Waarom werden jullie gevangen gezet?
'Wegens onze activiteiten voor Attac. Wij houden ons concreet bezig met de strijd tegen de neoliberale politiek van de regering. We analyseren die politiek en oefenen er kritiek op uit. We organiseren acties tegen het onlangs in werking getreden vrijhandelsakkoord tussen Tunesië en de EU en tegen de privatisering.
Onze organisatie is op volstrekt legale wijze opgericht. We houden ons bezig met sociale en economische problemen en hebben zeker geen partijpolitieke bedoelingen. Toch werden we verboden en onderdrukt. Dit toont aan dat men in een dictatuur als Tunesië niet kan praten over sociale en economische problemen zonder in aanvaring te komen met het politiek regime.
Wij werden een maand opgesloten en kwamen vrij dankzij nationale en internationale solidariteitsacties. Ons proces eindigde uiteindelijk met een overwinning; we kregen maar één maand gevangenisstraf, terwijl dit normaal op kan lopen tot meerdere jaren.
Je ziet nu in Tunesië een opleving van de strijd. Scholieren komen de straat op; er was een staking van taxichauffeurs die drie dagen duurde. Ook advocaten hebben gestaakt, iets wat we nog nooit meegemaakt hebben. De democratische beweging roert zich en ook de vakbond UGDT komt in beweging.
Deze strijd begint zijn vruchten af te werpen. De dictatuur probeert de toestand te kalmeren door concessies te doen. Ze doet dat vooral om haar beeld in het buitenland te redden. Zo ontstaat er een echte ‘democratische dynamiek’.

Merkte je tijdens je opsluiting iets van de binnenlandse en buitenlandse solidariteit?
Ja zeker. We zaten samen met ‘gewone’ (niet politieke) gevangenen en bij hen merkte je een ongelooflijke haat tegen het regime. Dat zag je bijvoorbeeld als Ben Ali, de president, op TV verscheen. Hij werd dan onthaald op hevige scheldpartijen. Dit laat zien hoe groot de afkeer van het regime is en hoe het wordt gezien als verantwoordelijke voor alle kwalen. Buiten de gevangenis is het gevaarlijker kritiek te uiten, maar ook daar waren er tekenen die tonen dat er een echte verandering aan de gang is.
Toen ik de gevangenis verliet, kwam er een aantal vrienden bij me thuis op bezoek. Vroeger durfde er niemand bij mij thuis te komen, nu kwamen ze hun steun betuigen. De angst, hét wapen van het regime, bestaat nog, maar is gelukkig aan het afnemen. Dit geeft de mensen moed.
Het regime van Ben Ali, dat een goede naam had in het buitenland, is die naam aan het verliezen. Ben Ali genoot een zeker krediet gezien de situatie in andere landen in de regio als Algerije en Libië. Hierdoor werd zijn regime met rust gelaten.
Nu er binnenlands verzet is, kan hij niet langer het beeld ophouden dat alles vredig verloopt. Het regime wordt verplicht concessies te doen, gevangenen vrij te laten, paspoorten terug te geven aan politieke opposanten. Dit gebeurt niet vanuit een democratische overtuiging, maar om het imago van het regime niet te schaden. Toch zijn het voor ons kleine overwinningen en dit geeft ons moed. Door de huidige strijd komen er meer en meer mensen onze beweging versterken. Ik ben zeer optimistisch. Wij moeten de democratische beweging versterken om Ben Ali omver te werpen.

Wat zijn jullie toekomstige acties en plannen?
Als Attac Tunesië hebben we geen uitgewerkt politiek project, maar de militanten hebben elk hun overtuiging en zijn actief in de democratische beweging. Er ligt nu het voorstel voor een landelijke democratische conferentie die de Tunesische democratische krachten moet bundelen en een alternatief voor het regime van Ben Ali vormen. Daar zou een voorstel voor een nieuwe grondwet en voor algemene verkiezingen uit moeten komen, dat zou de basis kunnen leggen voor een echt democratisch regime. Dat is een zeer hoopvolle ontwikkeling.