Borderless

24 July 2019

Syrië en de linkse beweging III

Dit is het derde en laatste deel van het interview met Yasser Munif over de ontwikkelingen in Syrië en de houding van de linkse beweging daartegenover. Het eerste deel vind u hier en het tweede hier.

Wat is er nodig om IS en haar reactionaire ideologie uiteindelijk te verslaan? Is Assad echt het minste kwaad in vergelijking met IS?

Ik denk dat er geen manier is om IS en soortgelijke jihadistische groepen te verslaan, zonder dat Assad is afgezet en verslagen. Dit geldt voor de hele regio. Er is een soort organische band tussen Arabische dictaturen en jihadistische groepen. Op een bepaalde manier zijn ze complementair. Ze hebben elkaar nodig en ze voeden zich met elkaar. Jihadistische groepen of fundamentalisten kunnen niet verslagen worden zo lang we Arabische dictators aan de macht hebben.

Arabische dictators hebben, zoals ik eerder suggereerde, op veel manieren de politieke islam en het salafisme gebruikt om hun heerschappij te verstevigen en ervoor te zorgen dat de potentiële bedreiging van islamisten altijd aanwezig is om zo een signaal af te geven aan minderheden, maar ook aan seculiere mensen en mensen die zich verzetten tegen het salafisme of Al Qaeda, dat de enige manier om te voorkomen dat die groepen de macht grijpen, Arabische dictators zijn.

Ik denk dat het verslaan van IS en Al Qaeda in de regio begint met het omverwerpen van Arabische dictators, maar ook met verzet tegen elke vorm van buitenlandse interventie – Westerse of Russische – in de regio, omdat jihadistische groepen vaak hun oorlogen en strijd rechtvaardigen door te laten zien dat er buitenlandse interventie is, dat het Westen vecht tegen moslims, dat er Westerse dreiging is en ga zo maar door. Als er geen buitenlandse interventie of Arabische dictaturen zouden zijn, denk ik dat die groepen niet echt zouden kunnen opereren. Zij hebben behoefte aan  chaos en marginalisering, armoede, dictatuur en gebrek aan politieke ruimte om te kunnen opereren en functioneren. Zonder dat zouden ze niet veel momentum of macht krijgen.

Wat voor soort sociale bewegingen op lokaal, regionaal en internationaal niveau zijn er denkt u nodig om deze contrarevolutionaire krachten, zowel IS als de dictaturen, te verslaan en de democratie die de Arabische mobilisaties van 2011 nastreefden, te realiseren?

Uiteraard hebben we progressieve sociale bewegingen nodig, basisbewegingen die de aard van de Arabische opstanden begrijpen en die in staat zijn om de anatomie van de Arabische regimes te begrijpen – de manier waarop ze opgebouwd zijn en de aard van de allianties die ze konden sluiten – en daartegen een strategie op te bouwen om ze te bestrijden. Ze moeten op verschillende fronten actief zijn. Aan de ene kant moeten ze politiek functioneren op een min of meer horizontale en democratische manier, die rekening houdt met de verschillende delen van de bevolking en die geen enkele groep uitsluit of die nou etnisch, religieus of tegen de Amerikaanse belangen en andere machten in de regio is.

U had de buitenlandse interventie al genoemd, dus laten we naar de regionale en wereldwijde spelers in Syrië gaan. We weten dat het Syrische leger niet in staat was om voldoende soldaten te werven om voor haar te vechten en in plaats daarvan een beroep deed op de Russische luchtmacht, Iraanse strijdkrachten, Hezbollah-eenheden en sjiitische milities uit Irak en van elders. Hoe belangrijk zijn deze krachten voor het overleven van het regime?

Ik denk dat er twee belangrijke redenen zijn waarom het Syrische regime op buitenlandse strijders steunt. De eerste is, zoals ik al eerder zei, dat het Syrische regime probeert het conflict te internationaliseren om een buitenlandse interventie uit te lokken. Door Hezbollah, Iraakse sjiitische milities en Iran en Rusland uit te nodigen om deel te nemen aan het Syrische conflict, zetten ze ook andere staten en regio's aan om een belangrijke rol te spelen. Ze deden dat met succes.

