Het feminisme is verdeeld over de vraag hoe tegen prostitutie moet worden aangekeken. Men stelt bijvoorbeeld, dat de vrouw van oudsher als voorwerp werd gekocht en verkocht en prostitutie slechts een voortzetting hiervan is. Door dit soort stigmatiseringen is het moeilijk een duidelijk beeld te krijgen van wat er precies gebeurt en een oordeel te vellen.
Vaak leeft onder het publiek de indruk dat prostitutie altijd het verhaal is van bezwendelde meisjes die overgehaald worden door (hun) nare mannen. Dat het nooit een beslissing is van de vrouw zelf. En ook al is er helaas regelmatig sprake van dwang, dit beeld is verre van compleet. Soms ook is de scheidslijn heel dun en is het een beslissing die genomen wordt door man en vrouw samen.
De hardcore tegenstanders beargumenteren dat zelfs als er geen sprake is van fysieke of psychische dwang, de vrouw dan toch wel het slachtoffer moet zijn van economische dwang. Maar daarin verschilt hoererij niets van iedere andere vorm van werk en zijn we allemaal economische slachtoffers. We moeten allemaal werken voor ons geld. We gaan ’s morgens de deur uit en moeten de hele dag creativiteit en inzet tonen omwille van het geld.
De combinatie van intimiteit en commercie is de reden dat prostitutie in het verdomhoekje blijft zitten. Intieme handelingen horen zich volgens de van oudsher heersende moraal, in een maatschappij als de onze, nu eenmaal enkel tussen echtelieden af te spelen. Maar kan het zijn, dat een behoefte aan erotiek en aandacht op commerciële manier helemaal niet erg is? Is het mogelijk sekswerk als een beroep te zien, dat een bijdrage levert aan lichamelijke een geestelijke gezondheid? Het is immers bekend dat een goed seksleven betekent dat je langer en gelukkiger leeft.
Natuurlijk, het is mogelijk dat geweldige seksleven met je partner te hebben, maar als dat niet gaat (omdat iemand geen partner heeft of zijn/haar wensen op een ander gebied liggen) houdt dat dan in dat je geen seks zou mogen hebben?

Beroep
Prostitutie is weliswaar een beladen onderwerp, maar elke vrouw heeft het recht een beroep uit te oefenen, waarbij zij zich goed voelt. Vrijwillige prostitutie is geen onderwerping aan de lusten van een man, die toevallig geld over heeft voor de hoeren. Het is een zakelijke transactie tussen man en vrouw, man en man of vrouw en vrouw. Het is een beroep waarvoor je kwaliteiten moet hebben, stevig in je schoenen moet staan en waarvoor niet iedereen geschikt is. Het kan je breken of je duidelijk maken dat je een aantrekkelijke vrouw bent, seksueel capabel, een bekwaam onderhandelaarster, intuïtief begaafd en in staat bent een boekhouding bij te houden.
Nu is per 1 oktober 2000 het bordeelverbod opgeheven waardoor exploitanten onder bepaalde voorwaarden een vergunning kunnen krijgen voor hun bedrijf. Voor vrouwen uit de Europese Unie werkzaam in de prostitutie betekent dat een controle op de arbeidsomstandigheden en normalisering van hun werk.
Dat heeft overigens ook nadelen. De ongelijkheid met zwartwerkers en illegalen wordt hierdoor groter. Mensen van buiten de Unie mogen niet meer in Nederland werken, maar degenen die hier al waren zijn daarmee natuurlijk niet allemaal gestopt. Voor deze illegale vrouwen is een groot en gevaarlijk zwart circuit ontstaan, waar ze niet meer bereikbaar zijn voor hulpverlening en controle. De gevolgen zijn dwang, afpersing, chantage en uitbuiting en dat kan nooit de bedoeling zijn geweest van de nieuwe wet.
Het is geen geheim dat ik geen tegenstander ben van prostitutie. Nog te veel vrouwen beginnen ermee vanuit de verkeerde motieven (namelijk dwang), maar er zijn er steeds meer die het zien als iets waarin ze zelfstandig hun brood kunnen verdienen. Zij bepalen in het contact met de klant exact welke handelingen er verricht worden en welke taboe zijn. Ook intieme handelingen kunnen het onderwerp zijn van transacties. Overigens niet alleen in de prostitutie, maar ook binnen het huwelijk. Hoewel dat laatste natuurlijk niet bij u, maar alleen bij uw buren.