Het terugdringen van immigratie gaat natuurlijk niet zonder een ideologisch verhaal. Bij de asielmigratie ging dat verhaal over economische migranten die zich ten onrechte voor vluchteling uitgaven. Over huwelijksmigratie wordt gezegd dat het slecht is voor zowel de integratie als de emancipatie.

Beeldvorming
Daarbij wordt eerst gesuggereerd dat het vooral om Turkse en Marokkaanse mannen gaat die een 'importbruid' kiezen. In twee opzichten klopt dat niet: ten eerste is maar ongeveer dertig procent van alle huwelijksmigranten afkomstig uit Turkije of Marokko. Nederlanders importeren een groter aantal partners. Ten tweede is het niet zo dat het vooral de jongens zijn die een partner uit het buitenland laten komen: bij Turkse en Marokkaanse meisjes komt dat ongeveer even vaak voor.
Een ander onderdeel van de beeldvorming is dat er vaak sprake zou zijn van uithuwelijking. De bruiden hebben geen eigen keus mogen maken: zij worden onder druk van hun ouders geïmporteerd door hier wonende jongens. En als het juist de bruid is die in Nederland woont, dan wordt er misbruik van haar gemaakt door een jongen die naar Nederland wil komen uit economische motieven. De jongen wordt kortom in beide gevallen als de handelende figuur afgeschilderd, het meisje is passief. Ook dat klopt natuurlijk niet met de werkelijkheid. Veel Turkse en Marokkaanse meisjes kiezen zelf voor een partner uit het buitenland, bijvoorbeeld omdat zij daar makkelijker een behoorlijk opgeleide partner kunnen vinden. En waarom zou een meisje uit Marokko of Turkije overigens niet zelf kiezen voor verbetering van haar economische kansen door een huwelijk met iemand in Nederland?

Maatregelen
Uiteraard zijn er ook problematische voorbeelden van huwelijksmigratie. Het komt voor dat meisjes inderdaad weinig keus hebben, en het komt ook voor dat jongens bewust kiezen voor een 'importbruid' die minder weerwoord geeft dan een meisje dat in Nederland is opgegroeid.
Maar dit soort problemen wordt niet verholpen door de maatregelen die de regering nu in petto heeft.
De eerste maatregel is het verhogen van de minimumleeftijd voor huwelijksmigratie, van achttien naar 21 jaar. Bovendien moet de partner die in Nederland woont minstens 120 procent van het (volwassen) minimumloon verdienen. En ten derde moet degene die naar Nederland wil komen eerst in eigen land, op eigen kosten, een basis-inburgeringscursus volgen. Het organiseren van die cursussen wordt aan de vrije markt overgelaten.
Deze maatregelen staan op gespannen voet met een aantal mensenrechtenverdragen. Zij belemmeren immers de partnerkeuze en vrije partnerkeuze is een mensenrecht. Bovendien is er sprake van ongelijke behandeling. In de eerste plaats doordat er aan een internationaal huwelijk andere eisen worden gesteld dan aan een huwelijk met iemand uit Nederland, zoals bijvoorbeeld de inkomenseis. Een minimum-huwelijksleeftijd is toegestaan, maar die moet dan voor iedereen gelijk zijn.

Slecht voor vrouwen
Voor vrouwen pakken de maatregelen nog slechter uit dan voor mannen. Vrouwen verdienen immers gemiddeld minder, en zij werken vaker in deeltijd. Voor veel vrouwen is 120 procent van het minimumloon dus juist een grote drempel. Het is duidelijk dat emancipatie niet echt het doel achter deze plannen is: de plannen beperken immers de keuzevrijheid vooral voor vrouwen.
Als het werkelijk om emancipatie en integratie van vrouwelijke migranten zou gaan, dan zijn er veel betere maatregelen te bedenken. Om te beginnen een zelfstandig verblijfsrecht, los van de partner. Dat geeft vrouwen een veel sterkere positie in het huwelijk, en zij kunnen dan ook daadwerkelijk weg bij hun man als zij dat willen. Daarnaast moet er eindelijk een eind worden gemaakt aan alle wachtlijsten om inburgeringscursussen te volgen, en aan de wachtlijsten voor de bijbehorende kinderopvang. Bovendien moet in de inburgering voorlichting worden gegeven over de rechten van vrouwen in Nederland, het bestaan van zelforganisaties van migrantenvrouwen, en andere organisaties waar je terecht kunt bij problemen.
Het zijn geen tovermiddelen waardoor ineens alle problemen de wereld uit zullen zijn. Maar ze geven vrouwen in elk geval meer keuze, in plaats van minder.