Het Syrische regime had die buitenlandse troepen en milities ook nodig, vooral sinds 2012, 2013. Het Syrische leger was overbelast en uitgeput en vocht op verschillende fronten. In eerste instantie nodigde het de Iraakse milities en Hezbollah uit naar Syrië te komen om de sjiitische heilige plaatsen te beschermen, maar dat was alleen maar een voorwendsel. Later speelden die milities een belangrijkere rol en Iran orkestreerde de hele show.

Het is niet duidelijk hoeveel militieleden er vechten, maar volgens verschillende schattingen zijn er tussen de 20- en 30.000 Iraakse, Afghaanse en Hezbollah-militie-leden, in aanvulling op de Iraanse Revolutionaire Garde, het Syrische leger en de Russen die vanaf september 2015 veel directer betrokken zijn.

Twee keer in de afgelopen vijf jaar stond het Syrische regime op het punt te vallen. In 2013, toen Hezbollah en de Iraniërs vooral in de slag om Qusair een belangrijke rol speelden en Hezbollah expliciet bij de gevechten betrokken was. De tweede keer was toen Assad in de zomer van 2015 een zeer defaitistische toespraak hield en de Russen de drang voelden om er veel meer bij betrokken te zijn en daarom begonnen met luchtbombardementen.

Sindsdien is het in Aleppo, Idlib en andere regio's uiterst gewelddadig geweest. Dus, ja ze zijn van essentieel belang. Het gaat niet alleen om militieleden, maar ook om financiering, apparatuur en wapens die Iran en de Russen leveren aan het Syrische regime. Zonder deze steun kan het denk ik niet heel lang duren.

Wat zijn de belangen van Rusland in Syrië? Aanhangers van Assad in het Westen beweren dat de Russische interventie in Syrië gerechtvaardigd is op grond van het handvest van de VN, omdat ze zijn uitgenodigd door de Syrische regering.

Het Syrische regime is onwettig. Het is een dictatuur. Het is een terroristische staat, niet per se in de Westerse zin, maar terroristisch in die zin dat het regime de Syrische bevolking nu al vijf jaar terroriseert. Dus het is een onwettige regering en als zodanig zijn al haar handelingen onwettig, waaronder het uitnodigen van Iran of Rusland enzovoort. Het is dus niet een zeer overtuigend argument dat sommige linkse mensen en anderen proberen te geven.

Rusland heeft meerdere belangen in de regio en met name in Syrië. Ik denk dat we naar het geopolitieke, economische en politieke niveau moeten kijken. Geopolitiek zou Rusland graag in de regio aanwezig willen zijn. Rusland was al aanwezig vóór de Syrische opstand. Het had een marinebasis in Tartus en het beschouwt Syrië als een strategische regio, omdat het Rusland toegang geeft tot de Middellandse Zee en de hele regio.

Ook maakt Rusland gebruik van Syrië als ruilmiddel om haar positie in andere regio's, zoals Oekraïne en de Balkan, te versterken. Daar is Rusland in gevecht met het Westen en vreest ze dat sommige Balkanlanden tot de NAVO zullen toetreden. Syrië heeft voor hen ook in andere regio's, zoals Jemen en Iran, een soortgelijk doel.

En dan het politieke niveau. De Russische buitenlandse politiek is, in ieder geval sinds Poetin aan de macht is, ingegeven door anti-Atlantisme en heeft zich verzet tegen de Amerikaanse aanwezigheid, niet alleen in de regio maar ook daarbuiten. Syrië is uitgegroeid tot één van de hotspots, waar Rusland vindt dat het nodig is een punt tegen het Westen te maken en dat land niet aan het Westen te verliezen. Rusland gebruikt Syrië ook om zich tegen een aantal jihadistische groepen te verzetten, omdat het gelooft in een complot tegen de Russische staat na de ineenstorting van de Sovjet-Unie en gelooft dat er verschillende jihadistische groepen in regio's zijn die zich zouden kunnen afscheiden als gevolg van de voortzetting van de Arabische opstanden.

Al heel vroeg was Rusland tegen de Arabische revolutie en voelde dat als  een Westerse samenzwering tegen Rusland en als een voortzetting van de fluwelen revolutie enzovoort. Ook om deze reden heeft Rusland zich verzet tegen de Syrische opstand. Tenslotte zijn er ook economische redenen. Die zijn niet zo substantieel als de politieke en geopolitieke redenen, maar ze zijn er wel. Rusland dreef vóór de revolutie in 2009 tenminste voor  20 miljard dollar handel met Syrië en zou dat graag zo houden en in de toekomst uitbreiden. Ik denk dat het belangrijk is om naar al deze verschillende niveaus te kijken.

