Het sluiten van de militaire basis van de Verenigde Staten in Manta, veel meer geld voor publieke voorzieningen, het homohuwelijk, natuurbescherming; dat is slechts een greep uit de concrete verbeteringen die in de grondwet zijn vastgelegd onder druk van de sterke sociale bewegingen van Ecuador. Vanuit deze bewegingen klinkt echter stevige kritiek op de linkse president Rafael Correa, die ervan wordt beschuldigd door de knieën te gaan voor buitenlandse investeerders. Zo kregen lokale gemeenschappen aanvankelijk directe inspraak bij nieuwe olie- en mijnbouwprojecten, maar dit artikel sneuvelde. De inkomsten uit de grondstoffenwinning, met name in de oerwouden van de Amazone, heeft Correa hard nodig om zijn beloftes waar te maken.

De rechtse oppositie, gevormd door de bananenmaffia uit de kustprovincies en de conservatieve leiding van de katholieke kerk, is uiteraard niet blij met de uitslag van het referendum. Het was dan ook tegen beter weten in dat Correa in zijn overwinningstoespraak opriep tot verzoening en eensgezindheid. Toch is op straat weinig te merken van de politieke conflicten, afgezien van alle graffiti voor of tegen de grondwet en de president. Het referendum verliep rustig, misschien wel dankzij ‘la ley seca’, de wet die het gebruik van alcohol voor maar liefst drie dagen verbiedt.

Nuchter bekeken biedt de nieuwe grondwet zeker perspectieven. Maar kan Correa het vertrouwen van de sociale bewegingen terugwinnen? Anders wacht hem wellicht hetzelfde lot als drie van zijn voorgangers die de afgelopen tien jaar door middel van straatprotesten zijn verdreven.