Borderless

16 July 2019

Nee tegen Assad, nee tegen IS, nee tegen de Amerikaanse en Russische bombardementen en militaire troepen in Syrië. Voor een herleving van de Arabische Lente

Wij zijn geschokt door de meedogenloze, wrede aanvallen van het Assad-regime, geholpen door Moskou en Teheran, op het Syrische volk. Wat betreft pure wreedheid hebben de slagers in Damascus weinig gelijken in de wereld van vandaag. Maar we veroordelen ook de Amerikaanse bombardementen en de militaire aanwezigheid van de VS in Syrië, die onschuldige mensen doden en niets bijdragen aan een rechtvaardige oplossing voor het Syrische conflict, maar wel dienen om de reactionaire Amerikaanse militaire aanwezigheid in het Midden-Oosten te verdiepen en die de retorische bewering van Assad, dat hij het Syrische volk tegen het westerse imperialisme verdedigt, versterken. Hoe hol die aanspraak ook is.

Assad beweert dat hij de enige stabiele kracht is die een overwinning van IS in de weg staat. Maar dit gaat voorbij aan het feit dat juist autoritaire, repressieve regimes zoals die in Irak, Saoedi-Arabië, Bahrein en Syrië zeer effectief rekruteerders zijn voor IS en dergelijke jihadistische groepen. De andere belangrijke wervers voor religieuze extremisten en terroristen in het Midden-Oosten zijn de Verenigde Staten en hun bondgenoten met hun bloedige geschiedenis van interventies en, in het geval van de Verenigde Staten, bijna onvoorwaardelijke steun aan Israël. En ofschoon president Trumps raketaanval op de Syrische vliegbasis Shayrat beperkt was, hebben dergelijke bombardementen hun eigen logica. Ze zetten het prestige van de VS als grootmacht in en dragen het gevaar in zich van escalerende aanvallen en tegenaanvallen.

We zijn getuige van een aantal dodelijke symbioses in Syrië: Assad en IS gebruiken elkaar als rechtvaardiging voor hun eigen slachtpartijen, terwijl de Verenigde Staten en hun bondgenoten aan de ene kant en Rusland en Iran aan de andere kant, wijzen op de zeer reële misdaden van elkaar als rechtvaardiging van ingrepen die op geen enkele manier het Syrische volk beschermen of verdedigen, maar slechts hun eigen imperialistische (of in het geval van Iran, sub-imperialistische) belangen in de regio dienen.

De oorlog in Syrië kan niet los gezien worden van de bredere politieke context in het Midden-Oosten. De revolutionaire volksopstanden van de Arabische Lente van Tunesië, Egypte en Bahrein tot Syrië, Libië en Jemen, boden een glimp van een democratische en rechtvaardige toekomst voor de volkeren in de regio. Voorlopig zijn ze afgestopt en in de meeste gevallen lijken ze verpletterd door een combinatie van de binnenlandse reactionaire krachten en de steun van hun buitenlandse opdrachtgevers.

Het verzet in Syrië heeft echter bewezen verbazingwekkend veerkrachtig te zijn, zoals in maart vorig jaar bleek bij de moedige straatprotesten in Syrische steden onder de leuze ‘De revolutie gaat door’ tijdens de korte staking van de vijandelijkheden. The New Statesman schreef daarover: ‘Toen strijders van Jabhat al-Nusra probeerden om één van deze demonstraties in de stad Maarat al-Numan te bestormen, overspoelden de demonstranten hen terwijl ze zongen: "Een! Een! Een!, Het Syrische volk is één!." Dit is een leuze uit de eerste, seculiere fase van de opstand, waarin Syriërs streden tegen de toenemende stroom van sektarische en etnische spanningen veroorzaakt door jihadistische bemoeienis met het conflict.’ (1)

Een tijd van kolossale, obscene dubbele moraal

We zien nu Donald Trump, samen met de meeste mainstream media en vooraanstaande Republikeinse en Democratische politici, hypocriet de moord op onschuldige mannen, vrouwen en baby's in Syrië betreuren, terwijl ze kil en onverschillig blijven tegenover de slachtpartijen en het verlies van mensenlevens door het optreden van de Verenigde Staten en de door hen gesteunde krachten in Mosul en Jemen. En ondertussen worden wanhopige vluchtelingen die het bloedbad in Syrië ontvluchten bij de Amerikaanse grenzen wreed tegengehouden.