Welke rol hebben de Verenigde Staten en de Golf-monarchieën aan de andere kant gespeeld in de bewapening en de financiering van bepaalde groepen en hoe was dat van invloed op de samenhang van de revolutionaire beweging tegen de dictatuur?

De Verenigde Staten hadden een zeer ambivalent standpunt over de Syrische opstand. Onder Obama was de VS  terughoudend om te veel betrokken te zijn in Syrië, omdat Obama geen nieuwe troepen wilde inzetten of nieuwe oorlogen in de regio wilde financieren. Hij was meer geïnteresseerd in een aanwezigheid in Oost-Azië en andere regio's. Er was duidelijk een conflict of een soort spanning in zijn regering. Ambassadeur Ford en Hillary Clinton hadden bijvoorbeeld iets andere standpunten.

De VS wilde ook de dynamiek van de Arabische opstanden stoppen en Syrië was een goede plek om via militarisering en een uitputtingsoorlog de Arabische opstand te ondermijnen en de Arabische bevolking een signaal af te geven dat die revoluties soms wel eens op een zeer bloedige manier zouden kunnen eindigen. Ik denk dat dat een deel van de boodschap was.

In aanvulling daarop was de VS niet per se tegen de toegenomen betrokkenheid van Iran en Hezbollah in Syrië die als zodanig die twee belangrijke krachten in de regio verzwakte en Israël in dat opzicht hielp. De golfstaten hadden soortgelijke redenen om de Syrische opstand te ondermijnen. De Golf wordt vaak voorgesteld als een aanhanger van de oppositie en de revolutie, maar ik denk dat dat een heel misleid begrip van de Syrische revolutie is.

De Golfstaten steunden het Syrische regime al heel vroeg en ze hielden dat in ieder geval zes maanden vol tot ze voelden dat het een verloren zaak was. Daarna begonnen ze de meest reactionaire en conservatieve groepen in de oppositie te steunen en wilden ze een rol spelen via de financiering van die groepen en het ondermijnen van de meer progressieve en seculiere groepen. Voor met name Saoedi-Arabië en Qatar was het belangrijk een geopolitieke rol in Syrië te spelen en dat deden ze ook.

Er was ook een soort confrontatie tussen Saoedi-Arabië en Qatar. Qatar steunde de Moslimbroederschap in Syrië, Egypte en Tunesië, terwijl Saoedi-Arabië meer geïnteresseerd was in de financiering en het ondersteunen van meer salafistische en jihadistische groepen. Syrië werd ook door de Golfstaten gebruikt om een signaal aan hun bevolking af te geven dat de revolutie in een burgeroorlog zou kunnen eindigen die heel hevig kan zijn. Het was een dreigement aan de bevolking dat het in opstand komen zou kunnen eindigen in iets dergelijks als wat er in Syrië gebeurt. Ik denk dat de combinatie van deze verschillende dimensies de Golfstaten ertoe bewoog om een toenemende en belangrijkere rol in Syrië te spelen.

Waarom hebben de Verenigde Staten de Syrische oppositie niet toegestaan om de wapens die ze nodig hadden om zich te verdedigen tegen het regime en de Russische luchtaanvallen te verwerven? Wat is het Amerikaanse beleid ten aanzien van Syrië en wil Washington eigenlijk wel de ineenstorting van het Syrische regime?

Het is niet duidelijk of Washington in de eerste periode wel echt de ineenstorting van het Syrische regime wilde of dat het met een pr-campagne bezig was. Het is duidelijk dat de Verenigde Staten Mubarak in het begin steunden en tegen de revolutionaire volksbeweging in de hele regio waren en dus een pr-campagne nodig hadden om het imago in de regio te verbeteren en een signaal af te geven dat ze deze legitieme opstanden steunen enzovoort. Dat beleid wijzigde heel snel nadat er islamitische groepen ontstonden en zeker toen ze voelden dat Iran en Hezbollah, zoals ik al eerder zei, een belangrijke rol gingen spelen. Ze verwierpen toen dat beleid en kozen voor de uitputtingsoorlog.

