechts en hebben veel van het racistische en repressieve anti-immigrantenbeleid van Trump en de Make America Great Again (MAGA) Republikeinen omarmd.

Biden heeft 50 procent meer olie- en gasboorvergunningen op openbare grond goedgekeurd dan Trump in de eerste drie jaar van beide regeringen. Op het gebied van internationale zaken heeft Biden Trump's handelsoorlog met China uitgebreid en Trump's Cuba-beleid voortgezet door de economische sancties aan te scherpen en het land absurd genoeg aan te merken als 'staatsponsor van terrorisme'.

Zelfs vóór de huidige genocide in Gaza zette de regering Biden het anti-Palestijnse beleid van Trump voort, door vast te houden aan de verhuizing van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem, door de Abraham-akkoorden te promoten om de betrekkingen tussen de Arabische koninkrijken en Israël te normaliseren zonder recht te doen aan de Palestijnen en door geen consequenties te verbinden aan de voortdurende uitbreiding van de illegale Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever.

De uitgebreide wapenleveranties en inlichtingencoördinatie met Israël voor zijn oorlog tegen Gaza maakt van 'Genocide Joe' een volwaardige partner in de slachting en de gevolgen ervan.

Ja, Trump zou nog erger zijn. Maar ik beweer dat socialisten hun stem het beste kunnen gebruiken door het meest positieve onafhankelijke alternatief voor deze waanzin te steunen dat op het stembiljet staat.

De beste manier in de presidentscampagne om rechts te bestrijden is het opbouwen van progressieve sociale bewegingen en onafhankelijke linkse politiek door te stemmen op de campagne van Jill Stein van de Groene Partij voor het presidentschap. Het risico dat de stemmen van Stein de verkiezing voor Biden 'bederven' en Trump kiezen bestaat, maar is heel klein.

Wat er ook gebeurt in de presidentsverkiezingen, we moeten prioriteit geven aan het werken aan een verandering van het kiesstelsel naar 'ranked choice voting' en evenredige vertegenwoordiging om onafhankelijk links in staat te stellen een eerlijk en evenredig deel van de vertegenwoordiging en macht in de regering te winnen.

Als Trump wordt verkozen, is het van vitaal belang dat we zichtbaar en krachtig publiek verzet bieden tegen de onderdrukking en het reactionaire sociale, economische, milieu- en buitenlands beleid dat Trump en zijn Project 2025-draaiboek hebben beloofd.

Kritische steun: de campagne van Jill Stein

De campagne van Jill Stein geeft een stem aan de eisen van de sociale bewegingen die wij willen opbouwen. Haar belangrijkste punt nu is het oproepen tot een staakt-het-vuren en het stoppen van Amerikaanse wapenleveranties aan Israël totdat Israël zijn oorlog tegen Gaza staakt en afstand neemt van apartheid en bezetting en een politiek akkoord met Palestina bereikt.

Stein werd op 28 april gearresteerd toen ze de studenten van het pro-Palestijnse kampement aan de Washington Universiteit in St. Louis steunde. Haar campagne is een plek waar Palestijnse solidariteitsaanhangers die niet willen stemmen voor wie zij ‘Genocide Joe’ noemen, hun stem kunnen gebruiken als hun stem van afkeuring.

De campagne van Stein geeft een stem aan de meest progressieve eisen van sociale volksbewegingen en laat activisten in die bewegingen weten dat de Groene Partij achter hen staat en de Democratische Partij niet.

In de klimaatbeweging verwoordt Stein de eis van de linkervleugel van de klimaatbeweging, inclusief de Groene Partij, voor een ecosocialistische Green New Deal met de grote mate van publiek eigendom en planning die nodig is om de complexiteit van een snelle overgang naar 100 procent schone energie en nul CO₂-uitstoot te coördineren en uit te voeren.

Stein steunt ook een socialistisch programma voor universele gezondheidszorg. Ze roept op tot een nationale gezondheidszorg die de gezondheidszorg volledig socialiseert en het zorgsysteem democratiseert, wat veel verder gaat dan alleen het socialiseren van betalingen door middel van een nationale ziektekostenverzekering of ‘Medicare for All’.

Dit soort progressieve en socialistische standpunten over binnenlands beleid staan in haar hele online verkiezingsprogramma, dat consistent is met het verkiezingsprogramma van de Groene Partij dat de partij definieert als ecosocialistisch.

