In Palestina wonen meer Arabieren dan alleen in de bezette gebieden, de Gaza strook en de Westbank. In Israël zelf wonen ook nog 1,1 miljoen Palestij­nen, die twintig procent van de bevolking in Israël uitma­ken. De ach­ter­stelling van deze groep heeft al geleid tot vele con­flic­ten, maar kwam in het spotlicht te staan door de deelname van Israëlische Arabieren aan de huidige Intifada. (In Israël zijn minimaal twaalf Arabieren omge­komen.)
Ook in Israël zelf speelt de landkwestie een grote rol. Sinds de oprichting van Israël in 1948 is 70% van het land dat in bezit was van Arabieren geconfisqueerd door Israëlische staat.

Adviescentra
Het WAC is in 1985 opgericht door mensen uit de studentenbewe­ging en heeft de bewuste keus gemaakt om Arabieren te orga­niseren en zich daarbinnen te richten op arbeiders. De club richt zich op de organisatie van de laagst betaalde werk­nemers in de Arabische gebieden in Israël. Het heeft daartoe in drie plaat­sen adviescen­tra en sinds kort heeft het ook een spreekuur in Oost-Jeruzalem.
De achterstel­ling van Arabische arbeiders blijkt bijvoorbeeld uit de situatie in de bouw. Op dit moment is er grote vraag naar personeel in de bouw. De Arabieren in Israël profiteren daar echter niet van. Israe­lische bedrijven weige­ren bijvoor­beeld hun reiskosten te betalen (de bouwprojecten zijn vaak ver van huis), stellen dat de Arabieren niet willen werken en eisen van de regering dat ze nog meer (rechtelozere) arbei­ders uit het buitenland mogen halen. Dit aantal is nu 250.000.

Oslo
In tegenstelling tot de Oslo-akkoorden pleit het WAC voor één Palestijnse staat. Het linkse adviescentrum ziet niet hoe de Gazastrook en de West­bank samen een le­vensvatbare economie kunnen vormen. Zo hebben die gebieden samen een BNP van 5 miljard dollar tegen­over de 105 miljard van Israël. Ook worden sinds de Oslo ak­koorden de grenzen door Israël veel gemakkelijker afge­sloten. Hierdoor is het aantal Palestijnen uit de bezette gebieden dat in Israël kan komen werken gedaald van 120.000 tot 40.000.
Het pleidooi voor een Palestijnse staat heeft het WAC in conflict gebracht met verschillen­de organisaties waar ze voor 1993 nog mee samenwerk­te. De Pale­stijnse vakbe­weging heeft zich bijvoorbeeld achter de Oslo-akkoor­den geschaard.

Heerlijk helder
Het con­tact met Nederland dateert van de acties in 1999 bij de brouwerij Tempo Beer Industries in Nazareth, de grootste Arab­ische stad in Israël, waar een van de adviescentra is geves­tigd. Heine­ken is de belangrijkste aan­deelhouder van Tempo Beer, dat een aan­val inzette op de ar­beidsvoorwaarden van de werknemers. Hoewel het WAC zichzelf niet ziet als een vakbond heeft ze toch de belan­gen van de werkne­mers opgepakt, toen zij daarom vroegen. Het ging zowel om Joodse als Arabische arbei­ders. Het actieco­mité was fifty/fifty samengesteld. Voor de joodse werknemers, meestal van Russische afkomst, was het ook een probleem dat de Is­raëlische vakcen­trale Histradut niet geneigd is om voor laag betaalde werkne­mers op te komen.
Het contact met de kaderleden in Nederland bij Heineken is nog niet erg succesvol geweest. Zowel de ondernemings­raad als de FNV voelen zich niet geroepen. FNV-internationale zaken die de Histradut als haar enige gesprekspartner ziet, wil zelfs niet praten met het WAC. Desondanks is de aanval van Tempo Beer afgesla­gen. Omdat aan het uithoudingsvermogen van de directie van Heineken niet wordt getwijfeld, zijn met Solida­riteit afspraken gemaakt over contacten binnen de Nederlandse vakbe­weging.