We zien ook hoe Donald Trump de Egyptische president Abdel Fattah el-Sisi verwelkomt, terwijl hij brutaal alle schendingen van de mensenrechten negeert en het beleid van Obama van ruimharige militaire hulp aan Egypte voortzet, ondanks de gruwelijke praktijk van Sisi van het vermoorden en gevangenzetten van duizenden van zijn tegenstanders. We kunnen met zekerheid voorspellen dat als Islamitische Staat, in reactie op het dictatoriale bewind van Sisi, steeds meer aanhang krijgt in Egypte, we een koor van apologeten zullen horen dat zegt dat, hoe onsmakelijke hij ook is, Sisi als seculiere leider beter is dan de barbaarse jihadisten, dat hij belangrijke steun onder de bevolking heeft en daarom gesteund moet worden.

Ondertussen, gebruiken Vladimir Poetin, de Russische regering en haar persbureau RT de hartverscheurende verwoesting van de wijken en de dood van burgers in Mosul en Jemen en de hardvochtigheid van het Amerikaanse leger om Assad's aanvallen op de bevolking van Aleppo en heel Syrië te rechtvaardigen. De Russische militaire betrokkenheid, waaronder luchtsteun bij aanvallen op civiele en militaire tegenstanders van het regime, speelt een belangrijke, zo niet cruciale, rol in het aan de macht houden van het regime van Assad.

Wij verwerpen deze groteske alternatieven volledig. We hopen dringend op een herleving van de bewegingen en de geest van de Arabische Lente, die de enige mogelijkheid biedt om uit de dodelijke spiraal in het Midden-Oosten te breken. Velen zullen dit perspectief als onpraktisch afdoen, maar wat echt onpraktisch is, is het idee dat de grote mogendheden, elk met hun eigen imperialistische agenda, rechtvaardigheid en democratie zullen brengen. Als, tegen de enorme overmacht in, de democratische krachten in staat zijn om een overeenkomst af te dwingen die hen beschermt tegen de voortdurende slachtingen door Assad en IS en ze in staat stelt om ooit de strijd weer op te pakken, dan moet hun beslissing om een dergelijke beperkte overeenkomst te accepteren worden gerespecteerd. Maar zelfs een dergelijke overeenkomst zal er alleen komen door de druk van het Syrische volk, niet door het initiatief van buitenlandse machten die, ondanks hun verschillen en rivaliteit, een diepe vijandigheid delen ten opzichte van een heropleving van autonome volkskrachten in Syrië en elders.

De democratische volkskrachten kunnen vandaag zwak zijn, maar onze principiële en praktische opstelling is om ons solidair te verklaren met hun strijd, te proberen deze te versterken en ons te verzetten tegen al diegenen die proberen ze te ondermijnen en te vernietigen.

(1) De demonstratie in 2016 in Maarat al-Numan wordt beschreven in dit artikel in New Statesman. Protesten in andere Syrische steden zijn beschreven in de New York Times, Al monitor en Syria freedom forever.

Deze verklaring van de Campain on Peace and Democracy werd op 8 april op hun site gepubliceerd. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.

Dossier: 
Soort artikel: 

Reactie toevoegen

Plain text

  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
Uw reactie zal niet meteen verschijnen, deze wordt eerst goedgekeurd door de beheerder.
To prevent automated spam submissions leave this field empty.
Image CAPTCHA
Vul de tekens uit bovenstaande afbeelding in.

Reageren