Volgens mij moet onze steun voor Stein echter kritisch zijn, vooral vanwege haar standpunt tegen hulp aan Oekraïne. Dat is net zo hypocriet als dat van Biden over Israël. Beiden hebben het over het steunen van mensenrechten, democratie en internationaal recht. Stein maakt echter een uitzondering voor de oorlogsmisdaden van Rusland tegen de Oekraïners, net zoals Biden een uitzondering maakt voor de oorlogsmisdaden van Israël tegen de Palestijnen.

Het Oekraïne-deel van het verkiezingsprogramma van Stein zegt alleen: 'Stop met het aanwakkeren van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne en neem het voortouw in de onderhandelingen over een vreedzaam einde.' Ze heeft dat standpunt toegelicht in interviews, waarin ze oproept tot het stopzetten van Amerikaanse wapenleveranties aan Oekraïne voor zelfverdediging en de Minsk-akkoorden aanhaalt als model voor een land-voor-vrede regeling waarbij Rusland de door haar bezette Oekraïense gebieden behoudt.

Stein heeft dat standpunt verwoord vanaf de eerste dag van de grootschalige Russische invasie tot en met een beschamend interview met Newsweek op 3 juli, waarin ze zei dat de oorlog in Oekraïne 'heel erg van onszelf komt'.

Zoals te veel ‘kampisten’ onder pseudo-socialisten en pacifisten veroordeelt ze de Russische invasie, maar schakelt meteen over op het beschuldigen van de Verenigde Staten en de NAVO voor het 'uitlokken' van Poetin. Het tweede deel van die onlogische zin, een van Poetins rationalisaties voor de oorlog, verandert Ruslands aanvalsoorlog op geen enkele manier in een rechtvaardige verdedigingsoorlog, maar dat is wel de implicatie.

Stein heeft nooit gesproken met, of de standpunten erkend van, progressieve activisten in Oekraïne en Rusland met wie ze een bondgenoot zou moeten zijn, waaronder de Groene Partij van Oekraïne; Sotsialnyi Rukh (Sociale Beweging) en de Russische Socialistische Beweging, democratische socialistische organisaties in respectievelijk Oekraïne en Rusland; en Oekraïense feministen, anarchisten, LHBTQ mensen, milieuactivisten en vakbondsleden.

Al deze bewegingen roepen op tot solidariteit van Westers links in de vorm van steun voor militaire en economische hulp aan Oekraïne, sancties tegen Rusland, kwijtschelding van de onrechtvaardige buitenlandse schuld van Oekraïne en vrijheid voor de anti-oorlog demonstranten en andere politieke gevangenen in Rusland. Stein heeft nooit een van deze eisen geformuleerd.

De Groene Partij is verdeeld over Oekraïne. Het nationale comité stemde in oktober 2022 nipt met 48-44-8 om de VS op te roepen de wapenleveranties aan Oekraïne en de sancties tegen Rusland stop te zetten. Maar uit de vele berichten die ik als presidentskandidaat van de Groenen voor 2020 en als pleitbezorger van solidariteit met Oekraïne binnen de Groene Partij ontvang van de achterban van de Groenen, denk ik dat de meerderheid van de achterban van de Groenen Oekraïne steunt, net als volgens opiniepeilingen de meerderheid van de progressief denkende Amerikanen.

Het standpunt van Stein en het nationale comité is niet in lijn met alle andere Groene partijen in de wereld, die Oekraïne steunen.

Andere campagnes?

Hoe zit het met de andere onafhankelijke kandidaturen aan de linkerkant? De enige twee met enige steun zijn Claudia De la Cruz van de Partij voor Socialisme en Bevrijding (PSL) en Cornel West, die een onafhankelijke campagne voert. Beiden hebben vergelijkbare verkiezingsprogramma’s als Stein, ook wat betreft Oekraïne.

PSL beweert in meer dan 20 staten op het stembiljet te staan. West heeft moeite om in zelfs maar een dozijn staten op het stembiljet te komen. Stein zal in meer dan 40 staten op het stembiljet staan.

De ‘kampistische’ steun van PSL voor autoritaire regeringen als Noord-Korea, Eritrea en Syrië plaatst PSL buiten het domein van brede niet-sektarische linkse politiek gericht op het opbouwen van een massapartij. Als autoritaire eenpartijstaten zijn wat Amerikaanse progressieven te horen krijgen als socialisme, dan zullen ze dat niet steunen.