Ik denk dat de Verenigde Staten hun beleid sinds de opkomst van IS veranderden en vanwege de verspreiding naar andere gebieden – en de angst voor terreuraanslagen van IS in Europa en in het Westen in het algemeen – het gevoel hadden dat ze veel meer betrokken moesten zijn in het noorden van Syrië waar IS aanwezig is. Maar de Verenigde Staten hebben er sinds 2012 niet op aangedrongen om een einde te maken aan het Syrische regime. Er zijn veel voorbeelden die dat aantonen.

Turkije onder Erdoğan  is ook een belangrijke speler in Syrië in de afgelopen vijf jaar. Wat zijn de Turkse belangen en hoe hebben ze de situatie in Syrië beïnvloed? Zien we verschuivingen in het Turkse beleid ten aanzien van de Syrische revolutie?

Net als de Golfstaten, steunde Erdoğan het Syrische regime al snel en vreesde een vorm van verontreiniging of uitwaaier-effect in Turkije en was om deze redenen tegen de Syrische opstand. Maar hij is van mening veranderd. Net als de Golfregio of de Golfstaten, zoals Qatar en Saoedi-Arabië, veranderde hij van mening, zodra hij voelde dat de Moslimbroederschap een rol zou kunnen spelen en het Syrische regime omver zou kunnen werpen. Dat is vanaf het vroege begin het beleid van Turkije.

Erdoğan financierde al heel snel verschillende oppositiegroepen en rustte ze uit om de Koerdische regio te bestrijden en te voorkomen dat Koerdische regio's in die periode een rol zouden kunnen spelen. Maar zodra de Moslim Broederschap was gemarginaliseerd, verschoof Erdoğan zijn beleid en probeert nu samen met Rusland op te trekken, omdat de Russen Erdoğans beleid van het beperken van de invloed van de Koerden in Syrië steunen en Poetin Erdoğan heeft toegestaan om troepen naar Syrië te sturen om de Koerden te bestrijden en te voorkomen dat er een Koerdische entiteit ontstaat.

Dat is in feite de stilzwijgende overeenkomst tussen Poetin en Erdoğan. Erdoğan is vooral geïnteresseerd in het bouwen van een bufferzone tussen Turkije en Syrië en het voorkomen van het ontstaan van een Koerdische entiteit en niet in het ondersteunen van welke legitieme eis van de oppositie dan ook, of het succes van de Syrische revolutie.

Ik zou ‘t willen hebben over de reactie van links op de gebeurtenissen. Welk standpunt denkt u dat de anti-oorlogsbeweging in het Westen zou moeten innemen over de Russische bombardementen op Syrië ? Moet een westerse anti-oorlogsbeweging alleen eisen aan hun regering  stellen?

Het is duidelijk dat links in de wereld, de anti-oorlogsbeweging in het Westen en daarbuiten, zich moet verzetten tegen de Russische bombardementen op Syrië. Dat is het meest rationele en gezond-verstand standpunt en het is verbijsterend om te zien dat sommige linkse groepen en sommige anti-imperialistische partijen of delen van links de Russische agressie-oorlog in Syrië steunen en geloven dat dit een oorlog tegen jihadisten en tegen IS is ter ondersteuning van een anti-imperialistische regering in Syrië. Dat is wel heel ver van de waarheid.

Dus links zou niet alleen een front tegen de Westerse betrokkenheid bij de regio, in Syrië en de Arabische wereld op moeten bouwen, maar ook de nieuwe ontwikkeling in de wereldpolitiek en het stapsgewijs agressievere en gewelddadiger rol die Rusland speelt moeten begrijpen en strategieën, beleid en tactieken moeten ontwikkelen om zich tegen die toenemende rol te verzetten. Ze kunnen dat op verschillende manieren doen. Sommige basisbewegingen in het Westen zijn heel creatief geweest in het opbouwen van één of andere vorm van verzet tegen de rol die hun land speelt. Ze moeten zich In ieder geval verzetten tegen de Russische bombardementen op Syrië.

Sommigen op links beweren ook dat anti-imperialisten geen standpunt over Assad moeten innemen en dat het Amerikaanse volk geen recht heeft om te bepalen wie er in de regering in Syrië zitten, want dat is  aan de Syriërs zelf. Hoe ziet een echt anti-imperialistisch standpunt er volgens u uit?

