Ondanks alle bewijs van het tegendeel blijven veel commentatoren in de internationale media Donald Trump afschilderen als iemand die graag een vreedzame oplossing wil voor de oorlog in de Gazastrook. Ze verwachten zelfs dat hij Benjamin Netanyahu onder druk zal zetten om voorwaarden te accepteren die de laatste niet ziet zitten.

Maar in feite zijn de onofficiële berichten over meningsverschillen tussen de twee mannen en over de Amerikaanse president die de Israëlische premier 'vrede' oplegt, op zijn best valse geruchten die hen beiden goed uitkomen. De eerste om het imago van 'vredestichter' hoog te houden dat hij verkoopt aan het 'isolationistische' deel van zijn kiezers, dat tegen oorlogen is waarin de Verenigde Staten volgens hen geen belang hebben. Om nog maar te zwijgen van zijn droom om de Nobelprijs voor de Vrede te winnen, een product van zijn kinderachtige jaloezie jegens Barack Obama. De tweede, Netanyahu, om druk uit te oefenen op zijn Amerikaanse beschermheer en zijn extremistische coalitiepartners en hun kiezers het zwijgen op te leggen, telkens als hij afwijkt van hun wens om de ‘etnische zuivering’ van 1948, de Nakba, op het hele grondgebied tussen de Jordaan en de Middellandse Zee, definitief te voltooien.

Een van de ironische dingen van het ongeloof in de vreedzame bedoelingen van Trump is dat commentatoren hem nog steeds afschilderen als iemand die 'vrede' met Iran heeft opgelegd aan Netanyahu, ondanks zijn beslissing om mee te doen aan de aanval op dat land, waarmee hij de oorlog van de zionistische staat aanvult. Het is voor iedereen duidelijk dat Trump en Netanyahu elkaar aanvullen. Israël had dringend behoefte aan het staakt-het-vuren dat volgde op de ‘Twaalfdaagse Oorlog’ vanwege uitgeputte wapenvoorraden, stijgende kosten en uitputting.

Bovendien lijdt het geen twijfel dat de nasleep van de oorlog niets meer is dan een wapenstilstand. Daarin blijft de regering-Trump druk uitoefenen op de ‘Islamitische Republiek’ om zich over te geven aan de voorwaarden die Washington dicteert. Trump heeft herhaaldelijk gezegd dat Iran een grote nederlaag heeft geleden en geen andere keuze heeft dan zich over te geven. Dat is de belangrijkste reden voor Netanyahu's derde bezoek aan Washington sinds de herverkiezing van Trump: hij wil dat die blijft aandringen op een strikte beperking van de militaire en nucleaire activiteiten van Teheran.

Dan de Palestijnse kwestie, het andere grote punt van zorg rond het bezoek van Netanyahu. Veel media blijven Trump afschilderen als iemand die de vleugels van de Israëlische regering zal knippen en haar zal dwingen 'vrede' te sluiten met de Palestijnen. Dat is raar. Want juist Trump heeft Netanyahu openlijk toegestaan plannen te maken voor de deportatie van Palestijnen uit de Gazastrook. Reuters heeft de uitspraken van Trump over dat onderwerp gevolgd. Sinds zijn terugkeer in het Witte Huis heeft het minstens twaalf oproepen geteld tot deportatie van Gazanen, soms vergezeld van verkapte dreigementen aan het adres van Egypte en Jordanië om de ontheemden op te vangen.