West streefde van juni tot oktober 2023 naar de nominatie van de Groene Partij. Hij zei dat hij rechtstreeks naar de mensen toe wilde gaan in plaats van campagne te moeten voeren binnen de Groene Partij om per staat afgevaardigden te winnen voor de presidentsconventie van de Groene Partij.

Zijn beslissing was verbijsterend, omdat hij geen serieuze concurrentie had voor de nominatie en weglopen van de bestaande ballotagelijnen en vrijwilligersbasis van de Groene Partij voor het indienen van petities voor het stembiljet in andere staten betekende dat hij wegliep van toegang tot het stembiljet in alle staten behalve een relatief klein aantal.

Een belangrijk verschil tussen de campagnes van de Groenen en Cornel West is dat West een eenmalige campagne rond zijn eigen kandidatuur voert, terwijl de campagne van Jill Stein helpt om de Groene Partij te behouden en op te bouwen als een doorlopend onafhankelijk progressief alternatief voor het tweepartijenstelsel.

Na peilingen van 3 à 4 procent in 2023, zijn Stein en West de afgelopen maanden in de meeste peilingen gezakt naar 1-2 procent, hoewel ze allebei een stijging van 1 procent kregen onmiddellijk na het debacle van Biden's debat op 27 juni. De druk om ‘minder slecht’ te stemmen voor Biden om Trump te verslaan zal alleen maar toenemen naarmate de verkiezingen naderen. We kunnen dus verwachten dat de stemmen van Stein en West zullen blijven dalen. Aangezien West niet op veel stembiljetten zal staan, zal een groot deel van zijn stem waarschijnlijk naar Stein gaan.

Robert F. Kennedy Jr, die zich richt op veel rechtse Trump-thema's met een achternaam die Kennedy-liberalisme oproept, heeft de afgelopen maanden gemiddeld rond de 10 procent gezeten, met een stijging van 5 procent na het debat.

De meeste peilingen laten zien dat Kennedy ongeveer evenveel stemmen krijgt van Trump en Biden. Deze cijfers voor onafhankelijke kandidaten zullen waarschijnlijk niet bepalen wie de nationale 'popular vote' wint, maar ze kunnen wel van invloed zijn op de uitslag van het Kiescollege in een of meer 'battleground states'.

Nu het grootste deel van links en de bredere progressieve bewegingen, waaronder de vakbonden, steun geven aan Biden, laten de meeste socialisten en progressieven hun eigen stemmen en eisen buiten de verkiezing. Als links en haar eisen uit de campagne verdwijnen, verdwijnt de identiteit van links als een duidelijk alternatief uit het bewustzijn van het publiek, inclusief activisten in progressieve bewegingen die deel zouden moeten uitmaken van een onafhankelijk socialistisch links.

De hele politieke dynamiek verschuift naar rechts, omdat de centristische Democraten progressieve kiezers voor lief nemen en meer conservatieve kiezers aanspreken.

Dus als we al deze overwegingen tegen elkaar afwegen, denk ik dat socialisten de campagne van Jill Stein voor de Groene Partij moeten steunen om onafhankelijke linkse politiek te promoten als alternatief voor deze rechtse dynamiek die voortvloeit uit het stemmen op de Democraten voor ‘het minste kwaad’. Ik zie het meer als een stem om de Groene Partij te steunen als de enige nationale onafhankelijke partij ter linkerzijde dan als een stem voor Jill Stein als kandidaat.

Risico's op verlies en 'veilige staten'

Het risico dat de stemmen van Stein de verkiezing voor Biden 'bederven' en Trump kiezen is heel klein. De uitslag en dus de stemmen van het Kiescollege staan niet ter discussie in 44 veilige staten (inclusief Washington D.C.). Biden en Trump zullen niet eens campagne voeren in die staten.

Biden en Trump concurreren in zeven 'battleground states': Arizona, Georgia, Michigan, Nevada, North Carolina, Pennsylvania en Wisconsin. Een stem op Stein in de veilige staten zou dus niet controversieel moeten zijn voor socialisten die een onafhankelijke linkse politiek voorstaan.

