Borderless

14 August 2018

Henk Hofland

Anarcho-liberaal. Zo noemde Henk Hofland zichzelf. Het lijkt een tamelijk accurate omschrijving van zijn opstelling in leven en werk als journalist en columnist. Die accuratesse komt aardig overeen met wat hij in zijn schrijfsels meestal ten beste gaf. Op 21 juni 2016 overleed deze anarcho-liberaal op 88-jarige leeftijd. Ik zal zijn stukjes missen.

Henk Hofland is op veel plaatsen uitgebreid gememoreerd. Vooral in De Groene Amsterdammer en de NRC, waarvoor hij tot zijn dood bleef schrijven. Als politiek columnist en ook als 'beschouwer' onder de naam S.Montag.
Persoonlijk heb ik Henk Hofland niet gekend. In vele In Memoria komt hij naar voren als een beminnelijk, goedmoedig mens. Dat betoonde hij zich eveneens in zijn werk. Het wereldgebeuren en zijn eigen ervaringen beschreef hij gemeenlijk met een zekere kalmte en rust. Hetgeen niet wegneemt dat hij scherpe standpunten innam. Hij was een fel tegenstander van elke vorm van schijnheiligheid in de Nederlandse politiek. Hij hekelde keer op keer het, deels verdonkeremaande, Nederlands kolonialisme. Hij was bepaald geen liefhebber van het autoritaire en bureaucratische communisme, maar tegelijkertijd brak hij regelmatig zijn staf over Koude Oorlogsretoriek en het zoeken van de confrontatie met het Oostblok. Hij was niet erg optimistisch over de toekomst. Hij had te veel mensen met idealen zien afknappen of zich aanpassen. De na-oorlogse doorbraakgedachte van de PvdA en later het élan van Nieuw Links en D'66 had hij ingekapseld zien worden en verschrompelen. Debet daaraan was in zijn ogen een groeiende middenklasse die steeds meer welvaart verwierf en verviel tot plat consumentisme en individualisme. Het is dus niet verwonderlijk dat het dagblad De Telegraaf bij voortduring door hem gekastijd werd.

Henk Hofland was geen doetje. Hij nam het in geschrift op voor zijn vrienden als hij die onheus bejegend zag worden. Tot zijn vrienden rekende hij o.a. Jan Blokker, Harry Mulisch en Hans van Mierlo. Hen verdedigde hij desnoods op vileine wijze zoals “de ware gelovige” Van Galen Last mocht ervaren. Maar hij schold nooit. Als hij de rechtse katholieke minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns kraakte, dan noemde hij hem “de grote koning Eénoog” die “van de internationale politiek maar een heel betrekkelijk benul heeft”. Veel verder ging hij niet.

Ter radicale linkerzijde stond Henk Hofland te boek als nogal 'vrijblijvend'. Zijn analyses gingen menig wereldhervormer niet ver genoeg. En zelden voegde hij daden bij zijn woorden. Hij bleef op een afstandje 'realpolitiker'. Maar hij bleef wél kritisch, zijn leven lang. Hij was eerder een toonbeeld van 'freischwebende Intelligenz' dan van activisme. Daar moet plek voor zijn. Zoals in De Groene Amsterdammer. Als anderen al een opinie klaar hadden, dan dacht Henk Hofland nog even na. Zo inspireerde hij anderen om ook nog even na te denken.

Dit aritkel verscheen eerder als commentaar op Konfrontatie.

Soort artikel: 

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <p> <br> <br />
Uw reactie zal niet meteen verschijnen, deze wordt eerst goedgekeurd door de beheerder.
To prevent automated spam submissions leave this field empty.
Image CAPTCHA
Vul de tekens uit bovenstaande afbeelding in.

Reageren