Op zaterdag 28 oktober waren 600 mensen aanwezig op de trefdag georganiseerd door het Vlaamse ‘Comité voor een Andere Politiek’ en het Waalse ‘Une Autre Gauche’. Een aantal dat de verwachtingen van enkele honderden eer aan deed of zelfs overschreed. De dag werd geopend door toespraken van allerhande ‘kopstukken’ zoals Tiny Mast (Witte Marsen), Raoul Marc Jennar (Franse Collectieven tegen de EU-Grondwet), Mon Steyaert (mede-oprichter van Agalev) en natuurlijk Jef Sleeckx, één van de initiatiefnemers en oud-parlementariër voor de SP.a. Maar het grootste deel van de middag werd in beslag genomen door de twaalf werkgroepen met thema’s als werk, ecologie en internationale solidariteit waar het programma van de nieuwe beweging (verder) uitgewerkt diende te worden. Na de werkgroepen volgden nog een restje sprekers van de ochtend, een verslag van de werkgroepen en een stemming over drie moties waarin stelling werd genomen tégen een neoliberale politiek, tégen de vorming van een politieke partij op 28 oktober zelf en vóór verkiezingsdeelname als beweging. Veel discussie was er niet over de moties, ze werden alledrie met een overgrote meerderheid aangenomen. Jef Sleeckx zegt hier later verontschuldigend over: “Daar hadden we vooraf grondig over gedebatteerd.”

Reacties
Een korte samenvatting van het verloop van de dag is zo gemaakt, maar was de dag nu een succes? Volgens de SAP-POS, de Belgische zusterorganisatie van de SAP, zeker: “Het gaat om een historische gebeurtenis voor de radicale linkerzijde in België. Het is al een hele tijd geleden dat de oprichting van een nieuwe politieke beweging op zoveel belangstelling en medewerking kon rekenen.” De LSP (zusterorganisatie van Offensief) vind ook dat de dag een succes was, maar signaleert ook beperkingen: “het potentieel is er, de beweging wordt opgebouwd, normaal wordt aan verkiezingen deelgenomen en in principe gaan we naar een democratisch congres, maar helaas werd geen datum afgesproken. Tot dan beschikken we niet over een democratische structuur, niet over een programma, zelfs niet over krachtlijnen en evenmin over een leiding.” Raf Verbeke, actief binnen het CAP in Gent, vindt ook dat 28-10 een succes was: “qua opkomst (…) en qua besluitvaardigheid omdat een motie is aangenomen die uitzicht biedt op een nieuwe politieke formatie voor diegenen die na de EU-grondwet en het generatiepact met Verhofstadt willen afrekenen”. Maar het blijft volgens hem wel “aartsmoeilijk om een programma en een structuur uit te werken voor de lange termijn die in de actie en in de verkiezingen de polarisatie naar links kan doen kantelen.”
Opvallend is dat de reguliere media de conferentie links hebben laten liggen. De Standaard heeft een artikel gewijd aan 28-10, maar daarmee was de kous wel af. Televisiestations hebben het helemaal laten afweten. Of dat te wijten is aan een gebrekkig persbeleid dan wel aan een keuze van de media zelf, is niet duidelijk. Het zal in ieder geval moeilijk worden om de publiciteit te krijgen die dergelijke initiatieven nodig hebben om bekend te worden bij het grote publiek. De vakbondspers, de eerste doelgroep van vooral de Vlamingen, heeft immers ook in alle talen gezwegen.

Dynamiek
Het zal moeilijk worden de komende maanden een dynamiek van de grond te krijgen op eigen kracht. Want ook al is 600 mensen een hoop, het leken toch vooral oude bekenden en mensen georganiseerd in een politieke stroming te zijn. De ‘belofte’ dat op 28 oktober een relevante hoeveelheid vakbondsmensen zich achter het initiatief zou scharen, bleek niet te kunnen worden ingelost en daarmee is de basis van het initiatief vrij smal. Want hoe oneerlijk het in zekere zin ook is, een verkiezingsalternatief links van de sociaal-democratie krijg je niet van de grond met alleen de goodwill en volharding van (de kleinste delen van) radicaal-links en drie sociaal-democraten. Mensen zijn er nodig en ideeën - handenvol. Feesten en discussies tot diep in de nacht, muziek en lawaai, theoretische bespiegelingen en acties. In plaats daarvan zagen we een ‘open microfoon’ die van te voren vol was gepland, een plenaire discussie die geen discussie mocht worden en een voorzitter - wat deden die andere vier mensen toch achter de tafel? - met ongetwijfeld veel talent, maar niet voor het begeleiden van een conferentie. 28 oktober was dus een dag die niet mocht mislukken en daarom ook niet kon mislukken, maar of daar de linkse beweging in België mee geholpen is?