Het conservatieve Britse dagblad The Telegraph maakt zich zorgen over jonge vrouwen. In haar artikel 'Vergeet de manosphere. Het zijn boze linkse vrouwen waar we ons zorgen over moeten maken' spreekt Rowan Pelling over de bezorgdheid die ze voelt als moeder van jongens en tante van nichtjes:

'Aan beide zijden van de Atlantische Oceaan blijkt uit peilingen dat jonge vrouwen veel vaker links georiënteerd zijn dan hun mannelijke tegenhangers. Je kunt gerust stellen dat die opkomende vrouwengroep lijkt te leven in een voortdurende angst en woede tegen fossiele brandstoffen, Elon Musk, toxische mannelijkheid, TERF’s en neonazi’s.'

Die angst en woede zijn voor Pelling geen redelijke reactie op de goed gedocumenteerde vernietiging van het milieu, de opkomst van autoritarisme en de hoge percentages seksueel geweld, maar het resultaat van de 'vloedgolf van sociale media en nepnieuws' die goedgelovige jonge vrouwen op een dwaalspoor brengt. Pelling maakt zich zorgen dat de woede en mannenhaat zo uit de hand lopen dat ze – horror van horrors – het verlangen van vrouwen om kinderen te krijgen beïnvloeden, in tegenstelling tot haar meer 'baby-positieve' neefjes. Pellings oplossing is een Love Island-variant, waarbij jonge vrouwen op een eiland worden geplaatst met soldaten en mariniers – een misselijkmakend voorstel gezien de hoge cijfers van seksueel geweld in het leger – in de hoop dat ze zullen beseffen dat conservatieve, sterke mannen eigenlijk geschikte liefdespartners zijn.

Ondanks die onzin wijst Pelling op een reële maatschappelijke trend: jonge vrouwen zijn vaker links dan zowel hun mannelijke als oudere tegenhangers. In Australië beschreef 67 procent van de jonge vrouwen zichzelf als links georiënteerd, vergeleken met 50 procent van de jonge mannen (nog steeds een heel groot aandeel). Hoewel jonge mannen (18-28) nog steeds vaker op Labour stemmen dan op de Liberalen in vergelijking met hun oudere tegenhangers, blijven ze achter bij de vrouwen van Gen Z. Jonge vrouwen hebben vier keer meer kans om Trump negatief te beoordelen dan jongens, met een afkeuringsscore van 61 punten voor de vrouwelijke groep.

In de VS blijkt uit peilingen van Gallup dat het aantal vrouwen van 18 tot 29 jaar dat zichzelf als 'liberaal' [Democraat] omschreef, tussen eind jaren negentig en 2023 is gestegen van 28 procent naar 40 procent. Jonge vrouwen geven vaker om maatschappelijke kwesties zoals de klimaatcrisis, gezondheidszorg, feminisme en antiracisme dan mannen, zo blijkt uit peilingen in zowel Australië als het VK.

De rechtse media bespotten jonge vrouwen als Greta Thunberg en Grace Tame omdat ze voor die standpunten opkomen en niet slijmen bij de machtigen, en ze doen degenen die hen bewonderen af als gehersenspoeld door nepnieuws en algoritmen van sociale media. Maar het siert de vrouwen van Gen Z dat ze, in een steeds grimmiger, gewelddadiger en irrationeler wordende wereld, ervoor hebben gekozen om rationeel en menselijk te reageren.

De kwesties waar ze zich zorgen over maken, zijn urgent en reëel: de klimaatcrisis wordt erkend en gedocumenteerd door de overgrote meerderheid van milieuwetenschappers en organisaties zoals de Verenigde Naties. De kloof tussen vrouwen en mannen op het gebied van loon en arbeidsomstandigheden, huisvesting, vermogen, geweld en misbruik is eveneens een verifieerbaar feit. Het zijn de Murdoch-pers en rechtse ideologen die, in het licht van de wetenschap, statistieken en logica, proberen te beweren dat klimaatverandering niet echt is en dat het feminisme te ver is gegaan. Het zijn mensen als premier Anthony Albanese en minister van Buitenlandse Zaken van Australië Penny Wong die beweren dat genocide in feite zelfverdediging is en dat verzet daartegen antisemitische onverdraagzaamheid is. Dat zijn de echte aanstichters van nepnieuws dat erop gericht is jongeren verkeerd te informeren, en ze hebben een leger van Trump-minnende techbro's om hen te helpen.

