Natuurlijk is het schandelijk dat een minister bepaalt met welke vertegenwoordiger van een belangenorganisatie ze wel en niet wil spreken. En natuurlijk heeft Pronk de strijd met Verdonk verloren en daarmee niet alleen de vreemdelingen die hij geacht wordt te vertegenwoordigen maar iedereen die strijd tegen het kabinet Balkenende een slechte dienst bewezen.
Waarom heeft Pronk verloren? Vanwege de omvang van zijn ego, zoals in de pers veelvuldig is gesuggereerd? Nee, of in ieder geval niet alleen. Door zijn strategie, die - ook al is Pronk binnen de PvdA een buitenbeentje - typerend is voor de opstelling van sociaal-democraten in deze rechtse tijden.
Als Pronk door Verdonk de deur wordt uitgezet is zijn eerste reactie: stil houden, nog eens contact opnemen, want dit kan ze niet menen, dit moet een misverstand zijn. Als het conflict vervolgens toch (via Verdonk?) in de publiciteit komt is Pronks verontwaardiging er vooral op gericht dat hém dit overkomt: híj die dertig jaar lang ‘de publieke zaak heeft gediend’. Hij dreigt af te treden als voorzitter van de vluchtelingenorganisatie. Als dat ‘dreigement’ niets oplevert doet hij een beroep op de Tweede Kamer, maar zelfs zijn eigen partij steekt geen vinger voor hem uit. Dan doet hij een beroep op het kabinet, en met name op de ministers Remkes en Hogervorst waarmee hij tijdens paars zo goed op kon schieten. Ook die reageren niet.
Tot slot, als niemand het voor hem heeft opgenomen, maakt Jantje bekend dat hij toch aanblijft, omdat de vluchtelingenorganisaties hem dat gevraagd hebben en omdat minister Verdonk gezegd had dat het goed zou zijn als hij aftrad. En zo komt Verdonk op alle vlakken als winnaar uit de strijd.
Pronk heeft niet begrepen dat de tijd waarin het dreigen met aftreden of een moreel beroep op rechts voldoende was om als sociaal democraat overeind te blijven ver achter ons ligt. Hij heeft niet begrepen dat het in de politiek in Nederland inmiddels om meer gaat dan de boel een beetje bij elkaar houden. Hij heeft niet begrepen dat het kabinet Balkenende er werkelijk op uit is om fundamentele zaken in ons land te veranderen, en dat ze daar de PvdA niet bij nodig hebben.
En ook zijn partij lijkt dat niet te begrijpen. Partijleider Wouter Bos gaat er vanuit dat hij het beste zo stil mogelijk kan blijven en wachten tot hij weer mee mag doen. Dat ondertussen de verzorgingsstaat steeds verder wordt afgebroken en het vertrouwen van de bevolking in ‘de politiek’, en in de sociaal-democratie steeds verder daalt lijkt niet door te dringen bij deze vreemdelingen in eigen land.