Die leus - die zijn populariteit vooral dankt aan zijn ‘multitoepasbaarheid’ - drukt precies uit waar het bij internationale solidariteit om gaat: Niet onze hulp aan hen die het zo zwaar en moeilijk hebben, maar het bewustzijn dat het gaat om verschillende aspecten van een en dezelfde strijd. Hun strijd en onze strijd.
Maar even oud als de leus is het misverstand dat we er daarmee zijn. Dat het benoemen van ‘hun’ strijd als de ‘onze’ ons vervolgens van de plicht ontslaat om na te denken over de precieze inzet en vorm van de strijd. Onder het aanroepen van internationale solidariteit wordt maar al te vaak het eigen politieke denken stopgezet, en de eigen politieke keuze ontlopen.
Dan verandert politieke solidariteit in blinde solidariteit en worden politieke ontsporingen goedgepraat. Dan kan solidariteit met de strijd van Filippijnse volksorganisaties in de loop van de tijd veranderen in steun aan de liquidaties van linkse activisten door de CPP van José Maria Sison, of de solidariteit met het Cubaanse volk en hun revolutie in het verdedigen van Fidel Castro en de politieke elite.
Als het gaat om het verdoezelen of goedpraten van fouten van linkse organisaties is het meestal een kwestie van gemakzucht en opportunisme. ‘Het is niet aan ons om te bepalen hoe de strijd daar gestreden moet worden’ en ‘kijk eens wat de tegenstander wel niet doet’, zijn de stoplappen die dienen om het gebrek aan zelfstandig politiek denken en eigen politieke verantwoordelijkheid te bedekken.
In de huidige politieke situatie is dat gevaarlijker dan ooit. De meest zichtbare tegenstanders van het imperialisme, van het geweld van de Israëlische staat, van het oorlogszuchtige westen, zijn tevens vijanden van alle verworvenheden die wij met hand en tand verdedigen. Dan kunnen we niet volstaan met een eenvoudig ‘de vijanden van onze vijanden zijn onze vrienden’. Protesten tegen de moorden op leiders van Hamas zijn natuurlijk op zijn plaats. Maar die protesten moeten gepaard gaan met een krachtige afwijzing van iedere vorm van fundamentalisme. Want het fundamentalisme staat tegenover het ideaal van zelfbevrijding waar wij voor staan. Natuurlijk begrijpen we dat steeds meer Palestijnen, na het failliet van de Palestijnse autoriteit en het falen van linkse Palestijnse organisaties, geen andere uitweg meer zien dan het steunen van een organisatie als Hamas. Maar juist omdat we dat begrijpen proberen we hen ervan te overtuigen dat alleen een progressieve, internationalistische, seculiere weg een einde kan maken aan de ellende van de Palestijnen. Die strijd is onze strijd.