De demonstratie van de Together Alliance tegen extreemrechts op zaterdag 28 maart was waarschijnlijk de grootste antifascistische demonstratie in de Britse geschiedenis. De omvang was vergelijkbaar met die van enkele vroege solidariteitsdemonstraties voor Palestina.

De organisatoren zeggen dat er een half miljoen mensen waren – het is moeilijk om daar zeker van te zijn met zo'n gigantische menigte, maar het duurde meer dan tweeënhalf uur voordat de achterste spandoeken Park Lane verlieten. Je een weg banen door de menigte was net alsof je door stroop zwom!

Dit was een cruciale demonstratie nadat afgelopen september 100.000 mensen waren opgekomen voor het ‘Unite the Kingdom’-protest van de extreemrechtse activist Tommy Robinson, met een kleine en demoraliserende tegendemonstratie.

Hoewel Anti Capitalist Resistance (ACR) kritiek heeft op de organisatoren van de Together Alliance vanwege hun nadruk op milde leuzen tegen extreemrechts, evenals de opname van prominente transfoben onder hun belangrijkste woordvoerders, is deze historische uiting van solidariteit in de straten van Londen een moment om te vieren en aan te grijpen als een kans om verzet op te bouwen in onze gemeenschappen.

Migranten en asielzoekers staan in de frontlinie van deze strijd, en onze steun moet onwankelbaar zijn. Ze worden vergezeld door mensen met een handicap, transgenders, zwarte mensen en andere geracialiseerde groepen, evenals vrouwen in het algemeen, die het doelwit zijn van het nieuwe extreemrechts, dat het institutionele en structurele geweld van de staat alleen maar versterkt.

Divers

De mobilisatie was enorm divers. Er was veel publiciteitswerk – wekenlang flyers uitdelen in veel gemeenschappen en op werkplekken, evenals berichtgeving in de dagen ervoor in de Mirror, de Guardian en de London Evening Standard. Mensen hoorden erover en kwamen met hun vrienden. De muziek was een trekpleister. Anderen kwamen via contacten met Greenpeace, War on Want en andere ngo’s en liefdadigheidsinstellingen.

Er was een Palestijnse aanloopdemonstratie van enkele duizenden mensen, en er waren veel Palestijnse vlaggen te zien tijdens de bijeenkomst. Democrats Abroad bracht papieren maskers met de tekst ‘No Kings’ mee, verwijzend naar de massale protesten die op dezelfde dag in de Verenigde Staten tegen Trump plaatsvonden. Ook hier waren anti-Trump-boodschappen veel te zien. Een aanzienlijk Oost-Europees contingent maakte indruk op de demonstratie. Hun boodschap was simpel: je moet extreemrechts bestrijden, niet alleen in het Westen, maar ook in Oost-Europa. Veel leden van het contingent waren Oekraïners wier vrienden en familie aan het front staan om zich te verzetten tegen annexatie door Poetin of leven onder regelmatige bombardementen. Een van de gescandeerde slogans was ’from Ukraine to Palestine, occupation is a crime’. De Oekraïne Solidariteitscampagne was hier een heel zichtbaar onderdeel van met hun vlaggen.

Veel vakbonden hadden zich ingezet om leden en spandoeken naar de straten van Londen te brengen, waarbij NEU en UNISON het sterkst vertegenwoordigd waren. Waarom de opkomst voor dit deel van de demonstratie zo veel groter was – het leek wel een op zichzelf staande demonstratie van respectabele omvang – dan bij eerdere acties tegen de genocide op de Palestijnen, is een vraag die veel activisten de komende weken ongetwijfeld zullen stellen.

Partijen

Wat de politieke partijen betreft, was de situatie ingewikkelder.

Rob Marsden doet verslag van de aanwezigheid van de Groene Partij (GP):

Ik zag kleine groepjes leden van de Groene Partij of individuen die met vrienden en familie meeliepen, vaak met zelfgemaakte borden die verwezen naar Zack Polanski, Hannah The Plumber, of die inspeelden op de ‘Green Menace’-tag.

Veel van die mensen waren niet alleen nieuw bij de Groene Partij en in de georganiseerde politiek; in veel gevallen hadden ze nog nooit eerder aan een demonstratie deelgenomen. Hopelijk zullen de adembenemende omvang en het spektakel van de Together Demonstratie een blijvende inspiratiebron en een stimulans voor verdere activiteiten vormen.

Degenen onder ons die het ‘officiële’ Groene Partij-blok wel bereikten, helemaal achteraan de demonstratie, achter een bataljon sambadrummers van Extinction Rebellion, constateerden nog steeds dat dit blok uit misschien wel duizend mensen bestond en herkenbaar was aan een groot aantal lokale Groene Partij-spandoeken, waaronder veel van het rechtopstaande druppel- of veertype. Groene Partijen uit heel Groot-Brittannië waren vertegenwoordigd, maar veel, misschien wel de meeste, hebben momenteel geen eigen spandoeken.

