Er is niets retorisch, tendentieus of partijdig aan de aanvraag bij het Internationaal Gerechtshof (IG) waarin Zuid-Afrika Israël beschuldigt van genocide in Gaza.

Het 84 pagina's tellende document is zorgvuldig opgesteld door internationale experts op het gebied van genocide. Het staat vol met ondersteunend bewijs. Het is zorgvuldig juridisch beargumenteerd. Het maakt een overweldigende zaak met koude, brute, harde feiten.

Het erkent dat Hamas verantwoordelijk was voor de gruwelijke oorlogsmisdaden tegen burgers in het zuiden van Israël op 7 oktober, maar zegt dat niets wat die dag plaatsvond kan rechtvaardigen wat er de afgelopen drie maanden elke dag is gebeurd tegen de bevolking van Gaza als geheel.

De aanvraag zet de onweerlegbare zaak uiteen dat de intentie, het beleid en de acties van de staat Israël, zoals uitgedrukt door verklaringen van de houders van de hoogste politieke functie in het land en door de acties en het gedrag van zijn soldaten, genocidaal zijn en gericht tegen de Palestijnen in Gaza als groep.

Het document rangschikt de stortvloed aan bewijs van voorbedachte genocide in zeven hoofdcategorieën. Het is de moeite waard om ze op te sommen:

1. De omvang van het aantal doden, dat nu meer dan 22.000 bedraagt, waarvan 70 procent vrouwen en kinderen.

2. De wrede en onmenselijke behandeling van grote aantallen burgers, waaronder kinderen, die zijn gearresteerd, geblinddoekt en gedwongen om zich uit te kleden en buiten in de kou te wachten, voordat ze naar onbekende locaties werden gebracht.

3. Het voortdurend niet nakomen van beloften over veiligheid, waarbij Israël gebieden bombardeert die het in folders aanraadde aan bewoners om naartoe te vluchten.

4. Het onthouden van toegang tot voedsel en water, een beleid dat de bevolking van Gaza aan de rand van de hongersnood heeft gebracht.

5. Het onthouden van toegang tot adequaat onderdak, kleding en hygiëne; de aanval van Israël op de gezondheidszorg heeft ervoor gezorgd dat slechts 13 van de 36 ziekenhuizen nog gedeeltelijk functioneren, waarbij Israëlische troepen het gemunt hebben op ziekenhuisgeneratoren, zonnepanelen, zuurstofstations, watertanks, ambulances, medische konvooien en eerstehulpverleners.

6. De vernietiging van het Palestijnse leven in Gaza ‒ de steden, huizen, flatgebouwen, infrastructuur, universiteiten en cultuur.

7. Als laatste, maar zeker niet de minste, zijn er de uitingen van genocidale bedoelingen tegen het Palestijnse volk door staatsfunctionarissen, waaronder de verwijzingen van premier Benjamin Netanyahu naar het Bijbelse verhaal van de totale vernietiging van Amalek door de Israëlieten, de verklaring van president Isaac Herzog dat ’een hele natie daarbuiten verantwoordelijk is’, en de bewering van minister van Defensie Yoav Gallant dat Israël vocht tegen ’menselijke dieren’.

Bloedbaden nu

Vooral Giora Eiland, voormalig hoofd van de Israëlische Nationale Veiligheidsraad en adviseur van de regering, speelt een grote rol bij het onder woorden brengen van wat Israël aan het doen is.

Eiland beschreef het bevel van Israël om water en elektriciteit naar Gaza af te sluiten in een online dagboek: ’Dit is wat Israël is begonnen te doen ‒ we snijden de toevoer van energie, water en diesel naar de Strook af ... Maar dat is niet genoeg. Om het beleg effectief te maken, moeten we voorkomen dat anderen hulp geven aan Gaza ... De mensen moeten verteld worden dat ze twee keuzes hebben: blijven en verhongeren, of vertrekken. Als Egypte en andere landen liever hebben dat deze mensen in Gaza omkomen, dan is dat hun keuze.’

Er zijn twee kenmerken van de IG-aanvraag die aandacht verdienen.

Het eerste is dat ‒ in tegenstelling tot het zoeken naar genoegdoening voor de meest beruchte gebeurtenissen uit de recente geschiedenis, zoals de killing fields van Cambodja, de Rwandese genocide of Servische oorlogsmisdaden ‒ de aanvraag betrekking heeft op een genocide die nu plaatsvindt.

Het gebeurt elke dag en zal blijven plaatsvinden als er geen externe macht of rechtbank ingrijpt. De urgentie van deze aanvraag bij het IG is dwingend.