Zo’n neutralistisch standpunt is uiteraard heel schadelijk en je betaalt er een hoge prijs voor. Het zal het Syrische regime alleen maar meer macht geven en in staat stellen om geweld tegen de eigen bevolking te plegen. Veel anti-imperialistische groepen hebben de situatie in Syrië en de aard van het Syrische regime verkeerd begrepen en argumenteren dat links niet betrokken zou moeten zijn, maar in werkelijkheid is dat standpunt een vorm van stilzwijgende steun aan het Syrische regime, omdat dat een aantal verschillende staten, Rusland en Iran en anderen, waaronder Irak en in zekere zin Libanon heeft uitgenodigd om een belangrijke rol te spelen.

Ze staan het Assad-regime in feite toe om buitenlandse troepen en buitenlandse interventie te gebruiken om de opstand te verpletteren. Dat is denk ik niet een houdbaar of een verdedigbaar standpunt. Links heeft de Syrische en de Arabische opstand, generaliserend, als islamistisch en in principe geleid door jihadisten waargenomen. Dat is te wijten aan een oriëntalistische visie bij belangrijkste delen van links, die denken dat Arabieren geen invloed hebben en dat alleen islamistische groeperingen of partijen momentum hebben en een rol spelen in Syrië en de Arabische regio. Ze ontkennen daarmee ook maar enige invloed van de kant van seculieren en links in Syrië.

Ze bekijken de situatie in Syrië ook alleen maar door een geopolitieke bril met de argumentatie dat het een oorlog tegen Syrië is en omdat vanuit hun perspectief Syrië een anti-imperialistische kracht of staat is, is dat is een oorlog tegen een progressieve kracht of een progressief land. Nogmaals: ik denk dat dat een misvatting is. In plaats hiervan zouden we het conflict in Syrië vanuit een standpunt van de basisbeweging moeten begrijpen en de kracht van sociale bewegingen in Syrië en de hele Arabische wereld moeten snappen en ook het belang van micro-politiek die in alle regio's in Syrië plaatsvindt.

Mensen strijden op een dagelijkse basis en creëren instellingen en geven politiek, ideologie, cultuur enzovoort een nieuw gezicht. Vanuit het perspectief van bovengenoemd anti-imperialistisch links, bestaat dit niet echt. Het is onzichtbaar. Ze zien het niet, omdat het niet functioneert in het kader waarmee ze vertrouwd zijn: het geopolitieke kader, waarin de staat als de enige analyse-eenheid gebruikt wordt.

Ik denk dat links er in het algemeen bij gebaat is als ze haar begrip van politiek in de regio verschuift en probeert te voorkomen dat alle politiek gereduceerd wordt tot een op de staat gerichte geopolitieke beoordeling èn probeert om de betekenis van micro-processen en basisbewegingen en hun dynamiek en kracht te begrijpen. Die bewegingen opereren op een horizontaal niveau en zijn vaak moeilijk waar te nemen als je – behalve voor het maken van een ‘anti-imperialistisch statement’ –  niet betrokken of geïnteresseerd bent in de regio.

Ook moet links zijn islamofobe, Arabofobe manier van lezen van de regio stoppen en stoppen met het gebruik van Westerse politiek als het enige referentiepunt voor het begrijpen van de politiek in de regio, want mensen maken natuurlijk gebruik van andere politieke en culturele instrumenten. Ze gebruiken niet dezelfde soort taal. De aard van de Arabische opstanden en hun nieuwigheid voorkomen dat een deel van links begrijpt wat er aan de hand is.

Dat zogenaamde anti-imperialistische links reduceert alles tot een samenzwering, tot een jihadistische oorlog en tot een buitenlandse imperialistische interventie. Dat is uiteraard heel schadelijk op de korte en op de lange termijn. Ik denk dat de Arabische revolutie, en de Syrische opstand in het bijzonder, niet alleen het Syrische regime omver zullen werpen, maar ook dat soort archaïsche oud-linkse ideologie die niet in staat is om de strijd van de Syriërs te erkennen en hun lijden, pijn en hun politiek van waardigheid te begrijpen.

