Hieronder staan twee verklaringen – de ene van Russische Socialisten voor Vrede zonder Annexaties, de andere een redactioneel van het media collectief Posle – opgesteld op de derde verjaardag van de grootschalige invasie van Rusland in Oekraïne. De verklaringen nemen een revolutionair links standpunt in over de onderhandelingen die gaande zijn tussen de Amerikaanse president Donald Trump en de Russische president Vladimir Poetin.

Een Trump-Poetin deal zou een triomf voor het imperialisme betekenen en onvermijdelijk leiden tot meer veroveringsoorlogen

Russische Socialisten voor Vrede zonder Annexaties

De volledige fase van Ruslands oorlog tegen Oekraïne, die sinds 2014 aan de gang is, begon drie jaar geleden. De eerste acht jaar was het een geheime hybride oorlog. De afgelopen drie jaar was het een regelrechte vleesmolen, monsterlijk in zijn wreedheid.

Oekraïne heeft een onrechtvaardige klap gekregen van zijn buurland. Gewone Oekraïners, arbeiders, zijn hun huizen, banen en levens kwijtgeraakt en werden gedwongen te vluchten voor de oorlog. Drie jaar lang heeft het heldhaftige Oekraïense volk zich verzet tegen de Russische invasie met onvoldoende internationale solidariteit en weinig hulp van Westerse landen.

Nu, aan de vooravond van het derde oorlogsjaar, promoot de rechtse anticommunistische president van de VS, Donald Trump, het idee van vrede ten koste van Oekraïne. Hij verwijt Oekraïne dat het de oorlog is begonnen en lijkt Oekraïne te willen delen met Vladimir Poetin – nou ja, in ieder geval de natuurlijke hulpbronnen. In tegenstelling tot wat sommigen zeggen, zijn de imperialisten moe en willen ze de oorlog het liefst beëindigen door Oekraïne, het Oekraïense volk, eindelijk zijn soevereiniteit te ontnemen.

Moeten we zo'n deal steunen? Revolutionaire defaitisten in Rusland moeten zich tegen zo'n deal verzetten!

Het zou monsterlijk oneerlijk zijn tegenover de Oekraïners. Het zou ook leiden tot de triomf van het imperialisme en onvermijdelijk tot nog veel meer veroveringsoorlogen. Als zo'n deal wordt gesloten, zal Rusland waarschijnlijk een nieuwe oorlog beginnen om de oorlogsmachine draaiende te houden en te voorkomen dat soldaten naar huis terugkeren. Ondertussen zal de straffeloosheid waarmee delen van Oekraïne zijn geannexeerd de handen van alle imperialisten, inclusief de Russische Federatie, vrijmaken.

Willen we dat de bezetting van Oekraïense regio's doorgaat? Nee!

'Mensen die kettingen voor anderen smeden, smeden ze voor zichzelf' – Russen die onder een dictatuur leven, begrijpen de betekenis van die zin. Het imperialisme voert een totale oorlog tegen alles wat progressief is en berooft alle volkeren van een veilige en gezonde toekomst.

Willen we nieuwe veroveringsoorlogen van de kant van Rusland? Nee!

Imperialisme, revanchisme en de wens van Rusland om naburige volkeren opnieuw te onderwerpen heeft de relaties tussen Russen en onze buren (Oekraïners, Kazachen, Wit-Russen, Armeniërs, Georgiërs, Moldaviërs, enzovoort) verwoest en de vooruitzichten op socialistisch internationalisme op de lange baan geschoven. De Russen die niet tegen hun imperialisme vechten en agressie en revanchisme tegen naburige onderdrukte volkeren toestaan, worden met schaamte bedekt!

De belangrijkste voorwaarde voor de strijd is nu de stem van het maatschappelijk middenveld in de landen van Europa en de Verenigde Staten, en de druk van arbeiders op de Westerse imperialistische regeringen om de hulp aan Oekraïne niet te verminderen, maar juist uit te breiden! Links in Europa moet hiervoor ageren!

Links moet ook van westerse landen eisen dat ze Oekraïne gratis of tegen minimale kosten hulp geven. Uitgebreide hulp van de Europese Unie, zelfs met de tijdelijke opschorting van de steun van de VS, zou Oekraïne in staat stellen zijn verzet tegen het Russische imperialisme voort te zetten, waardoor het Oekraïense volk op de lange termijn kan winnen!

Thuis moeten Russische linkse defaitisten – communisten, socialisten, sociaaldemocraten en anarchisten – zich uitspreken voor het recht van de Oekraïners om zich te verzetten en voor de nederlaag van 'hun eigen' imperialisme!

We doen dezelfde oproep aan de Russische geëmigreerde linkerzijde! Laat dit jaar het laatste jaar zijn van de imperiale agressie van Rusland!

