Het ontslag van 800 thuiszorgsters van Sensire in de Achterhoek gaat niet door. Hun strijd heeft er toe geleid dat ze hun baan en het zelfde salaris behouden. Ze komen in dienst van twee andere thuiszorgorganisaties. Er is een slag gewonnen, maar nog lang niet de oorlog. De nu getroffen regeling geldt alleen voor het komende jaar en het achterliggende probleem, de geweldige bezuinigingen op de thuiszorg, is nog niet van de baan. De vrouwen van Sensire laten zien hoe de strijd voor het behoud van de zorg gestreden moet worden.

Van de ene op de andere dag horen dat jij en met jou 1100 anderen je baan kwijt bent. Het zal je gebeuren. Het overkwam de vrouwen van Sensire, een zorginstelling in de Achterhoek die ook thuiszorg levert. Wat nu? Afwachten op wat komen gaat? De Sensire vrouwen kozen een andere weg.

De vrouwen wezen het voorstel van bezuinigingen en de alfahulp constructie resoluut van de hand en schakelden de vakbond Abvakabo in. De alfahulp constructie is een flexibiliseringstruc van de werkgevers. De thuiszorgmedewerker wordt dan alfahulp, een soort zzp'er die kan komen opdraven als er werk is. Dat komt de kwaliteit van de zorg zeker niet ten goede. Ze vormden een actiecomité en gingen samen aan de slag om een manifestatie te organiseren.

Tent als bindmiddel

Op 26 augustus waren er zo’n 100-125 vrouwen, een klein deel van de 1100 bedreigde thuiszorgsters. De stemming was strijdbaar en men besefte dat er meer mensen bij betrokken moesten worden. Het voorstel om een tent als vakbondskantoor dienst te laten doen werd met gejuich ontvangen. Er werden belrondes gehouden om anderen te informeren en er bij te betrekken. Dat werkte goed. De tweede actiedag op 4 november waren er ruim 300 vrouwen. Degenen die nog geen lid waren van de bond, werden lid. Zo ontstond een breed netwerk van actievoerders. Dat leidde op 30 juli tot de eerste staking in de zorg.

Toen ze hoorden dat het alfahulp plan, al in een vroeg stadium door Sensire in samenwerking met de verschillende gemeenten gemaakt was, werd de woede nog groter. De alfahulp constructie zou de gemeenten een besparing opleveren van € 250.000 per maand en het zou Sensire verlossen van het personeel. Door rustig te blijven, feitelijke informatie voorop te stellen, steeds iedereen goed op de hoogte te houden, terug te koppelen naar elkaar en gezamenlijk op te treden, werd voorkomen dat Sensire en de gemeenten hun plannen door konden zetten. Met volle steun van de Abvakabo werd de landelijke politiek benaderd wat uiteindelijk leidde tot de aanstelling van een bemiddelaar.

Deze kwam al vrij snel met een unieke conclusie. Het bedrijf TSN, dat langzaam maar zeker veel bedrijven inlijft, verklaarde 800 vaste medewerksters over te willen nemen tegen de oude arbeidsvoorwaarden. De 300 flexibele krachten zijn dan de klos. Alles geregeld dus? Nee dus, echter een overwinning is er wel behaald, door de krachten te bundelen en het verzet van onderop op te bouwen.

Hoe verder?

Het gevecht om het behoud van banen en zorg bij Sensire is moeilijk. Het gevecht ging feitelijk tegen drie partijen. De landelijke overheid in de persoon van staatssecretaris van Rijn, de lokale overheid (de gemeente Oude IJsselstreek) en het bedrijf staan tegenover de vrouwen van Sensire, de Abvakabo en de solidaire cliënten die wel in de gaten hebben waar echt goede zorg gehaald moet worden. Dat er een akkoord is met TSN, is een klinkende overwinning, echter de strijd moet verder. TSN duikt in het gat, het is de vraag of dat de kwaliteit van de zorg ten goede komt. TSN is van origine een schoonmaakbedrijf dat kwalitatief goede zorg niet hoog in het vaandel heeft staan.

Echter de strijd moet ook naar het landelijke niveau getild worden. Nu alleen concentreren op de cao VVT (verpleging, verzorging en thuiszorg)is niet voldoende. In die cao kunnen veel verbeteringen gerealiseerd worden, maar de achterdeur moet goed dichtgehouden worden. Het nu goed regelen van arbeidsvoorwaarden en de rechtspositie in de cao betekent niet dat er banen behouden blijven. Wat ook voorkomen moet worden is dat een bedrijf als TSN gaat kiezen voor een ontsnappingsroute. Als zij gaan proberen een andere cao te hanteren, wat zijn dan de afspraken waard op de langere termijn? De vakbondsmensen daar, samen met de vakbondsleiding, zien en leren hoe belangrijk het is om systematisch de strijd te voeren. Permanent opletten is geboden, maar ook heel vermoeiend. Alle leden worden op de hoogte gehouden van de voortgang. Het wanbeleid van de Sensire leiding, het UWV en de gemeente wordt blootgelegd. Het is duidelijk geworden dat allerlei verzonnen juridische constructies niet deugen.

 Er zijn veel goede resultaten van de voorbeeldige strijd die de thuiszorgmedewerkers daar voeren. Een voorbeeld hoe doorzetten kan leiden tot succes. De actievoerders hebben laten zien dat ze niet afgescheept kunnen worden met een vaag compromis. De vakbondsleiding staat er achter, dat biedt perspectief voor verdere strijd. Het gevecht is inmiddels in een andere fase gekomen. De vrouwen van Sensire hebben voor het moment de strijd om het behoud van hun werk gewonnen, een heroïsche overwinning, die ook op het conto van de Abvakabo geschreven kan worden. Maar een gewonnen slag is nog geen gewonnen oorlog. Bijna alle politieke partijen kiezen met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen voor een vertragingstactiek. Belangrijke beslissingen worden over het voorjaar heen getild.

Dat betekent dat de ernstige bezuinigingen die de regering voornemens is te realiseren niet van tafel zijn. De campagne die de FNV in beweging start op 30 november gaat proberen die slechte voornemens van tafel te krijgen. Het gaat er niet alleen om geïsoleerde problemen op te lossen, maar strijd tegen de gevolgen van de crisis aan elkaar te verbinden. Het zijn politieke voorkeuren die maken dat er zoveel ellende over de hoofden van mensen uitgestort wordt. De vrouwen van Sensire hebben heldhaftig het voortouw genomen voor het inslaan van een andere weg.