In de slagveldstaten hebben veel linkse partijen het gevoel dat ze hun mond moeten houden en op Biden moeten stemmen om Trump tegen te houden. Hoewel ik het niet eens ben met die keuze, ga ik niet veel moeite doen om mensen in die staten die defensief op Biden willen stemmen om Trump tegen te houden, proberen te ontmoedigen. Ik wil alleen zeggen dat ik op de Groene Partij stem om mijn steun te betuigen aan een alternatief voor het tweepartijenstelsel dat ons zulke ellendige keuzes geeft.

Ik denk wel dat we moeten waarschuwen dat Trump en de Republikeinse Partij van nu een neofascistisch gevaar zijn voor de democratie met hun autoritaire, racistische, mysognistische, xenofobe en gewelddadige uitspraken en acties.

We moeten realistisch en geloofwaardig zijn door te erkennen dat de stem van de Groenen het verschil kan maken tussen de verkiezing van Biden of Trump in het Kiescollege. Het is geen risico in de 44 veilige staten, maar het zou kunnen gebeuren in een of meer van de zeven slagveldstaten.

De meeste Groene kiezers zijn Groene kiezers, geen eigenzinnige Democraten. De meeste Groene kiezers zijn onherstelbaar verloren voor de Democraten. Ze vormen een harde kern van ongeveer 500.000 mensen, afgaande op de partijregistratiecijfers en de stemmen in de laatste drie presidentsverkiezingen.

De meeste Groene kiezers zijn voormalige Democraten die walgen van de Democraten en die merken dat de Democraten tegen hen strijden op gebieden die hen na aan het hart liggen, van universele gezondheidszorg en betaalbare huisvesting tot klimaatactie en het beëindigen van de Amerikaanse aanvalsoorlogen, van Vietnam tot Irak tot Gaza. De Democraten zijn deze Groene kiezers voorgoed kwijt.

De bewering dat Stein Hillary Clinton de verkiezingen van 2016 heeft gekost, houdt geen stand in het licht van de feiten. De exit poll van 2016 toonde aan dat als Stein zich niet kandidaat had gesteld, 61 procent van haar kiezers niet zou hebben gestemd en slechts 25 procent op Clinton zou hebben gestemd en 14 procent op Trump. Als je die cijfers toepast op de drie staten waar de stemmen van Stein groter waren dan de verschilmarge tussen Clinton en Trump – Wisconsin, Michigan en Pennsylvania – dan zou Trump die staten nog steeds hebben gewonnen.

Wat Biden doet is veel belangrijker dan wat Stein doet. De verkiezing hangt af van de vraag of de Democraten hun meerderheidsbasis naar de stembus kunnen mobiliseren ondanks het flauwe centrisme van de partij. De Trump-basis is kleiner, maar energieker, enthousiaster en meer toegewijd.

Een verknipt systeem hervormen

Het Kiescollege is ook veel problematischer dan de kandidatuur van Stein. Biden won de ‘popular vote’ in 2020 met meer dan 7 miljoen stemmen, met een absolute meerderheid van 51,3 procent tegen 46,8 procent voor Trump.

Als slechts 21.462 stemmen in Arizona, Georgia en Wisconsin van Biden naar Trump waren gegaan, zouden de kiesmannen gelijk hebben gestemd. De presidentsverkiezingen zouden dan naar het Huis zijn gegaan voor een beslissing van één staat met één stem, waarbij de Republikeinen een meerderheid van 26 afvaardigingen van staten zouden hebben gecontroleerd. De Republikeinen hebben de ‘popular vote’ maar één keer gewonnen in de 36 jaar sinds 1988. De enige manier in de 21e eeuw waarop Republikeinse presidenten voor het eerst zijn gekozen – George W Bush in 2000 en Donald Trump in 2016 – was door het Electoral College, na het verliezen van de ‘popular vote’.

Je zou denken dat de Democraten zich zouden realiseren dat ze een probleem hebben en campagne zouden voeren om het Kiescollege af te schaffen. Stein kan niet de schuld krijgen van het antidemocratische Kiescollege. Haar verkiezingsprogramma roept op tot de afschaffing ervan en vervanging door een nationale volksstemming met behulp van 'stemmen op basis van gerangschikte keuze'.

