Tienduizenden mensen zijn 'verdwenen', honderdduizenden andere werden opgesloten en nog veel meer levens werden verwoest onder zijn bewind. Pinochet vernietigde alle democratische en arbeidersorganisaties in Chili en terroriseerde het land voor meer dan 17 jaar.
Op 11 september 1973 pleegde hij een coup d'etat tegen de Unidad Popular regering van president Allende en maakte daarmee met wapengeweld een einde aan een van de meest vergevorderde revolutionaire ervaringen in het Latijns-Amerika van de jaren zeventig. Omdat de Chileense revolutie, de mobilisaties, haar strijdbaarheid, het bewustzijn en de zelforganisatie van arbeiders en boeren zo diep gingen gebruikten de heersende klassen des te meer barbaarse middelen om deze te onderdrukken. Op tragische wijze herinnerde de terreur van Pinochet en zijn handlangers de arbeidersbeweging eraan dat in revolutionaire tijden de machthebbers bereid zijn het meest extreme geweld te gebruiken om hun priviliges te verdedigen en om te verhinderen dat de onderdrukten daadwerkelijk de samenleving veranderen. Het Chili van Pinochet was een laboratorium van de liberale contra-revolutie; de vernietiging van de publieke sector, grootschalige privatiseringen, deregulering en intensificatie van uitbuiting. In weerwil van de huidige domininante ideologie laat 'pinochetisme' zien dat een neoliberaal economisch beleid niet gelijk staat aan democratie en uitstekend gepaard kan gaan met een dictatuur.
Laten we nooit vergeten dat de groei van de Chileense economie gevoed werd met bloed, zweet en tranen van de bevolking. Margaret Thatcher bewijst eer aan Pinochet. Sarkozy heeft geen enkel woord over voor de slachtoffers van de dictatuur. Per slot van rekening staat iedereen in het eigen kamp. Wat ons betreft, wij spugen op zijn graf en denken aan de duizenden Chilenen die opgesloten werden, vermoord zijn en vielen in de strijd.

Dit commentaar verscheen eerder in Rouge