Een onderwerp dat zeer omstreden is, is het instellen van een no-flyzone. Hoe moet links pleidooien voor een no-flyzone boven Syrië begrijpen? Zijn dat gewoon vragen om een imperialistische interventie?

Ik denk dat links zich moet verzetten tegen de no-flyzone. Er is een lange geschiedenis van de gevolgen van no-flyzones en de verwoesting die ze veroorzaken, het lijden, de pijn en het doden van burgers en onschuldigen. Ik denk niet dat er echt succesvolle voorbeelden van een no-flyzone zijn. Dat moet het vertrekpunt van het innemen van een standpunt over de no-flyzone zijn.

Aan de andere kant begrijp ik, dat veel Syriërs die de bommen van Rusland en het Syrische regime op hun dak krijgen, pleiten voor een no-flyzone. Ik denk dat het belangrijk is die mensen die sterven in het kader van die bommen, niet te demoniseren en hun eisen te begrijpen. Eén van de dingen die links bijvoorbeeld moet doen is voldoende druk op de Verenigde Staten en het Westen zetten. Maar ik denk dat hier verdeeldheid over is.

De Verenigde Staten willen niet dat de Syrische oppositie luchtdoelraketten verwerft, terwijl sommige andere Westerse landen en Golfstaten die wapens juist wel willen sturen. De oppositie stelt de eis van de no-flyzones als gevolg van het Amerikaanse embargo dat voorkomt dat dergelijke wapens Syrië binnenkomen.  Want als de oppositie echt dat type wapens zou hebben, zou de no-flyzone niet nodig zijn, omdat mensen dan in staat zijn zichzelf te verdedigen en terug te slaan als Syrische of Russische straaljagers hun steden en dorpen bombarderen. Dat is mijn standpunt en ik denk dat dat ook het standpunt van links moet zijn.

Tenslotte, wat denk je dat mensen in de Verenigde Staten in solidariteit met de Syriërs kunnen doen?

Ik denk dat mensen moeten beginnen zichzelf te informeren en de complexiteit van de Syrische revolutie, de lange geschiedenis van de dictatuur in Syrië en de legitieme eisen van het Syrische volk moeten proberen te begrijpen en allianties en netwerken met Syriërs ter plaatse en in het buitenland proberen op te bouwen.

Ik denk dat Syrische migranten en Syrische vluchtelingen in het algemeen een belangrijke rol moeten spelen in het opbouwen van die bewegingen in de Verenigde Staten, in Europa en elders. En op die manier een wereldwijde coalitie van basisbewegingen opbouwen om druk uit te oefenen op het Syrische regime, Rusland en andere spelers om een einde te maken aan de oorlog in Syrië en de Syrische dictator af te zetten.

Dat moet op veel verschillende manieren gedaan worden. Ik denk dat de basisbewegingen in het verleden erg creatief en krachtig waren en er zijn tal van voorbeelden; de beweging tegen de oorlog in Vietnam, de beweging tegen de Zuid-Afrikaanse apartheid, de meer recente Palestijnse strijd en de wereldwijde campagne voor boycot, desinvestering en sancties (BDS), waar we van moeten leren.

Ik denk dat het uitgangspunt is om een open en eerlijk gesprek met de Syrische activisten te hebben die als gevolg van de oorlog en als gevolg van de revolutie verbannen zijn en in bijna elke samenleving op aarde aanwezig zijn. Velen van hen waren in verschillende mate betrokken bij basisbewegingen in Syrië. Europees en Amerikaans links zouden van Syriërs kunnen profiteren en leren, terwijl ze strategisch een coalitie bouwen van de anti-oorlogs-, de Black Lives Matter-, de vrouwen-, LGBT- en BDS-beweging in de Verenigde Staten.

Ik denk dat we moeten nadenken over Syrië en de Arabische wereld in het kader van de lange termijn. Het gaat helaas een lang gevecht worden. De contrarevolutie is momenteel aan het winnen en de revolutie is in veel opzichten omsingeld, net als veel steden en dorpen in Syrië. De vraag is dus hoe we door die belegering heen breken en hoe we de Syriërs ter plekke een stem geven? Hoe vertalen we de strijd van de Syriërs naar het publiek in het Westen, dat niet per se de taal spreekt? Ik bedoel daar niet de Arabische taal mee, maar de politieke en culturele taal en de manier waarop mensen worstelen, terugvechten en zich verzetten.