Drie jaar oorlog: de lessen van Zwarte Februari die we niet geleerd hebben

Posle redactiecollectief

Het is nu drie jaar geleden dat Poetins misdadige agressie tegen Oekraïne uitgroeide tot een grootschalige invasie. Honderdduizenden mensen zijn gedood, miljoenen vluchtelingen zijn hun thuisland ontvlucht en tientallen steden zijn in puin veranderd. Sinds maart 2022, toen het oorspronkelijke plan voor een snelle 'regimeverandering' in Kiev definitief mislukte, is de 'speciale militaire operatie' (SMO) van Poetin een uitputtingsslag geworden. Zonder rekening te houden met het aantal slachtoffers is het Kremlin de oorlogskosten voor Oekraïne en zijn bondgenoten met monsterlijke hardnekkigheid blijven verhogen. Voor het Rusland van Poetin zelf gaat deze oorlog niet langer alleen over het uitbreiden van de grenzen of het vergroten van zijn invloed in de post-Sovjetruimte.

Het is nu eerder een existentieel probleem. De vraag is: kan het Russische regime niet alleen overleven, maar ook zijn visie tot een nieuw principe van de wereldpolitiek maken? Het lijkt erop dat de vernietiging van een onafhankelijke Oekraïense staat – het uiteindelijke doel van de SMO – door iedereen zou worden erkend als een teken van de superioriteit van een echte militaire macht over het machteloze internationale recht. Pas als de wereld een nieuw tijdperk van imperialistische herverdeling ingaat – een strijd om territoria tussen de sterkste militaire machten – zal de 'overwinning' van Rusland echt gestold zijn.

Nu, na het begin van de Russisch-Amerikaanse onderhandelingen, lijkt het erop dat die 'overwinning' binnen handbereik is. Dat is echter geen militaire overwinning – het Oekraïense leger blijft zich verzetten en Rusland is er in drie jaar niet in geslaagd ook maar één grote Oekraïense stad in te nemen. In plaats daarvan is het een ideologische overwinning, een overwinning van Poetins wereldbeeld. De hele opzet van de ontmoeting tussen Sergej Lavrov en Marco Rubio – vertegenwoordigers van militaire machten die rustig de verdeling van het grondgebied en de natuurlijke rijkdommen van een ander land bespreken – doet denken aan de meest beschamende en onrechtvaardige gebeurtenissen uit het verleden, zoals de verdeling van Polen aan het eind van de 18e eeuw of het Pact van München van 1938.

Het verschil is echter dat er, in tegenstelling tot München, dit keer geen kaarten op de onderhandelingstafel liggen waarop de diplomaten de nieuwe grenzen van de imperia kunnen tekenen. De Amerikaanse regering biedt geen definitief plan om de oorlog te beëindigen en Rusland heeft nog geen enkele bereidheid getoond om compromissen te sluiten en afstand te doen van ten minste enkele van zijn territoriale aanspraken. Voor beide partijen zijn deze onderhandelingen vooral van symbolisch belang: het is voor hen belangrijk om te laten zien dat een dergelijk scenario niet langer ondenkbaar lijkt en dat de spelregels radicaal zijn veranderd. Hoewel ze nogal vruchteloos was, zal die bijeenkomst de geschiedenis ingaan als het begin van een nieuw tijdperk – het tijdperk van het imperialisme van de 21e eeuw. Maar als de hele wereld echt verdeeld is in roofdieren en slachtoffers, is het Rusland van nu – economisch zwak en met al meer dan 200.000 soldaten die om het leven zijn gekomen – dan verzekerd van een plaats tussen de heersende elites?

Zoals bekend was het Russische Rijk doof voor een soortgelijke vraag aan de vooravond van zijn deelname aan de Eerste Wereldoorlog. Door overschatting van de eigen macht, verblind door valse keizerlijke mythen en minachting voor de eigen bevolking, veroverde het tsaristische Rusland Constantinopel niet, maar zag het zich geconfronteerd met een militaire ineenstorting en revolutie. Na de arbeiders van het Russische Rijk keerden miljoenen burgers van andere landen die in oorlog waren hun woede tegen hun eigen regeringen. Het duurde nog een eeuw voordat die les volledig uit de hoofden van de heersende elites was gewist, die opnieuw geobsedeerd zijn door het idee van imperiale expansie.

De 'vredesbesprekingen' die nu plaatsvinden tussen Poetin en Trump zullen de wereld niets dan nieuwe oorlogen brengen. Imperialisme stopt nooit halverwege – het beschouwt alleen het verwerven van gewenste gebieden als een uitnodiging voor verdere agressie. Het lot van de gekwelde Oekraïners nu kan binnenkort het toekomstbeeld voor de mensheid worden, maar de mensheid heeft altijd de kans om 'Genoeg!' te zeggen tegen die imperialistische waanzin.

Dit artikel stond op Links. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.