Borderless

21 January 2020

Hoe verder na 19 september?

Het was een prachtige dag. Stralend weer, een goed en veelzijdig programma waarin de schrijnende kanten van het regeringsbeleid aan bod kwamen, een gemêleerd publiek en een goede sfeer. En toch wat overbleef was het gevoel: wat nu?

Oorspronkelijk kwam het initiatief voor de manifestatie op de dag voor Prinsjesdag in Den Haag van de overheidsbond Abvakabo FNV. Organisaties zoals de Chronisch Zieken en Gehandicapten Raad en verschillende patiënten, cliënten en belangenorganisaties sloten zich er bij aan. Ook de vakcentrale FNV stelde zich er achter waardoor het formeel een zaak van alle 19 FNV bonden was, en zelfs een van de CNV bonden deed mee.

Breed, veelkleurig en strijdbaar was het zeker. Maar toch: ‘Is dit het nu?’ Hoe gaan we verder, wat is het perspectief? Van die acht, of misschien wel tienduizend mensen op het Malieveld ligt de regering niet wakker. Hoe gaan we al die verslechteringen nu echt tegenhouden? Hoe gaan we een beweging opbouwen?

Op twee vergaderingen de week daarna, van het steuncomité sociale strijd en een van de groep die de ‘hete herfst’ op 16 oktober in de Melkweg organiseert werd de manifestatie nabesproken. Over de manifestatie zelf was eigenlijk iedereen wel tevreden en zelfs over de aandacht in de media. Maar met name de vakbondsactivisten op beide vergaderingen waren zeer slecht te spreken over de mobilisatie vanuit de bonden. ‘De betaalde bestuurders en de functionarissen op het bondskantoor hebben het gewoon af laten weten’, zei er een. ‘Tot twee weken voor de manifestatie was er nog helemaal geen materiaal om mee te mobiliseren, zo krijg je de mensen echt niet mee’, voegde hij er aan toe. Een ander: ‘Door mijn bond is er gewoon niets aan gedaan, ja, er stonden wat bestuurders op het Malieveld, maar dat was het dan ook’.

Natuurlijk, binnen de FNV was men druk bezig met het conflict over het pensioenakkoord, en de onderlinge verhoudingen stonden op scherp, maar dat is zeker niet de enige oorzaak dat de mobilisatie niet van de grond kwam. De vakbeweging, een enkele gunstige uitzondering daargelaten, is het gewoon verleerd om actie te voeren, om mensen te mobiliseren. Het merendeel van de bestuurders zijn zover in de polder weggezakt dat ze hun benen er met geen mogelijkheid meer uit kunnen krijgen.

Verhoudingsgewijs waren er op het Malieveld veel mensen die direct en persoonlijk door de maatregelen van het kabinet worden getroffen. Gehandicapten, WSW ers, mensen met een ID baan. En zij waren heel boos. Maar juist deze groepen staan relatief zwak en geïsoleerd. Ze kunnen moeilijk een vuist maken en dat is juist de reden dat ze door het kabinet als eerste gepakt worden. Niet alleen door de voorzieningen af te bouwen, ook door de organisaties van - of ten behoeve van - deze groepen kapot te maken door de subsidie in te trekken of, nog handiger, er onmogelijke voorwaarden aan te verbinden.

Maatschappelijk verzet is het enige wat deze golf van afbraak kan stoppen. Gezamenlijk verzet vanuit verschillende sectoren. En voor het organiseren van verzet zijn organisaties nodig. De vakbeweging is er daar een van. En een hele belangrijke. Maar dan moet ze die rol wel op zich nemen. Dat zal niet vanzelf gebeuren, daar zal hard voor geknokt moeten worden in de bonden. Uit een recent onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat de onvrede onder de bevolking gegroeid is. Met name over de gezondheidszorg maken steeds meer mensen zich zorgen en met name over de plannen voor het afschaffen van het persoonsgebonden budget. Ook het groeiende verschil tussen arm en rijk baart steeds meer mensen zorgen. ‘De armen worden armer en de rijken rijker’ komt in diverse varianten naar voren. Tegenover de oude ‘rechtse’ onvrede (over criminaliteit en immigranten) tekent zich een nieuwe ‘linkse’ onvrede af, constateren de onderzoekers.

Maar tegelijkertijd zien we in het rapport dat het vertrouwen van de bevolking in alle zeven ‘instituties ‘ die het SCP onderscheidt – tv, krant, rechtspraak, grote ondernemingen, vakbonden, Tweede Kamer en regering – is gedaald. Het minst in de grote ondernemingen en de rechtspraak en verreweg het meest in de vakbeweging. Dat is dus het eerste waar wat aan gedaan moet worden.
Eind oktober krijgen we een nieuwe stakingsdag in het Openbaar vervoer in de drie grote steden. Dan kunnen de bonden weer hun tanden laten zien en de rest van links kan laten zien dat ze opkomt voor het behoud van voorzieningen. Op 16 oktober in de Melkweg kan een volgende stap worden gezet in de bundeling van het verzet. Dat is hoognodig.

Tags: 
Dossier: 

Reactie toevoegen

Plain text

  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
Uw reactie zal niet meteen verschijnen, deze wordt eerst goedgekeurd door de beheerder.
To prevent automated spam submissions leave this field empty.
Image CAPTCHA
Vul de tekens uit bovenstaande afbeelding in.

Reageren