Er is geen duidelijker voorbeeld van hoe sommigen zich vastklampen aan ‘gebakken lucht’ dan de leiders van Hamas. Die blijven inzetten op Trump, waarbij ze vertrouwen op Bishara Bahbah, de Palestijns-Amerikaanse academicus. Die heeft de groep Arab Americans for Trump opgericht, fungeerde eerder als politiek adviseur van Yasser Arafat en nam deel aan de onderhandelingen die volgden op de Oslo-akkoorden van 1993. Alsof Hamas vastbesloten is om twee keer, zo niet meer, in dezelfde val te trappen, herhaalt het het scenario van het vorige bestand dat volgde op de tweede inauguratie van Trump begin dit jaar. Israël maakte snel een einde aan het bestand na de eerste fase, die een gevangenenruil met de Palestijnse beweging omvatte, en hervatte zijn opmars in de Gazastrook om de vernietiging en de ontheemding van de bevolking voort te zetten.

Hamas houdt opnieuw vast aan zijn eisen, waaronder vooral een definitief staakt-het-vuren gegarandeerd door de Verenigde Staten en de evacuatie van de Gazastrook door het Israëlische leger. Deze eisen worden door de regering-Trump en Netanyahu afgeschilderd als onmogelijke voorwaarden die bedoeld zijn om een akkoord te verhinderen. In werkelijkheid zijn ze niet meer dan het product van te waanidee van de leiders van Hamas dat de Amerikaanse regering bereid is om Israël zulke voorwaarden op te leggen.

Volgens berichten in de Amerikaanse pers omvatten de onderhandelingen tussen Netanyahu en Trump een gezamenlijk plan om de inwoners van Gaza te verzamelen in een 'humanitaire stad' in het zuiden van de Gazastrook, op de ruïnes van Rafah. Dat zou de weg vrijmaken voor de deportatie van degenen die buiten de Strook kunnen worden vervoerd en voor de opsluiting van de rest in wat neerkomt op een openluchtconcentratiekamp, veel erger dan het kamp dat sinds de bezetting van de Strook door het Israëlische leger in 1967, en met name sinds de machtsovername door Hamas in 2007, de hele Strook beslaat.

In dat verband wordt niet alleen tussen de Amerikaanse en Israëlische regeringen onderhandeld over een grotere verscheidenheid aan opties, maar ook met de bondgenoten van Washington onder de Arabische Golfstaten, samen met Egypte en Jordanië. Het doel van Trump en zijn vriend Netanyahu, is om een zogenaamde regeling voor de Palestijnse kwestie te bereiken op basis van de oprichting van een 'Palestijnse entiteit' (om de term van de voormalige Amerikaanse president Ronald Reagan uit 1982 te gebruiken). Die zou moeten bestaan uit Palestijnse enclaves op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, omringd door Israëlische militaire bases en nederzettingen, vergelijkbaar met wat er momenteel in de Westelijke Jordaanoever bestaat.

Een van de onderwerpen waarover wordt onderhandeld, is welke Palestijnse 'autoriteit' zal worden belast met het toezicht op de inwoners van die enclaves: de huidige Palestijnse Autoriteit in Ramallah, of een aangepaste versie daarvan zoals de meeste Arabische landen hopen. Òf een andere formule die Israël zou willen bereiken in samenwerking met de Verenigde Arabische Emiraten en hun Palestijnse bondgenoot Mohammed Dahlan?

Een ander onderwerp: wie zal de Gazanen rechtstreeks controleren? Het Israëlische leger? Dat vooruitzicht wordt door een groot deel van het legercommando afgewezen. Sinds de intifada van 1988 heeft het geleerd hoe moeilijk het is om een opstandige bevolking onder controle te houden. Òf Arabische troepen die tijdelijk worden ingezet totdat lokale troepen van Palestijnse agenten van de nieuwe regionale orde aan de macht zijn gekomen? Dat is het Midden-Oosten dat Trump en Netanyahu voor ogen hebben. Het Saoedische koninkrijk, en zelfs de nieuwe Syrische regering, sluiten zich aan bij het 'normalisatieproces', waardoor de uitgebreide regionale alliantie onder Amerikaanse hegemonie tot stand komt die Washington sinds zijn eerste oorlog tegen Irak in 1991 heeft nagestreefd.

Dit artikel stond op Al-Quds al-Arabi. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.