Jonge vrouwen zijn verre van 'ontevreden vrouwen' met 'apocalyptisch pessimisme'; ze kiezen simpelweg voor fatsoen in plaats van kapitalistische propaganda. En politici, columnisten en de machthebbers hebben daar een hekel aan.

In het artikel dat door Pelling belachelijk werd gemaakt, interviewde Emily Lawford voor het Britse New Statesman enkele van die jonge vrouwen die in de voorhoede van de linkse en progressieve politiek staan. Veel van die vrouwen zijn betrokken bij activisme, zowel online als in de echte wereld, en voelen wanhoop over de toestand van de wereld.

Een vrouw, Anna, vertelde hoe haar pogingen om een arbeidsongeschiktheidsuitkering te krijgen haar radicaliseerden. 'Er heerst een echt gevoel van paniek en hopeloosheid', zei ze over de politiek. 'We hebben beleid dat niet voor ons zorgt. We hebben een regering die er schijnbaar geen moer om geeft als er genocide plaatsvindt.'

Voor veel van de geïnterviewde vrouwen was het zien van de genocide door Israël in Gaza, gesteund door het Westen, een radicaliserende ervaring. Die jonge vrouwen, die betrokken zijn bij de solidariteitskampen voor Gaza, protesten bijwonen en fondsenwervingsacties organiseren, maken deel uit van een wereldwijde groep die zich bekommert om sociale kwesties en die overwegend negatief staat tegenover het kapitalisme. Slechts 17 procent van de jonge vrouwen die reageerden op een peiling voor de New Statesman had een positief beeld van het kapitalisme. Een van de geïnterviewden, Phoebe O’Brien, beschreef waarom ze een revolutionaire is: 'Ik wil systemische verandering. Ik wil niet binnen deze systemen blijven bestaan. Ik wil een instrument van de revolutie zijn'.

Veel van die jonge vrouwen staan niet alleen negatief tegenover het systeem; ze staan ook negatief tegenover jonge mannen. Er heerst een gevoel dat hun mannelijke tegenhangers minder begrip hebben voor die sociale kwesties en zich minder bekommeren om vrouwen en het veranderen van de wereld.

Dat wordt niet geholpen door het feit dat jonge vrouwen enerzijds belachelijk worden gemaakt om hun politieke opvattingen, terwijl ze anderzijds gesmeekt worden om de vrouwenhaat te 'begrijpen' van jonge mannen die worstelen met hun mannelijkheid en zich aangetrokken voelen tot verkrachtingspromotors zoals Andrew Tate. Volgens het Lowy Institute is de politieke genderkloof te wijten aan het feit dat jonge mannen 'zich onder de loep genomen en buitenspel gezet voelen, en weinig pleitbezorgers zien voor hun zorgen over status, zingeving en financiële zekerheid'. De dubbele moraal is duidelijk: de ideeën van mannen hebben legitieme wortels, die van vrouwen weerspiegelen leeghoofdige domheid.

Maar het is de moeite waard om te erkennen dat de verschuiving in de politiek onder jongeren over het algemeen in linkse richting gaat. Niet alleen jonge vrouwen, maar ook jonge mannen keren zich in grotere getale tegen het systeem. Volgens onderzoek van Intifar Sadiq Chowdhury naar de politieke opvattingen van Australische jongeren, 'wordt de groeiende genderkloof dus niet gedreven door polarisatie, maar doordat vrouwen sneller naar links opschuiven – of mannen dat langzamer doen – in plaats van door een echt verschil in opvattingen'.

Vrouwen van Generatie Z laten ons zien dat er hoop is. We zijn het aan hen verplicht om hun politieke idealen een organisatorische uitdrukking te geven en ons te verzetten tegen de neerbuigende rechtse pers die hen probeert te onderdrukken.

Dit artikel stond op Red Flag. Nederlandse vertaling redactie Grenzeloos.