Een groot deel van de Londense bevolking was betrokken bij het verzet tegen de oorlog in Irak. De terroristen eisen de terugtrekking van de Britse troepen uit Irak. Een groot deel van hun slachtoffers is het met ze eens.
Racisme en verdeeldheid liggen op de loer. Verdeeldheid tussen verschillende bevolkingsgroepen is een strategisch doel, niet alleen van terroristen maar ook van rechtse politici die hopen te profiteren van een aanslag als deze. Te hopen valt dat de mensen in Londen de gebeurtenissen gezamenlijk verwerken en zich niet tegen elkaar laten uitspelen. Solidariteit met migranten en moslims in onze gemeenschappen is keihard nodig.
De aanslagen zullen gebruikt worden om nieuwe aanvallen op onze rechten en vrijheden te rechtvaardigen. Maatregelen die de privacy schenden en burgerrechten inperken scheppen een vals gevoel van veiligheid. Maar wie beschermt ons tegen de staat?

Er is een grote verantwoordelijkheid om naar de structurele oorzaken van terrorisme te kijken. Londen heeft zich de afgelopen jaren kunnen voorbereiden op een aanslag. De Britse regering wist dat met de deelname aan de oorlog tegen Irak, die nu al 150.000 slachtoffers heeft gemaakt, Londen doelwit zou worden. Tony Blair draagt daarom een grote verantwoordelijkheid, niet alleen voor de doden in Irak, maar tevens voor de slachtoffers van de gruwelijke aanslagen in Londen.
De terreur waarmee de westerse wereld de afgelopen jaren te maken heeft is niet los te zien van de wereldwanorde waarin Bush en Blair de baas zijn. De hypocrisie in de reacties van verschillende regeringsleiders is dan ook groot. Wie in Irak woont is de afgelopen jaren dag in dag uit geconfronteerd met de terreur van de VS en Groot Britannië. In Afghanistan maakt een Amerikaanse bom in een aantal seconden een einde aan het leven van tientallen of honderden mensen. De nachtmerrie die de bevolking van Londen meemaakte is dagelijkse praktijk in gebieden waar het Amerikaanse en Britse leger de dienst uitmaken. Die constatering is niet bedoeld om de ernst van de gebeurtenissen in Londen te bagatelliseren, maar wel deze in een breder perspectief te plaatsen.

De neoliberale wereldwanorde wordt gekenmerkt door uitbuiting en uitsluiting. Dat is waarom activisten van over de hele wereld bijeen waren in Schotland, tijdens de G8 top. Om verzet te organiseren tegen beleid dat miljoenen mensen in ellende stort. Om de strijd aan te gaan tegen de bezetting van Irak, tegen de onderdrukking van de Palestijnen, tegen de ‘War on Drugs’ die delen van Latijns-Amerika kapot maakt. Het zal de wereldleiders niet slecht uit komen dat alle aandacht voor de G8 protesten als sneeuw voor de zon verdween na de bommen in Londen. De globaliseringsbeweging liep een stevige klap op, met dank aan Al Qaeda.

Nu gaat het erom te blijven werken aan de opbouw van een beweging voor een andere wereld. Berlusconi, Balkenende, Blair en Bush zullen het terrorisme proberen te gebruiken – als alibi voor hun geweld en hun wereldwanorde. Zij vinden dat we moeten wennen aan de dreiging van terreur. Dat is logisch – de slachtoffers van dit soort aanslagen zijn gewone mensen, geen wereldleiders.

Het terrorisme kan en moet gestopt worden. De oorlog moet gestopt worden. Het Nederlandse leger moet weg uit Afghanistan, de Nederlandse politieke steun aan de war on terror moet worden opgezegd. Er is maar een manier om de terreur te stoppen en dat is een einde maken aan de spiraal van geweld waarin Bush, Blair en Balkenende de wereld storten.