De meeste recente verkiezingen in westerse landen (zoals laatst in Noorwegen en Duitsland) hebben zorgwekkende resultaten opgeleverd die laten zien dat racistische extreemrechtse krachten aan kracht winnen. Dat maakt dat we de tijd waarin we leven kunnen vergelijken met de fascistische periode tussen de twee wereldoorlogen van de vorige eeuw, maar dan in een nieuw jasje dat zegt de democratische regeringsvorm te respecteren, naast andere nieuwe dingen. Vandaar dat die krachten als neofascistisch worden bestempeld (zie 'Het tijdperk van het neofascisme en zijn onderscheidende kenmerken', 5 februari 2025).

Een van de meest zorgwekkende kenmerken van het huidige neofascistische tijdperk is dat het, naast de landen van continentaal Europa, ook de twee westerse landen omvat die in de vorige eeuw samen met de Sovjet-Unie tegen de fascistische as hebben gestreden: de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Terwijl de neofascistische transformatie van het Amerikaanse regime, onder leiding van Donald Trump en zijn volgelingen, met de dag duidelijker wordt, was Londen afgelopen zaterdag getuige van de grootste betoging van extreemrechts in de Britse geschiedenis. Dat tegen de achtergrond van opiniepeilingen die aangeven dat extreemrechts, onder leiding van Nigel Farage, voorligt op Labour en de Conservatieve Partij.

Het is echter geen toeval dat de vertegenwoordigers van het politieke 'centrum' in beide landen, Joe Biden in de Verenigde Staten en Keir Starmer in Groot-Brittannië, zich hebben onderscheiden door hun steun voor de genocidale oorlog van Israël in de Gazastrook. De huidige regering van Benjamin Netanyahu, die toezicht hield op die genocidale oorlog en lange tijd onvoorwaardelijke steun kreeg van beide mannen, is de meest extreemrechtse regering in de geschiedenis van de zionistische staat. Het is zelfs de meest extreemrechtse regering in onze huidige wereld, die de neofascistische Likud-partij verenigt met nog rechtsere partijen, met name de neonazistische groeperingen van Itamar Ben-Gvir en Bezalel Smotrich, die openlijk voorstander zijn van autoritair bewind en etnische zuivering.

De steun van westerse regeringen voor de zionistische genocidale oorlog in Gaza maakte deel uit van een geleidelijke banalisering van extreemrechts door de ‘centristen’. Dat werd voorafgegaan door het overnemen van de standpunten van de eerste over immigratie door de laatste, wat leidde tot de acceptatie van extreemrechts racisme als een legitieme ideologie. De steun van het Westen voor de Israëlische invasie van Gaza, in schril contrast met het standpunt van dezelfde westerse regeringen ten aanzien van de Russische invasie van Oekraïne, ondermijnde de laatste restjes geloofwaardigheid van de westerse liberale machten met betrekking tot het respect voor het internationaal recht en de naleving van op regels gebaseerde internationale betrekkingen.

De laatste die op die discrepantie wees, was de Spaanse premier, die van alle westerse regeringen het verst ging in zijn ommezwaai en kritiek op de zionistische regering, door op te roepen tot een boycot van Israël in internationale competities, net zoals Rusland werd geboycot, om de dualiteit te vermijden die alle normen ongeldig maakt.

Terwijl het westerse 'centrum' de zionistische extreemrechtse regering steunde, reageerde die laatste echter niet op dezelfde manier. In plaats daarvan droegen Netanyahu en zijn bondgenoten rechtstreeks bij aan de versterking van extreemrechts in het Westen ten koste van het 'centrum'. Dat bleef niet beperkt tot Netanyahu's steun voor de presidentscampagne van Trump ten koste van diens Democratische rivalen, ondanks de onbeperkte steun van hun president, Biden, voor zijn oorlog. De Israëlische regering heeft ook het westerse extreemrechts witgewassen en zijn geschiedenis, waarin antisemitisme een fundamentele ideologische pijler was, uitgewist en vervangen door islamofobie. De huidige alliantie tussen de zionistische staat en het westerse extreemrechts is gebaseerd op vijandigheid jegens de islam en moslims als gedeelde ideologische grondslag.

Daarom blijven Netanyahu en zijn bondgenoten zich inzetten om extreemrechts in het Westen te versterken. Een voorbeeld daarvan is de zogenaamde Internationale Conferentie over de bestrijding van antisemitisme, die in maart jongstleden door het Israëlische ministerie van Diaspora-zaken in Jeruzalem werd georganiseerd (het is vermeldenswaard dat dezelfde minister, Amichai Chikli, de recente demonstratie van Brits extreemrechts in Londen heeft geprezen). De conferentie bracht de meest prominente krachten van extreemrechts in het Westen samen – niet alleen neofascistische krachten zoals de Franse partij Rassemblement National onder leiding van Marine Le Pen, maar ook nog extremere stromingen zoals die vertegenwoordigd door Le Pens nicht, die tot vorig jaar medevoorzitter was van de partij Reconquête van Éric Zemmour (die was uitgenodigd om samen met Elon Musk, de beruchtste neonazi van onze tijd, de toespraak te houden op de extreemrechtse bijeenkomst in Londen).

Het voordeel dat Israël haalt uit die extreemrechtse internationale alliantie is dat die krachten de meest fervente verdedigers zijn geworden van de zionistische staat in het algemeen en de regering-Netanyahu in het bijzonder. Dat bleek uit het feit dat hun leiders, zoals de Britse Farage en de Franse Le Pen, in opstand kwamen tegen liberale westerse regeringen die hun voornemen hadden aangekondigd om de staat Palestina te erkennen. Dat lijkt op hoe Netanyahu onlangs Amerikaans extreemrechts, dat met Donald Trump op één lijn zit, heeft gesteund om Joe Biden's best voorzichtige pogingen om de expansiedrang van het zionistische regime wat af te remmen en de genocidale oorlog die het voert te stoppen, tegen te gaan.

Dit artikel stond op Al-Quds al-Arabi. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.