De leiders van de westerse liberale regeringen – Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk en Canada – hebben anderhalf jaar gewacht tijdens de genocidale oorlog van het zionistische leger tegen het gemartelde volk van Gaza, voordat ze met merkbare schroom begonnen te protesteren tegen de ijver waarmee de staat Israël die gruwelijke slachtpartij begaat. Maar hun gedrag maakt alleen maar duidelijk hoe stil ze eerder waren, stil als het graf, en zelfs dat ze gewoon meewerken met de zionistische regering. Ze hebben allemaal de kant van de regering Biden gekozen, niet alleen door de hernieuwde invasie van de Gazastrook goed te praten, maar ook door elke oproep tot een ‘staakt-het-vuren’ – in dit geval een einde aan de genocide – af te wijzen.

Dat patroon ging een aantal maanden door, totdat ze zich begonnen te schamen voor hun schandelijke houding tegenover de woede van het volk over de slachting, die met de tijd en het toenemende aantal slachtoffers van de Israëlische moordmachine alleen maar groter werd. Zelfs toen verschilde hun standpunt niet van dat van de regering Biden, in die zin dat ze zich onthielden van openlijke kritiek op de regering van Benjamin Netanyahu of van het uitoefenen van enige echte druk op die regering. In plaats daarvan accepteerden ze de verschillende argumenten die door die regering werden aangevoerd om haar voortdurende genocide te rechtvaardigen, totdat ze zich gedwongen zagen zich te distantiëren van de nieuwe Amerikaanse regering, de regering Trump, toen duidelijk werd dat die nog medeplichtiger was aan Netanyahu dan haar voorganger.

Dit misselijkmakende tafereel is een van de meest opvallende uitingen, zo niet de meest opvallende, van wat ik tien maanden geleden 'de val van het Atlantisch liberalisme' noemde (zie 'Antifascisme en de val van het Atlantisch liberalisme'). Feit is dat de genocidale oorlog die door de zionistische staat wordt gevoerd, in wreedheid en sadisme alles overtreft wat we sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt. Dat komt omdat de wreedheid en het sadisme in dit geval niet van hetzelfde soort zijn als die van uitzinnige bendes in 'achtergebleven' landen, zoals de genocides in Rwanda en Congo aan het einde van de vorige eeuw, of die in Darfur aan het begin van deze eeuw, of die van de 'Islamitische Staat' in Irak ongeveer tien jaar geleden.

Het is ook niet zoals de wreedheid en het sadisme van regeringen die als ‘barbaars’ worden bestempeld, zoals de officiële strijdkrachten in Bangladesh of de ‘Rode Khmer’-regering in Cambodja in de jaren zeventig. De wreedheid en het sadisme in Gaza worden juist gepleegd door de regering van een industrieel ontwikkeld land dat deel uitmaakt van de wereldwijde club van rijke landen die beweren de 'beschaving' te vertegenwoordigen tegenover de barbarij, zoals Netanyahu voortdurend benadrukt in zijn toespraken tot de westerse publieke opinie, als hij de oorlog beschrijft die hij voert.

Met andere woorden, we hebben hier te maken met een van de vele gevallen van genocide die zijn gepleegd in naam van de ‘beschaving’, waarvan de geschiedenis er vele kent, of ze nu zijn gepleegd in naam van de beschaving in het algemeen, of in naam van de westerse of ‘Arische’ beschaving. Voorbeelden hiervan zijn de genocide gepleegd door het Belgische kolonialisme in Congo aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw, de genocide gepleegd door het Duitse Rijk in Namibië, die gepleegd door de Jonge Turken tegen de Armeniërs en andere minderheden tijdens de Eerste Wereldoorlog, of de genocide gepleegd door nazi-Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Er is echter een belangrijk verschil tussen alle eerder genoemde genocidale oorlogen en die welke door de zionistische staat in de Gazastrook wordt gevoerd: die laatste wordt voor de hele wereld op televisie uitgezonden. De nazi's hielden de genocide op Joden en andere minderheden achter de hekken van hun vernietigingskampen verborgen, omdat die in strijd was met hun beschavingsclaims (in tegenstelling tot de verschillende genocides die gepaard gingen met hun invasie van Polen en vervolgens Rusland, die door de mist van de oorlog werden verborgen). De zionistische regering echter zet nu de genocide op de Gazanen voort, wetende dat ze blootstaat aan de ogen van de wereld.

Het is waar dat het zionistische leger opzettelijk een recordaantal journalisten in de Gazastrook heeft vermoord. Maar het leger weet heel goed dat niets de wreedheid en het sadisme van zijn strijdkrachten kan verbergen. Dat blijkt uit de walgelijke dagelijkse executies van tientallen wanhopige Gazanen die snakken naar de schamele hulp die de regering-Netanyahu en haar Amerikaanse bondgenoot hen 'genereus' toekennen. We hebben zelfs gezien dat Israëlische soldaten zelf bijdragen aan het verspreiden van beelden van de sadistische praktijken die ze begaan, in de meeste gevallen uit trots, en niet omdat ze willen dat iedereen ze ziet.

De genocidale oorlog van de zionistische staat in Gaza en de medeplichtigheid van de westerse liberale regeringen daaraan hebben enorm bijgedragen aan de opkomst van het neofascisme op mondiaal niveau, waardoor het de overhand heeft gekregen aan het hoofd van de machtigste supermacht ter wereld. De supermacht die altijd heeft beweerd de beschavingserfenis van het Atlantisch liberalisme te vertegenwoordigen, zoals die voortkwam uit de antifascistische strijd in de Tweede Wereldoorlog. Vóór de triomf van het neofascisme, en op weg daarnaartoe, hadden die oorlog en medeplichtigheid al de schande van de (altijd hypocriete) Atlantische liberale erfenis voltooid, zodat ze die erfenis van alle geloofwaardigheid beroofden die er nog aan kleefde, en zo de dominantie van haar neofascistische tegenstander stimuleerden.

Dit artikel stond op Al-Quds al-Arabi. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.