Vaak zijn mensen in het Westen niet per se bekend met deze strategieën en vanwege de nieuwigheid van de Arabische opstand en het specifieke karakter van de Arabische en Syrische dictatuur, zijn de mensen in Syrië met nieuwe strategieën en tactieken gekomen, die niet per se in het Westen bekend zijn. Dat maakt de vorming van de solidariteit tussen Westerse basisbewegingen en het Syrische volk moeilijker. Ik denk dat het creëren van een publieke ruimte, waar Syriërs hun stem kunnen laten horen om het conflict en de revolutie aan een Westers gehoor uit te leggen, het uitgangspunt moet zijn.

Basisbewegingen in het Westen zouden bescheidener moeten zijn in het begrijpen en het ondersteunen van het Syrische volk. Het zal niet gemakkelijk worden en we moeten over de lange termijn nadenken. We moeten de aard van contrarevolutionaire bewegingen begrijpen en gemakkelijke verklaringen door middel van samenzweringstheorieën of ‘anti-imperialisme’, waarvan de analytische hulpmiddelen niet meer op dezelfde manier werken, voorkomen.

Het uitgangspunt voor het opbouwen van een coalitie is niet het stellen van een serie eisen aan de Syrische oppositie en de mensen die in de regio vechten, maar eerder de moeilijkheden van het opereren in Syrië en de Arabische regio in het algemeen begrijpen. Syriërs niet denigreren, omdat ze te islamistisch, te religieus of niet seculier genoeg of niet feministische genoeg enzovoort zijn, maar wel begrijpen hoe het feminisme in dat gebied functioneert, zonder in  oriëntalistische clichés te vervallen. Begrijpen dat de islam ook emancipatorisch kan zijn en dat vrome mensen ook recht op een waardige politiek hebben.

Dat is een grote agenda en een moeilijke beweging om op te bouwen, maar ik denk dat we er al iets van kunnen zien ontstaan in het Westen en in de Verenigde Staten. Zo is er meer en meer versnippering van de anti-oorlogsbeweging. Een deel van de anti-oorlogsbeweging is tegen buitenlandse interventie, terwijl ze volledig het geweld van de Russische interventie in Syrië of het geweld van het Syrische regime negeren. Dat soort verouderde politiek moet worden bestreden en dat is waarom ik denk dat er een nieuwe anti-oorlogsbeweging moet ontstaan.

Op dezelfde manier moeten ook Syriërs in het buitenland bijvoorbeeld de strijd van Black Lives Matter begrijpen en steunen. En begrijpen dat de strijd tegen de politiestaat in de Verenigde Staten een voortzetting is van hun strijd en de migrantenstrijd in Frankrijk tegen xenofobe partijen ook een voortzetting is van hun strijd in Frankrijk, Groot-Brittannië en Duitsland, enzovoort. Kortom, de vraag is hoe we zo’n soort wereldwijde beweging opbouwen. Hoe leggen we die verbindingen en vertalen we die naar elkaar toe en begrijpen we de prioriteiten van de verschillende stukken strijd, om een veel-lagige horizontale beweging op te bouwen die al deze verschillende vragen beantwoordt.

Ik denk dat dat noodzakelijk is, in het kader van de economische crisis, van de opkomende xenofobe partijen in het Westen en van de jihadistische groepen die niet alleen momentum in Syrië hebben, maar in de hele regio. De dynamiek van een aantal van de oude vertogen, zoals botsingen van beschavingen en een Westerse oorlog tegen islamitische fundamentalisten enzovoort moet worden bestreden. In plaats daarvan moeten we de overeenkomsten tussen het Westen, Syrië en de Arabische wereld zien te vinden en verbindingen leggen tussen de arbeidersbeweging, de anti-oorlogsbeweging en de antiracistische beweging enzovoort.

Dit artikel verscheen eerder op Jacobin en is vertaald door redactie Grenzeloos.

Dossier: 
Soort artikel: 

Reactie toevoegen

Plain text

  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
Uw reactie zal niet meteen verschijnen, deze wordt eerst goedgekeurd door de beheerder.
To prevent automated spam submissions leave this field empty.
Image CAPTCHA
Vul de tekens uit bovenstaande afbeelding in.

Reageren