De Britse regisseur Ken Loach (79) heeft de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes gewonnen met zijn film 'I, Daniel Blake', over een zestigjarige timmerman die na een hartaanval weer aan het werk moet om zijn uitkering niet te verliezen. Loach won de prestigieuze prijs al eerder in 2006 met 'The wind that shakes the barley'. In zijn dankwoord legde hij een duidelijk politiek statement af, maar in de Nederlandse media was daar nauwelijks iets van terug te vinden.

Het Parool schreef over de prijsuitreiking: “De bijna 80-jarige Loach is nu de achtste filmmaker die twee Gouden Palmen bezit; in 2006 won hij de hoofdprijs van het festival van Cannes al met The wind that shakes the barley. Hoewel hun films jubelend werden ontvangen door de internationale pers grepen de Nederlandse filmmakers Paul Verhoeven en Michael Dudok de Wit zondagavond naast de prijzen.

'Merci à tous', zei Loach, nadat hij de Palm had ontvangen uit handen van Australische Max Max: Fury Road-regisseur George Miller en acteur Mel Gibson. Met twee gebalde vuisten in de lucht, in het Frans met een vet Engels accent, richtte hij zich vervolgens tot de festivalleiding ('Cannes is erg belangrijk voor de toekomst van de auteurscinema. Rester fort, s'il vous plait!') en de jury: 'Vous êtes très gentil'.” 

Dat Loach daarna in het Engels doorging met de volgende tekst vond het Parool niet de moeite van het vermelden waard: 

'Het is een beetje vreemd om hier de Gouden Palm te ontvangen, want we moeten niet vergeten dat de personages die deze film geïnspireerd hebben, de armen van Engeland zijn, de vijfde wereldmacht.'

'Het is geweldig om films te maken, en zoals we vanavond zien is het ook erg belangrijk. De film verlevendigt onze verbeelding en brengt de wereld de droom, maar wij presenteren de echte wereld waarin we leven. We bevinden ons in een gevaarlijke situatie. Door de bezuinigingsplannen stevenen we af op een regelrechte ramp. Deze neoliberale praktijken hebben ellende veroorzaakt bij miljoenen mensen, van Griekenland tot Portugal, met een kleine minderheid die er beschamend rijk van is geworden. De film is drager van vele tradities, waarvan er één is een protest in de bioscoop te laten klinken, cinema die uitgaat van het volk tegen de machtigen. Ik hoop dat deze traditie wordt voortgezet.'

'We naderen tijden van wanhoop, waarvan extreem-rechts kan profiteren. Sommigen van ons zijn oud genoeg om zich te herinneren waartoe dat kan leiden. Dus moeten we zeggen dat er iets anders mogelijk is. Een andere wereld is mogelijk en noodzakelijk.'

Zie hier de toespraak van Loach.