En hier ligt een klein probleem voor de Groenen. Er waren geen centraal geproduceerde GP-borden of folders van welke aard dan ook. Dat lijkt geen kwestie van middelen te zijn. In vergelijking met een paar jaar geleden zwemmen de Groene Partij en haar lokale afdelingen in het geld.

Het is veeleer een kwestie van de cultuur van de Groene Partij en een te grote focus op lokale verkiezingscampagnes in plaats van een meer algemene aanpak om brede lagen van de bevolking te winnen voor de politiek van de Groene Partij en een solide basis op te bouwen binnen sociale bewegingen.

Your Party had ook een eigen blok, waarover Dave Kellaway het volgende meldt:

Er waren naar schatting zo'n 500 deelnemers. De organisatoren van het blok telden meer dan 50 groepen aanhangers uit heel Groot-Brittannië – van Glasgow tot Devon, velen met hun eigen spandoeken, waarvan sommigen het blok nooit hebben gehaald, dat zich weer helemaal achter in de menigte bevond. Your Party heeft centraal niets gedaan om te pleiten dat leden zichtbaar en georganiseerd aanwezig moesten zijn bij het evenement, en stuurde slechts een terloopse vermelding van de demonstratie in een e-mail van de voorzitter op 23 maart.

De fantastische spandoeken en borden – ‘Ik heb een hekel aan jachten, niet aan rubberboten’, ‘Kapitalisme verdeelt, socialisme verenigt’ en ‘Onze oplossing = socialisme’ – waren georganiseerd door kameraden van de All London-afgevaardigdenvergadering in plaats van door de gekozen leiding, die haar verantwoordelijkheid niet nam. Er werden nieuwe contacten gelegd met activisten uit verschillende plaatsen en er werd solidariteit opgebouwd. Een positieve ervaring ondanks het gebrek aan betrokkenheid van de leiding.

Ondertussen speelde Labour geen officiële rol bij de mobilisatie voor deze dag. De leiding had zich gemakkelijk op de demonstratie kunnen richten en iemand uit de voorste banken kunnen sturen; Starmer had een of andere neutrale anti-hervormingsboodschap kunnen afgeven, maar nada, niets.

Zelfs links, de Mainstream/Momentum-alliantie, was niet prominent aanwezig. Er waren wel drie of vier spandoeken van de Labour Party – de bureaucratie kon niet zomaar weer activisten tegenhouden die ze mee wilden nemen naar solidariteitsdemonstraties voor Palestina. Labour zou zich zorgen moeten maken – veel van de aanwezigen zijn mensen die vroeger op jullie stemden, dat nu niet meer doen en zich steeds beter organiseren.

ACR was in groten getale aanwezig, met leden uit heel Engeland en Cymru/Wales die die dag aanwezig waren, en velen van ons gingen daarna naar Croydon om te protesteren tegen het optreden van Nigel Farage daar, om duidelijk te maken dat hij niet welkom is in onze straten. We deelden ons nieuwe antifascistische pamflet uit, spraken met andere demonstranten en vierden de solidariteit.

Net als bij onze populaire Palestijnse pamfletten namen velen het pamflet mee om als spandoek te gebruiken . Onze groep had eigen leuzen bedacht, waarvan er veel door anderen om ons heen werden overgenomen.

Hoe nu verder? We hebben behoefte aan tal van levendige lokale evenementen, met name rond de gemeenteraadsverkiezingen in gebieden waar Reform sterk staat. Een probleem voor links is dat Reform vaak sterk staat waar links zwak is, dus dat vereist een goed georganiseerde aanpak. We moeten voortbouwen op de geweldige sfeer tijdens deze demonstratie – een echte opsteker voor het zelfvertrouwen en het moreel van de mensen – en streven naar een nieuwe massale opkomst van links tegen Tommy Robinson op 16 mei.

De onderling verweven crises van het kapitalisme – ook wel de ‘polycrisis’ genoemd – die betrekking hebben op sociale reproductie, economie en ecologie, vragen om een ecosocialistische toekomst. Het fascisme dat we moeten verslaan vormt een directe bedreiging voor die toekomst. Dat betekent meer dan alleen demonstraties; het betekent verzet in onze gemeenschappen en, op middellange termijn, het opbouwen van een massapartij die de politieke macht kan ontnemen aan de fascisten en hun handlangers.

Met dank aan Dave Kellaway en Rob Marsden voor hun bijdrage.

Dit artikel stond op Anti*Capitalist Resistance. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.