Maar bijna net zo belangrijk is het land dat deze aanvraag indient. Zowel Zuid-Afrika als Israël zijn gebonden aan de statuten van het IG en beiden zijn partij bij het Genocideverdrag.

Belangrijker nog is dat geen enkel land meer heeft gedaan dan Zuid-Afrika om te bewijzen dat een bevrijdingsstrijd tegen een despotisch en overweldigend machtig apartheidsregime kan slagen.

Net als Israël vandaag de dag, was het apartheidsregime in Zuid-Afrika een nucleaire macht, met een sterk leger dat gewapende opstanden verpletterde ‒ en het werd ook gesteund door alle grote westerse mogendheden.

Het apartheidsregime in Zuid-Afrika doodde zichzelf door zijn eigen daden. Als paria-staat moest het zich uiteindelijk overgeven aan de wil van de onderdrukte zwarte meerderheid.

Krimpend publiek

Israël is zich bewust van het belang van deze aanvraag en heeft hierop gereageerd door Zuid-Afrika op absurde wijze te beschuldigen van medeplichtigheid met Hamas, een groep die in het Verenigd Koninkrijk en andere landen is verboden als terroristische organisatie ‒ een bewering waarvoor geen bewijs bestaat.

Regeringsvertegenwoordiger Eylon Levy beschuldigde Zuid-Afrika ervan ’crimineel medeplichtig’ te zijn aan de ’genocidecampagne’ van Hamas tegen het Israëlische volk.

’De staat Israël zal voor het Internationaal Gerechtshof in Den Haag verschijnen om de absurde bloedfabel van Zuid-Afrika te ontkrachten,’ zei hij. ‘Hoe tragisch dat de Regenboognatie die er prat op gaat racisme te bestrijden, pro deo zal vechten voor anti-joodse racisten.’

Levy lijkt vergeten te zijn wat hij in augustus schreef tegen Israëls eigen fascist, minister van Nationale Veiligheid Itamar Ben Gvir, toen hij er bij de premier op aandrong om hem te ontslaan.

’Waarom, waarom doet het kantoor van de Israëlische premier zo zijn best om Hasbara te doen voor de veroordeelde terreur-aanhanger Ben Gvir in plaats van hem te ontslaan? Ik wou dat ik Netanyahu's woordvoerder buitenlandse media was, zodat ik uit protest ontslag kon nemen,’ schreef Levy.

Nu is Levy een woordvoerder van de regering, die het werk van Ben Gvir voor hem doet. Maar Levy's publiek krimpt en naar hem luisteren wordt een minderheidssport.

Dat weerhield Israëls belangrijkste medestanders er niet van om de zaak van Zuid-Afrika te verwerpen, nog voordat die in Den Haag is behandeld. De woordvoerder van de Nationale Veiligheidsraad van het Witte Huis, John Kirby, beschreef de zaak van Zuid-Afrika als ’ongegrond, contraproductief en volledig zonder enige feitelijke basis’. En de voormalige Britse premier Boris Johnson veroordeelde een zelfstandig onderzoek van de Metropolitan Police naar de oorlogsmisdaden van Israël en klaagde over de ’zorgwekkende politisering’ van de politie.

Toch slaagt Israël er niet in om zijn boodschap over te brengen, omdat andere landen ‒ zoals Maleisië, Turkije en vele andere ‒ zich achter Zuid-Afrika scharen. De meeste landen in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties hebben tegen Israël gezegd dat het onmiddellijk moet stoppen met zijn campagne in Gaza.

In feite doet geen enkel land meer om Israël te delegitimeren dan de Israëlische staat zelf.

'Vrijwillige' hervestiging

Je hebt geen rechtenstudie nodig om te begrijpen wat er aan de hand is. Om een idee te krijgen van wat Israël dagelijks uitstoot aan haatzaaiende taal, hoef je alleen maar te kijken en luisteren naar de video's van soldaten, zangers, artiesten en politici. Ze zijn niet langer een randgroep. Ze vertegenwoordigen wat de mainstream van Israël denkt.

Ze zijn genocidaal, racistisch en fascistisch geworden als ze het over Palestijnen hebben ‒ zonder schaamte. Ze zijn trots op ‒ en maken grapjes over ‒ hun racisme en doen weinig om het te verbergen.

Was dit racisme een recente creatie, of sluimerde het in de donkere hoeken van het discours achter de ‒ duidelijk valse ‒ attributen van een open liberale westerse democratie?

Dat is niet een vraag die de ervaren Israëlische journalist Gideon Levy eerlijk kan beantwoorden.

Levy vertelde journalist Owen Jones, naar aanleiding van een opiniepeiling waaruit bleek dat de meeste Israëli's de etnische zuivering van Gaza steunden, dat Israël nu een land is dat hij niet langer erkent.

