‘Het socialisme waar we voor vechten heeft te maken met hoe we onze politieke activiteit begrijpen en ontwikkelen. Het heeft ook te maken met de ontwikkeling van de concrete vrouwenstrijd ter verdediging van onze directe belangen, de ontwikkeling van feministisch bewustzijn bij vrouwen en de maatschappij als geheel. De feministische beweging is de motor en het onderwerp van verandering in de situatie van vrouwen… Dit alles heeft implicaties voor de partij, als deel van de revolutionaire voorhoede; vanwege haar capaciteit de eisen van de verschillende bewegingen te verenigen in haar globale project van sociale verandering, heeft zij de historische verantwoordelijkheid in haar werk, programma en strategie het historische perspectief van de bevrijding van de vrouwen te plaatsen.’

Deze zinnen die deze tekst openen komen van theses 17 en 18 aangenomen door het 7^e congres van de Liga Communista Revolucionaria (toen de sectie van de Vierde Internationale in de Spaanse Staat) in 1989. Ik denk dat, ondanks het verstrijken van de tijd, ze goed de manier van begrijpen van de wereld weergeven door degenen die geloven dat er zonder emancipatie van vrouwen geen menselijke emancipatie en zonder socialisme geen emancipatie mogelijk is.

We komen voort uit een stroming die, met zijn fouten en beperkingen, wisten hoe het Marxisme open te stellen en de strategische dimensie van de vrouwenbeweging en het feminisme als geheel te begrijpen. Het was niet alleen, zoals Lenin zei, dat vrouwen uit de slavernij moesten komen, omdat anders de helft van de klasse erin zou blijven, maar om te begrijpen dat wij zelf een strategisch politiek subject vormen om het bestaande sociale kader te doorbreken.

We zijn feministes, in de eerste plaats, uit noodzaak. Omdat ze ons op een dag verkrachtten of omdat we een waardeloze relatie overleefden, omdat we het verschuldigd zijn aan onze moeders of grootmoeders die hun leven in precaire en slecht betaalde banen leefden om te vechten voor onze toekomst;  omdat we het niet langer kunnen accepteren dat naar een feest gaan of slechts op straat zijn synoniem zijn met het worden lastiggevallen; omdat we het zat zijn onze lichamen te schaden om te lijken op de lichamen van de vrouwen op de reclameborden die niet in het echt bestaan.

Maar we zijn ook feministen door te begrijpen. Omdat we begrijpen dat het kapitalisme een moorddadig systeem is, tegengesteld aan het leven. Een systeem dat zichzelf reproduceert door de vernietiging van de planeet en de uitbuiting van de arbeidersklasse, maar ook door de onteigening van onze lichamen en het opleggen van het werk van reproductie en zorg dat niet erkend of vergoed wordt, dat in diskrediet wordt gebracht en ondergewaardeerd, maar waar zonder de maatschappij niet zou kunnen blijven bestaan.

8 Maart 2017 zagen we het samenkomen van de ervaringen van de vrouwenbewegingen in de Spaanse Staat (waar op 7 november 2015 we er niet alleen in slaagden de contra-hervorming van de abortus wet tegen te houden maar ook het aftreden van Minister Gallardón bewerkstelligden), Polen, de Verenigde Staten met hun ‘Vrouwen Mars’, Argentinië en Italië met ‘Non una di meno’, vrouwen uit verschillende landen bevorderden een Internationale Vrouwen Staking die een kwalitatieve sprong zou betekenen in de strijd tegen de onderdrukking die wij ervaren.

Wij zijn vrouwen die de wereld in beweging houden. Wij zijn degenen die baren, die opvoeden, die onze ouderen steunen, die verzorgen en ons fysiek en emotioneel uitputten zodat iedere dag massa arbeiders hun huis schoon, gevoed en gezond verlaten om een systeem te produceren dat hen verteert en uitgeput naar huis doet terugkeren, te moe en onwillig om te leven.

Wij, de vrouwen, zijn het die de laagst betaalde banen hebben, de banen die niemand wil, de meest precaire en instabiele banen en die de meeste angst voor het leven opleveren.

Wij vrouwen zijn degenen die, als we stoppen, de capaciteit hebben om alles te stoppen.

In september kwamen feministen uit het hele land bij elkaar in Elche, Alicante, in een Algemene Vergadering die begon met de voorbereiding van de juridische, organisatorische en strategische zaken die noodzakelijk zijn voor wat komen gaat. Over slechts anderhalve maand komen wij weer te samen, deze keer in Zaragoza ⁽¹⁾ om door te gaan met de voorbereidingen voor een dag van historische strijd. Want op 8 Maart 2018 gaan vrouwen over de hele wereld in staking^.(2)

Als feministen, als revolutionairen hebben we de historische verantwoordelijkheid om deze staking op te bouwen. In elk instituut, in iedere universiteit, in ieder arbeidscentrum maar ook in ieder huis, in iedere keuken en in ieder bed, op 8 Maart zullen vrouwen staken.

Als degenen die verantwoordelijk zijn om het leven te behouden, weigeren we nog langer een moorddadig systeem te steunen dat vastbesloten is ons uit te roeien. We moeten georganiseerd en bewust zijn, want we hebben een duidelijk perspectief : de wereld veranderen en het leven transformeren, wat uiteindelijk hetzelfde is. 

1.Deze tekst is van december 2017. De bijeenkomst in Zaragoza vond plaats op 13 en 14 januari en was een groot succes met de aanwezigheid van 420 feministen die 70 organisaties vertegenwoordigden . Zie ook ‘Grote feministische staking op 8 maart in Spanje’

2. Zie ook De internationale vrouwenstaking op 8 maart: een politieke staking in tijden van #MeToo.

Deze tekst is een bewerking van de toespraak van Julia Camara op een manifestatie georganiseerd door Jóvenes Anticapitalistas, de jongerenbeweging van Anticapitalistas. 

De Engelse versie werd vertaald door de redactie van Grenzeloos.