Genua was met 200.000 mensen op zondag een groot succes. Een zaterdag van directe acties die het de autoriteiten heel moeilijk maakte en een grote demonstratie tegen het anti-vreemdelingenbeleid in Europa gingen er aan vooraf. Genua was ook een keerpunt. Wat zich in Gothenburg aankondigde, namelijk commando-achtige acties tegen de infrastructuur van de beweging en massale politie-inzet, zette in Genua door. Het gevolg: een dode en een wraakactie door de politie op een hoofdkwartier van het Genua Social Forum, de organisatie van de manifestaties.

Geweld
Genua maakt duidelijk dat de kwestie van geweld door demonstranten, serieus genomen moet worden. Het is niet goed er niet over te praten uit angst de beweging te verdelen. Als een succesvolle beweging zal de anti-globaliseringsbeweging regelmatig worden geconfronteerd met overheidsgeweld en voor de taak worden gesteld zichzelf te verdedigen. Dan gaat het niet alleen om de vraag, hoe ver je gaat met jezelf te verdedigen. Maar ook welke gevolgen dat heeft voor de mogelijkheid de beweging te verbreden (want geweld zonder verbreding is zelfmoord). Wezenlijk is dat de beweging onder democratische controle staat, zodat zoveel mogelijk mensen kunnen meepraten over zaken die de hele beweging aangaan.

Naar Brussel
In de opmaat naar Brussel, probeerden verschillende organisaties soms concurrerende initiatieven te nemen. De daaruit voortkomende chaos was misschien niet altijd even verheffend, maar wel begrijpelijk. Er waren immers verschillende ervaringen opgedaan en verschillende conclusies getrokken. Zeker in Nederland is de beweging niet zo groot dat samenwerking van de verschillende groepen vanzelf wordt afgedwongen door druk van onderop.
Een conclusie is dat de anti-globaliseringsbeweging lokaal geworteld moet zijn. Maar wat die conclusie precies betekent, is niet altijd duidelijk. Toch niet alleen een zich terugtrekken op de eigen club of op bestaande organisaties? Het gaat toch ook om het bevruchten van lokale activiteiten met de inspiratie en de kracht van de internationale beweging. De massale komst naar de top in Genua was daar eigenlijk een uitstekend voorbeeld van. Genua had in feite een sterk lokaal karakter. De overgrote meerderheid van de demonstranten was Italiaan. Tegelijkertijd werd de buitenlandse aanwezigheid gezien als een steun in de rug voor hun strijd tegen Berlusconi.
De discussie over de organisatie van de beweging blijft eveneens de gemoederen bezig houden. Te snel wordt gedacht: wat goed is voor de eigen club, is ook goed voor de beweging als geheel. Het maken van een onderscheid tussen de eigen organisatie en de beweging om des te sterker een onderdeel van de beweging te vormen is een grote uitdaging.

Anti-oorlogsdemonstratie
In het middelpunt staat nu de vraag welke gevolgen te verwachten zijn van de inslag van de vliegtuigen in het WTC en het Pentagon. Vergelijkingen met bekende gebeurtenissen dringen zich op, tegelijk groeit het idee dat het om iets heel nieuws gaat. Is een vergelijking met de val van de muur te rechtvaardigen, of was de muur slechts een symptoom van een historisch keerpunt en niet het keerpunt zelf? Moeten de gevolgen vergeleken worden met de Golfoorlog? Of vormt het verschil dat links zich nu niet meer in periode van neergang bevindt.
De demonstratie van 30 september heeft hier nog geen antwoord op kunnen geven, al zien de omstandigheden er positief uit in vergelijking met de eerste demonstratie tegen de Golfoorlog. Toen ging het om 30 demonstranten en twintig journalisten of net andersom en nu om 6.000 demonstranten en net als in 1997 bij de Europese top in Amsterdam was het aandeel van de vrouwenbeweging, de anti-militairistische beweging en de migrantenorganisaties verheugend groot. Dit geeft de mogelijkheden aan van een verbreding van de anti-globaliseringsbeweging en zelfs van het uitgroeien van de beweging tot een beweging tegen de oorlog.

Over een maand komt Grenzeloos uit met een speciale editie over (de aanloop naar) Brussel.