Naar aanleiding van een juridisch onderzoek naar criminele praktijken bij tien gefailleerde banken –die sinds dat faillisement door de regering worden beheerd– begonnen internationale investeerders plotseling massaal Turkse overheidsobligaties en aandelen te verkopen. Omdat veel meer banken hierdoor om dreigden te vallen ontstond internationale paniek. En dit te meer omdat de regering van het tezelfdertijd ook in grote financiële problemen verkerende Argentinië eveneens bij het IMF om extra liquide middelen aanklopte. Met de nachtmerrie van de zich snel uitbreidende Azië-crisis uit 1997 nog vers in het geheugen kwam het Fonds snel over de brug. Sindsdien is de crisissfeer weer uit de lucht: opgelucht haalt de internationale gemeenschap adem.
Maar dit soort ‘hulp’ van het IMF is nooit gratis. Het is een lening en die moet worden terugbetaald, met een stevige rente. Dat geld moet uit extra bezuinigingen of nieuwe belastinginkomsten komen. Nadat de winsten jarenlang zijn geprivatiseerd worden nu –zoals zo vaak bij banken– de verliezen gesocialiseerd. En er zijn meer kosten, want het IMF stelt zoals altijd aanvullende eisen. In de op 18 december getekende Letter of Intent aan het Fonds legt de Turkse regering –toch al een braaf jongetjes in de neoliberale klas– zich vast op stricte fiscale discipline, nieuwe bezuinigingen, en extra privatiseringen van onder andere de Turkse telecom- en luchtvaartmaatschappij. Volgens artikel 38 van de overeenkomst wordt daarmee in 2001 6-7 miljard dollar opgehaald, ruim drie procent van het bruto nationaal produkt. Dat bedrag belooft de Turkse regering volledig te gebruiken voor het verminderen van de nationale schuld.

De erosie van vertrouwen van investeerders in het financiële systeem van Turkije blijkt zo gestopt door de broekriem van de Turkse bevolking aan te trekken en extra publiek tafelzilver te verkopen.