’Het is een van de twee [opties]: Of dat is het echte gezicht van Israël en de aanval op de 7e heeft het gelegitimeerd om boven te komen, of de 7e heeft echt dingen veranderd,’ zei Levy. ’Ik weet niet welke van de twee waar is, maar ik blijf denken, als één aanval ‒ hoe barbaars het ook was, en het was barbaars ‒ als één aanval zoveel Israëli's ertoe drijft om onmenselijk te worden ... stel je dan eens voor wat het doet met Palestijnen die tientallen jaren onder die aanvallen leven.’

Zoals Levy erkent, zijn de meeste Israëli's blind voor wat hun staat in Gaza doet. Ze maken er geen geheim van dat ze zoveel mogelijk van Gaza willen vernietigen.

Achter de schermen voeren hoge functionarissen naar verluidt geheime gesprekken met Congo over de ’vrijwillige’ hervestiging van Palestijnen uit Gaza. Saoedi-Arabië, Irak en andere staten werden al lang voor de Hamas-aanval benaderd met hetzelfde beleid in gedachten.

Die zorgvuldig geregelde contacten kunnen niet worden opgevat als een reactie op een trauma, en ook zijn ze niet slechts het geesteskind van mensen als Ben Gvir of minister van Financiën Bezalel Smotrich. Het leegmaken van Palestina is een diep verankerde langetermijnstrategie.

Als die niet wordt gestopt, zal Israël op dezelfde weg doorgaan, ongeacht wat er met Hamas gebeurt.

De weg vooruit

Maar zelfs op dit specifieke punt geeft de geschiedenis geen steun aan een beleid dat gericht is op het vermoorden van verzetsleiders.

De moord op de plaatsvervangend leider van Hamas, Saleh al-Arouri, in Beiroet wordt vergeleken met de jacht van de Mossad op de planners van het bloedbad tijdens de Olympische Spelen in München in 1972.

Maar het gericht vermoorden van Palestijnse leiders is niets nieuws en het is ook duidelijk niet succesvol. De verlichting die het Israël biedt is strikt tijdelijk.

Bijna twintig jaar geleden richtte Israël op Ahmed Yassin, een verlamde man in een rolstoel, met raketten die werden afgevuurd vanuit een helikopter, toen hij naar een moskee werd gereden voor het ochtendgebed.

Slechts twee jaar na zijn dood won Hamas de eerste vrije verkiezingen in Palestina sinds jaren. Zowel politiek als militair is Hamas vandaag de dag onvergelijkbaar groter, krachtiger en populairder dan de organisatie die Yassin oprichtte.

Twintig jaar geleden had Hamas nooit drie maanden van voortdurende bombardementen kunnen weerstaan en nog steeds raketten kunnen afvuren die Tel Aviv bereikten. Haar strijders hadden nooit de slachtoffers kunnen maken die het Israëlische leger nu lijdt.

Het vermoorden van Hamas-leiders zal alleen maar een nieuwe generatie verzetsleiders aanmoedigen om naar voren te komen, waarbij elke generatie krachtiger is dan de vorige. Anders denken is dromen. En Israël richt zich ook op de mensen met wie het ooit moet onderhandelen.

De voormalige Britse minister voor het Midden-Oosten en inwoner van Zuid-Afrika, Peter Hain, heeft gezegd dat vredesbesprekingen met Hamas de enige weg vooruit zijn voor Israël en zijn bondgenoten.

’Ik schrijf dit vanuit Kaapstad, waar fatsoenlijke Zuid-Afrikanen van alle rassen en geloofsovertuigingen hun minachting uitspreken over wat zij zien als het meten met twee maten door leiders uit het noorden van de wereld ‒ ze willen steun voor Oekraïense zelfbeschikking, maar zijn medeplichtig aan de ontkenning van Palestijnse zelfbeschikking en medeschuldig aan de horror in Gaza,’ schreef hij in The Guardian. ’De geopolitieke breuk met het mondiale zuiden wordt dieper en zal Washington, Londen en Brussel duur komen te staan in een steeds turbulentere wereld.’

Dit zijn woorden die elke westerse leider die Israël toestaat door te gaan met massamoord zich niet kan veroorloven te negeren.

Het Internationaal Gerechtshof heeft ingestemd met een hoorzitting op 11 en 12 januari om het verzoek van Zuid-Afrika om een dringende uitspraak te bespreken. Geen hoorzitting bij het Wereldgerechtshof in Den Haag is urgenter. Het lot van die bedreigde diersoort die internationale gerechtigheid heet, hangt ervan af.

Dit stuk stond op Middle East Eye. Vertaling redactie Grenzeloos.