Daarom geloof ik dat we prioriteit moeten geven aan het veranderen van het kiesstelsel naar een gerangschikte keuze en evenredige vertegenwoordiging, zodat links een eerlijk en evenredig deel van de vertegenwoordiging en macht in de regering kan winnen.

Het Kiescollege illustreert het probleem van het ‘winner-take-all’-verkiezingssysteem dat een tweepartijenstelsel produceert dat uitdagers van links marginaliseert als 'verspillers'. We hebben een antwoord op het verspillersprobleem: stemmen op basis van gerangschikte keuze voor uitvoerende functies met één zetel, zoals de president, en proportioneel stemmen op basis van gerangschikte keuze in districten met meerdere zetels voor proportionele vertegenwoordiging in wetgevende organen.

Door het verspillersprobleem te elimineren en daarmee ook 'gerrymandering' , is een wijdverspreide invoering van het stemmen op basis van gerangschikte stemmen een hervorming die het uitsluitende tweepartijenstelsel kan vervangen door een inclusief meerpartijenstelsel.

Het goede nieuws is dat we deze veranderingen steeds sneller doorvoeren. In 2000 waren er slechts twee gemeenten die nog steeds gebruik maakten van proportionele stemming op basis van gerangschikte stemmen (ook bekend als de enkele overdraagbare stem), een erfenis van de hervormingen uit de Progressieve periode van de jaren 1920 tot 1940, toen twee dozijn steden proportionele stemming op basis van gerangschikte stemmen invoerden.

Tegen 2020 waren er twee dozijn rechtsgebieden die gebruik maakten van 'stemming op basis van gerangschikte stemmen'. Nu, in 2024, zijn er meer dan 50 jurisdicties, waaronder twee staten, en verschillende gevallen van proportioneel gerangschikt stemmen, waaronder Portland, Maine en Portland, Oregon. Stemming op basis van gerangschikte keuze staat in november op het stembiljet door initiatiefaanvragen in zes staten – Alaska (intrekking), D.C., Colorado, Idaho, Nevada en Oregon. Stemming op basis van gerangschikte keuze is bezig aan een reeks van 27 overwinningen op rij in stembusinitiatieven.

Stemming op basis van gerangschikte keuze is een hervorming die we aan het winnen zijn. Wat iemand ook denkt over hoe we moeten stemmen voor het presidentschap in 2024, ik hoop dat we het er allemaal over eens zijn dat we de beweging voor het stemmen op basis van gerangschikte keuze moeten steunen en, binnen die beweging, moeten pleiten voor proportioneel stemmen op basis van gerangschikte keuze voor wetgevende organen.

Verzet opbouwen

Waar we het hopelijk ook allemaal over eens zijn, is dat als Trump wint, we onmiddellijk massaal publiek verzet moeten opbouwen en in stand houden tegen het repressieve en reactionaire beleid van zijn regering.

Na 11 september verdampten sociale bewegingen, met name de opkomende beweging voor mondiale rechtvaardigheid of ‘andersglobalisering’ tegen de door bedrijven geleide internationale handel en financiële instellingen. Mensen waren bang en gedemoraliseerd door repressieve wetgeving zoals de PATRIOT Act en het wijdverspreide jingoïsme ter ondersteuning van wraakoorlogen en regimeverandering in Afghanistan en Irak.

Door die afwezigheid van oppositie had de regering Bush twee jaar de tijd om steun op te bouwen voor haar invasie in Irak voordat de oppositie in actie begon te komen. We kunnen ons geen soortgelijke vertraging van de oppositie veroorloven nu de regering Trump begint met de beloofde vervolging van politieke tegenstanders, de zuivering van duizenden ambtenaren, de deportatie van miljoenen immigranten zonder papieren, grote belastingverlagingen voor de rijken betaald door zware bezuinigingen op sociale programma's, versnelling van de exploitatie van fossiele brandstoffen en de opwarming van de aarde, een federaal verbod op abortus en veel andere reactionaire beleidsmaatregelen.

We zullen zulke maatregelen, die de grote meerderheid van de Amerikanen niet willen, politiek onmogelijk moeten maken door massaal verzet op straat en in elk mogelijk openbaar forum.

Howie Hawkins is al lange tijd activist van de Groene Partij en haar presidentskandidaat voor 2020, en is ook lid van Solidarity en het Solidariteitsnetwerk voor Oekraïne.

Dit artikel stond op de site van Solidarity. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.