Borderless

9 December 2019

Take Me Somewhere Nice – een overbodige film?

De film Take Me Somewhere Nice heeft de bioscopen bereikt én het festival van Cannes. Terecht? Na de vertoning op het Internationaal Film Festival van Rotterdam (IFFR 2019) was het oordeel in Grenzeloos niet mals: Overbodig! Inmiddels zijn elders heel wat positiever recensies verschenen. We zetten daarom nu die meningen tegenover elkaar.

Diepgang?

In februari van dit jaar koos de jury van het IFFR de film Take Me Somewhere Nice tot beste Tiger van het festival. Na het zien van de film schreef Grenzeloos, onder het kopje ”Overbodig”: “Om te beginnen de jury-keuze Take Me Somewhere Nice. Onbegrijpelijk, die keuze. Een road-movie van de Nederlands-Bosnische filmmaker Ena Sendijarevic over een meisje dat vanuit Nederland op (be)zoek gaat bij haar zieke vader in Bosnië. Eén en al cliché. Ja, er wordt wat in gereisd, gekotst, gevochten, geneukt, een reiskoffer verwisseld (ha! Heroïne in de nieuwe koffer!), maar van enige ontwikkeling in de personages, landschappen en culturen is geen enkele sprake. Een overbodige film. Waarschijnlijk had Ena best goede bedoelingen, maar zonder een scenario-schrijver met enige diepgang is het niks geworden en valt voor de toekomst het ergste te vrezen. Overbodigheid!”

Vragen

VPRO-Cinema (25 mei 2019) denkt er duidelijk anders over. De film krijgt na een interview met de maakster drie sterren. Het zou gaan om een “absurdistisch drama” over “drie hoofdpersonages, die elk op hun manier zoeken naar hun eigen plek in de wereld”. Die personages zijn het meisje Alma, haar neef Emir en diens vriend Dennis, “twee lanterfanters eersteklas”, later ook wel omschreven als “even bokkige als speelse tieners, opererend in kleurrijke, surrealistische decors”.  In het interview met Ena Sendijarevic blijkt dat “ze wil met haar werk iets zeggen over identiteit, over privilege, over Oost en West, over wat het betekent om migrant te zijn” en “ze wil dat in een geheel eigen filmtaal doen”. Verderop voegt ze daaraan toe: “In hoeverre komen meningen nou daadwerkelijk uit onszelf? Dat is een vraag die ik wil oproepen.”

Nóg een vraag

In de Filmkrant (mei 2019) worden dezelfde vragen opgeworpen. Er wordt er zelfs nog één aan toegevoegd: “is het leven een weg richting de dood of is het een weg van continue wedergeboorte”.  De Filmkrant is ook positief en jubelt zelfs: “Met dit speelfilmdebuut van Ena Sandeijarevic is Nederland een bijzonder getalenteerde, absurdistische filmmaker rijker – olé!” Want wat heeft zij gemaakt? “Een vervreemdende zwerfmovie door een zuurstokroze, mintgroen en pastelkleurig, maar ogenschijnlijk vergeten en verloren Bosnië. Een eigenzinnige en hypergestileerde film met veel gevoel voor melancholie en ongemak”.

Too much!

 En passant komen er in en om de beide interviews met Ena nogal wat ‘grote’ namen voorbij: VPRO-Cinema noemt Martin Parr en Wes Anderson, de Filmkrant komt met Bertolt Brecht, Robert Bresson, Jan Svankmajer, Hannah Arendt, Jim Jarmusch, David Lynch en Roy Anderson. 

Wat een vragen, wat een pretenties! Too much!  Eigenlijk is het schandalig dat niemand  debutante Ena heeft gewaarschuwd voor een ‘veel te veel’. Jammer dat dit ook niet achteraf gebeurt, met het oog op de toekomst. Ze wil te veel en grijpt te hoog. Daarom grijpt ze mis. Vanwege ‘alles’ komt ‘niets’ uit de verf. Take Me Somewhere Nice is een lege film geworden. Overbodig!

 

Soort artikel: 

Add new comment

Plain text

  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.
Uw reactie zal niet meteen verschijnen, deze wordt eerst goedgekeurd door de beheerder.
To prevent automated spam submissions leave this field empty.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.

Reageren